Op de kantlijn
Om wat voor een reden dan ook stelde een collega vorige week voor om groepjes te kiezen, net als vroeger op school met gym. In mijn hoofd gingen drie brandalarmen en een sirene af en begonnen veertien Limburgse kerktorens vervaarlijk te loeien.'Wat zeg je nou?' siste ik, 'Groepjes kiezen zoals met gym? Niet zo lang ik bij verstand ben en er nog iets over te zeggen heb, godjandosie! Groepjes kiezen zoals met gym. Tsjongejonge, jullie zijn niet wijs!'
'Frusti?' grinnikten mijn collega's.
'Oh, je hebt geen idee,' zei ik, terwijl ik dramatisch met mijn ogen rolde.
Daar stonden ze dan, mijn lieve klasgenoten. In twee groepjes in het midden van de gymzaal. En op de kantlijn stonden vijf meisjes en twee jongetjes te bibberen, bang om als laatste op de lijn over te blijven. En al die ellende alleen maar omdat er weer gekozen moest worden voor softbal, basketbal of andersoortige sportmeuk. Je zag de mensen in de twee groepjes vorsend naar de kantlijn kijken. Eigenlijk wilden ze liever dat de mensen op de kantlijn gewoon niet aanwezig waren, want die mensen op de kantlijn daar had je echt geen ene drol aan als je je bezighield met zoiets belangrijks als volleybal. Ik (op de kantlijn uiteraard) keek altijd zo pissig mogelijk naar de mensen voor me, want ik was niet zielig en dat wenste ik ook niet te worden. Ik begreep het niet, ik was niet eens heel slecht in sporten, potdulleme. Ik zat op tennis en alle sporten waarbij je met een stuk hout tegen een bal moest slaan (te weten softbal en hockey) daar was ik zelfs best wel goed in. Als er maar wat te slaan valt. Dan staat Rosalie voorop, zullen we maar zeggen.
'Kies Rosalie nou,' zei klasgenoot M. steeds als we gingen softballen tegen De Drol Die Vandaag Mocht Kiezen.
Klagenoot M., die net als ik op tennis zat, was namelijk op de hoogte van het feit dat ik die bal best wel een lel kon geven als dat nodig was.
'Nee, niet Rosalie,' zei De Drol Die Vandaag Mocht Kiezen dan, 'Die kan niks.'
Sta je daar op je kantlijn. Niks te kunnen. Lekker is dat. Ik weet niet hoeveel punten ik gescoord heb met hockey of hoeveel homeruns ik geslagen heb met softbal, maar elke keer was het weer hetzelfde gezemel, daar op die kantlijn.
U begrijpt dat toen ik eenmaal studeerde, ik alle sportvelden en soortgelijke onzin zorgvuldig vermeed. Twee wijze vrouwmenschen maakten mij een paar jaar geleden bekend met de levenswijsheid: 'Wij zijn musici, dus wij sporten niet' en sinds dat moment omarm ik deze levenswijsheid krachtig. Dus als ik op mijn 58ste aan obesitas ten onder ga, dan weet u bij wie u verhaal kunt gaan halen.
23 reacties
Trefbal was oorlog, met name op de basisschool. En hoe harder je gooide des te meer pijn deed het als je getroffen werd en dat was goed, hahaha. 
Ik zei altijd: je hoeft niet te kunnen sporten, als je maar enthousiast bent (dat moest ik ook wel zeggen met mijn houterige motoriek). En dus niet wegspringen voor een volleybal. Ai ai, dat is pas erg!
Maarreh, heb jij de sportdag weten te ontlopen toen wij met vriend R. nieuwe studenten inwijdden in de Goede Dingen des Studentenlevens?
Nee, opzij springen voor een bal deed ik ook niet. Dus de tactiek van mijn lieve klasgenoten raakte kant noch wal.
En tuurlijk was ik er bij op die sportdag, ik heb zelfs nog met een stuk hockeyhout in mijn poten rondgelopen en ik kan me herinneren dat jij toen nog een ‘Tarzan’ hebt gedaan, hangend aan een touw boven een bak met water. Wat dat nou voor een sport was dat is tot op de dag van vandaag echt een raadsel…
Bibberen op de kantlijn, luisteren naar de gymleraar die gille de la tourette had en constant ‘pannekoek!’(ja, toen nog zonder tussen-n)uitriep, verplicht douchen met al die valse teven en sippe kneuzemeisjes. Wat was ik blij toen ik ontdekte dat ik mezelf fikse ontstoken teennagels kon veroorzaken, waarbij operationeel ingrijpen noodzakelijk was. Was ik weer weken van de gymles af. Eenmaal weer genezen, ach dan had ik nog wel een teennagel over die op gruwelijke wijze in kon scheuren.
Sanneke: Ja, zo zie je maar weer dat je meer aan creativiteit hebt dan aan sport…
Virg: Ja jezusmina. Bij de buihuihuihuihuikschuiver weet ik wel waar het over gaat en daar was ik niet eens bij…
Nadat wij hockey gespeeld hebben:
Vriend R: Niet alweer hockey!
Golfbal: Dit is geen hackie, die is galf en jij mag niet meedoen!
Vriend R: Gelukkig!
Cyriel: Hoe kleiner de bal, hoe groter de kwal!
Golfbal: En wat voor spart doe jij dan wal?
Cyriel: Ballonvaart!
Eij R., weet je zeker dat dat die intro was? Volgens mij is dat verhaal al ouder… want het ‘Niet alweer hockey’-verhaal ken ik wel, dat roep ik nog steeds als ik iemand zie golfen. Maar het briljante ‘ballonvaart’-antwoord van onze immer inventieve Cyriel was mij nog volledig onbekend, ik zweer ‘t je, manne!
Het ‘ballonvaart’ gedeelte is in de overlevering duidelijk verloren gegaan, want het hackie/golf-verhaal ken ik ook, maar de ballonvaart? Nooit van gehoord….helaas…
Softbal was nou juist de enige sport waar ik zo’n beetje als eerste werd gekozen. Ik kon voor geen meter rennen, maar inderdaad wel een homerun slaan, dus tja, dan hoef je niet te rennen. Net zo min als de drie mede-kneusjes die voor je in de rij werden gezet en op de honken vast kwamen te staan.
Mijn softbal-herinneringen zijn dus zo slecht nog niet, maar als we het dan over trefbal gaan hebben…. aiaiai