Silenzio subito!
'Sorry,' sist het donkerharige en vermoedelijk Italiaanse meisje dat in de computerruimte van de universiteitsbibliotheek naast me zit, 'Can I borrow a paper and a pencil?''I'm sorry,' zeg ik, terwijl ik met mijn pen optil en het ding aan haar laat zien, 'I only have one.'
Naast me grijpt mijn buurman (vermoedelijk ook al een Italiaan) in zijn etui en reikt het meisje een pen aan.
'Thank you,' lispelt zij, 'Do you also have a paper for me?'
Waarop mijn buurman-de-vermoedelijke-Italiaan opeens Italiaans begint te praten.
'Kom je uit Itali??'
'Ja, jij ook?!'
'Ja, ik ook. Uit Milaan. En jij?'
Ik zit er tussenin en denk: 'Zo, dat gaat leuk worden. Rosalie tussen twee Italianen, ver van huis. In een stilteruimte, jaja. Dat wordt ingrijpen, geheel ende al tegen mijn tolerante natuur in...'
Tot ik me plots realiseer dat ik het versta, dit huis-, tuin- en keukenitaliaans.
'Hee,' denk ik, 'Ik versta huis, tuin- en keukenitaliaans! Brava!'
Opgewekt bedenk ik dat als die twee hun bek niet houden dat ik dan wel even 'Silenzio subito!' de ruimte in kan slingeren. 'Silenzio subito!' is namelijk een van de drie dingen die ik in het Italiaans kan zeggen, naast 'Dov'? il bagno?' (Waar is de plee?) en 'Non toccarmi!' (Blijf met je poten van me af!).
Toen ik namelijk met school in Rome was, kwam er 's nachts wel eens een vrouw de hotelgang op die dan op ziedend toontje een niet zo vriendelijk 'Silenzio subito!' in onze richting slingerde. Iets dat wij als gymnasiasten natuurlijk uitermate goed begrepen, maar waarna we de vrouw desondanks toch als een botsauto aanstaarden. Ja, hallo. Je kunt moeilijk van een stel zeventienjarigen verwachten dat ze zich redelijk gedragen op een tiendaagse reis naar Rome en dan ook nog eens om half drie 's nachts.
'Wat een stom wijf,' zei klasgenoot R. op gegeven moment, 'Silenzio subito, tssssk! Ik stel voor dat we gewoon doorgaan met op deze geluidssterkte met elkaar te converseren!'
Rebellerende gymnasiasten blijven verdomd schattig.
Maar toen. Net toen ik mijn talenknobbel wilde laten gelden, hielden de twee Italianen naast me hun mond. Twee Italianen die hun mond hielden, mensen! Laat dat eens even goed tot u doordringen. U had het moeten zien, on-ge-kend. Het was maar goed dat mijn ogen op de een of andere manier ergens vastzitten, anders waren ze van pure verbazing uit hun kassen gevallen. Stelt u zich eens voor, twee slijmerige balletjes in een plasje bloed voor mijn toetsenbord. Dat was zowaar nog verbazingwekkender geweest dan de zwijgende Italianen, maar goed.
zeven reacties
Wat grappig dat jij altijd al klasgenoten R. hebt gehad, die nogal duidelijk voor hun mening uitkwamen.
En ‘Dov’? il bagno’ is natuurlijk ook een tophit van de Milanese formatie Harry & De Luciferino Kapotto!
Virginie: Ja, maar daar heb ik dan weer mijn levendige fantasie voor en voorwaar, ik zeg u: de piemelzweer is er niks bij!
Vriend R.: Harry! Harry! 
Het is natuurlijk zonde, dat wanneer jouw ogen voor je toetsenbord in plasje bloed liggen, je dat zelf niet kunt aanschouwen…