Kunt u mij de weg naar Hamelen vertellen?
Soms is het nadelig te vertrouwen op het navigatievermogen van een ander. U moet namelijk weten dat ik vriend S. nog door de woestijn zou volgen; ik heb een redelijk goed richtingsgevoel, maar dat van S. beschouw ik als onfeilbaar. Dat lijkt heel handig, nietwaar? En dat is het ook. Totdat je ineens niet meer bij S. in de auto zit, maar zelf achter het stuur hebt plaatsgenomen. Dan kom je er ineens achter, dat je eigenlijk nooit zo heel erg hebt opgelet, in dat vage plaatsje in Duitsland, omdat je immer op zijn richtingsgevoel vertrouwde.En dan kan het fout gaan. En dat kun je soms al heel snel door hebben, dat het fout is gegaan; je bent weliswaar het spoor onderdoor gereden, maar dat spoorbruggetje zag er toch net een beetje anders uit. En de straat waar je daarna doorheen rijdt, die lijkt ook helemaal niet bekend. En dat grote tankstation dat je in de verte ziet liggen, dat kun je je al helemaal niet herinneren. Terwijl je je dus een beetje zorgen maakt over de route, besluit je eens je twee passagiers te polsen:
"Uhm Rosalie en J., ik geloof niet dat we goed zitten, deze straat komt me onbekend voor en dat tankstation al helemaal eigenlijk."
Maar Rosalie en J. zijn ook niet gewend in dat vage plaatsje in Duitsland te moeten navigeren; ook zij vertrouwden vorige jaren op S. Wanneer zij dus eens even uit de raampjes van de auto kijken, komen ze allebei tot de conclusie, dat zij zich het hele grote tankstation wel kunnen herinneren. Dus tja, wat doe je dan? Dan rijd je maar door. Het is 1 tegen 2, nietwaar?
En dan kom je bij een rotonde, terwijl je toch vrij zeker weet, dat je de vorige avond echt geen rotonde op de route had. Ook mijn passagiers begonnen een beetje te twijfelen. Maar echt zeker weten deden we het niet. Misschien had ik de rotonde immers toch gereden, maar kon ik het me niet meer herinneren. En ja, 's nachts valt zo'n rotonde misschien ook niet zo op als zijnde een rotonde. Wie weet was ik zelfs gewoon rechtdoor over de rotonde geknald, zonder het door te hebben.
Maar toen kwam er nog een rotonde, en toen vond ik het goed geweest. Nee, twee rotondes rijden en dat niet onthouden, dat bestond echt niet. En dat bestond ook niet. Dus reden we terug, helemaal terug, bijna naar het begin. Over de twee rotondes, langs het hele grote tankstation, door de onbekende straat en onder het andere spoorbruggetje, om daar bij het stoplicht af te slaan en het juiste spoorbruggetje te nemen. Zo kwam alles dus natuurlijk toch nog goed.
Maar als ik ooit de weg naar Hamelen moet weten, bel ik meteen S. even op, want op het navigatievermogen van mijn waarde logzuster (en mijzelf) vertrouw ik niet meer
tien reacties
Ik heb mij even afgevraagd of ik het ‘ruischen van het ranke riet’ erbij moest gaan slepen.
Maar aangezien dat te ver doorassoci?ren is, stop ik daar nu stante pede mee.
Oh darn, nou heb ik het toch gedaan… 
Niet direct op deze post, maar over de blog algemeen. ik vind hem echt geweldig. lach me kapot :)
dit ter info
Tomtomtomtomtom… tralaladieda!