Nagel voor pap
Gisteren rende ik gestresst door Arnhem. Met onder mijn ene arm twee rollen sinterklaaspapier en in de andere hand het verlanglijstje van enige entiteiten in mijn familie. En in mijn hoofd de onmogelijke opdracht: koop een cadeau voor oma. Sinterklaasinkopen is voor mij zo'n beetje de meest ultieme stress die je kunt hebben. En aangezien ik wonderbaarlijk goed functioneer onder ultieme stress, rende ik opgefokt doch in mijn element door de Arnhemse binnenstad. Slalommend tussen de kuierende mensen door. Tssssk, ga weg, kuierende mensen! Rosalie en haar missie moeten erlangs, het liefst zo snel mogelijk.'Waar zit hier potdomme de Hoyng?' brieste ik op gegeven moment.
Ik had alles bij elkaar, behalve een cadeau dat alleen bij de Hoyng te krijgen is en het cadeau voor oma. Ik rende allerlei straatjes in, maar een Hoyng, ho maar. Met de nodige dramatiek wendde ik mijn ogen tot de kerstverlichting die de Ketelstraat sierde en slaakte een al evenzo dramatische zucht. Ik dacht aan de Hoyng in de Molenpoortpassage in Nijmegen en vroeg mij hardop af wat ik eigenlijk in Arnhem deed, terwijl er in Nijmegen ook koopavond was. Oh ja, de Bijenkorf! Ik rende fluks de Bijenkorf in en besloot deze niet te verlaten voordat ik een cadeau voor oma had gevonden.
Ik zag pizzasnijders, hippe fruitmanden, kalenders van Toon Hermans, leuke boeken, kussens, kerstversieringen, leuke jaren '20 hoedjes, handschoenen, sjaals, sieraden, geur- en douchepakketten en van pure frustratie wilde ik mijn tasjes en rollen sinterklaaspapier de lucht in gooien en heel hard schreeuwen. Maar ik deed het niet, want er bestaat ook nog zoiets als ongeschreven regels over wat sociaal geaccepteerd gedrag is en wat niet. Maar de frustratie zat diep. Vroeger, toen wij nog met de hele familie surprises deden, stond er altijd bijster weinig op de verlanglijst van oma. En u raadt natuurlijk nooit wie altijd oma trok met lootjes trekken. Juistem.
'Mam, schrijf nou wat op die lijst,' zei mijn vader dan, want binnen ons gezin wist iedereen altijd wel wie wie had. Brainstormsessies bevorderen immers het creatieve proces en daarnaast vonden bepaalde mensen in ons gezin het ook wel handig dat andere mensen weer wat creatiever waren dan zijzelf en daar graag een helpende hand bij uitstaken.
En dan schreef mijn oma uiteindelijk iets op de lijst. Op een goede dag sloeg ik de lijst open en staarde naar mijn oma's nieuwste cryptische wens.
'Een nagel voor pap?' ik fronste mijn wenkbrauwen.
'Een nagel voor pap?!' gilde mijn zus, 'Verdulleme oma! Vraagt u nou een spijker om het portret van opa op te hangen?!'
Mijn oma haalde haar schouders op en ik zuchtte, denkend aan het moment waarop ik midden in de V&D zou staan en uit pure wanhoop zou overwegen om mijn tasjes de lucht in de smijten.
'Hee zus,' zei ik gisteren aan de telefoon tegen mijn kleine zusje, 'Kan jij morgen even een cadeau voor oma kopen? Ik kon niks vinden.'
'Ja, is goed,' zei mijn zusje, de scheet.
Hopelijk krijgt zij niet de neiging om met tassen te gaan gooien.
Afhankelijk van het budget, kun je van die ene nagel wel een heeeeel bijzondere maken. Een gouden bijvoorbeeld, of met diamanten bezet…