De klingelende bergkerst
En dan ben je dus in het vage, Duitse plaatsje en dan zie je daar opeens deze bijna apocalyptische aankondiging:
Ik weet niet hoe het met u zit, maar ik krijg dan echt zin om ??n van de familiedirndls uit de mottenballen te trekken en stante pede naar de klingelende bergkerst te rennen. Waar ik dan plaats neem aan de onmisbare lange tafel, terwijl ik gem?tlich inhaak bij mijn Duitse buren. We bestellen aarden bekers met klepjes erop waar dan Warfteiner (Ja, zo heet dat. Leest u maar eens goed...) inzit. De currywursten zijn niet aan te slepen en uitgelaten zingen we 'Ein prosit!', 'Blau blau blau bl?ht der Enzian' en 'Zwei kleine Italiener,' wat vervolgens overgaat in vreugdevol gejodel. De aarden bekers ketsen tegen elkaar, de handjes gaan de Luft in en de mannen springen op de banken en kletsen met de vlakke hand op hun lederhosen.
Wat zegt u?
U gaat niet mee?
U bent niet opgewassen tegen zoveel volkst?mlichkeit?
Schade, wirklich schade.
Maar ik ga wel mee! Anders zou ik mijn familie verloochenen. ;)