?tzi de tweede
En mijn ouders keken nog maar eens zorgelijk naar de kofferbak van onze auto.'Jij moet maar een koffer delen met oma, hoor,' was hun eindconclusie.
'Oh whatever,' zei ik, terwijl ik een wegwerpgebaar maakte.
Een koffer delen met oma, wat een straf. Misschien kon ik het met mijn grootmoeder op een akkoordje gooien en een paar wafels in het koffer meesmokkelen. Dikke sokken, wie heeft die nou nodig? In Zermatt ligt toch maar 2 meter sneeuw en daar is het 's nachts slechts -13. Dus ik toog met mijn spullen naar mijn oma en we begonnen de rommel in te pakken. Toen ik even naar het achterkamertje van mijn oma's huis liep, zag ik daar een grote schaal met wafels staan.
'Haha!' grinnikte ik, 'Haha!'
'Die zijn ook voor je tante, hoor,' zei mijn oma, 'Maar ik heb er uiteraard al een aantal ingepakt om mee te nemen!'
'Haha!' grinnikte ik met vernieuwde moed, 'Haha!'
Natuurlijk ging het grote vliegtuigkoffer van mevrouw mijn grootmoeder niet dicht.
'Nou, toen ik in Amerika was,' begon mijn oma, 'Toen zat er veel meer in. Toen had ik er ook nog schoenen bij. En jasjes!'
'Zal ik er eens op gaan liggen?' opperde ik.
'Dat kun je proberen,' zei mijn oma.
En dus lag ik even later met mijn volle gewicht bovenop een groen vliegtuigkoffer op het bed van mijn oma.
'Nou, je weegt te weinig,' grinnikte mijn oma, 'Wacht even, ik kom erbij!'
En zo hingen wij samen op het groene vliegtuigkoffer, samen 106 jaar oud en pak hem beet 130 kilo zwaar.
'Klik,' zei het koffer.
'Zo,' zeiden wij, klaar voor vertrek.
Ik zie u over pakweg een week weer, vermoed ik.
Tenzij ik insneeuw en een soort ?tzi de tweede word, hoei.
Vrees niet! In dat geval kom ik je wel uithakken…