Mehr Mensch sein
Zet mij in de bergen en ik verander in een stuiterbal. Bij voorkeur een lelijke roze, natuurlijk. Dat begrijpt u ook. Toen we in Zwitserland de bergen inreden begon het gedonder.'Bergen, yeuy!' zei ik, terwijl ik op de achterbank op mijn plaats op en neer hupte.
Zover dit mogelijk was, trouwens. Ik zat namelijk lekker ingeklemd tussen autogordels, irritant brommende koelboxen, rugzakken en andersoortige tassen. En wafels. Laten we de wafels vooral niet vergeten.
'Bergen, yeuy!' zei ik, terwijl ik de willekeurig in het landschap neergekwakte reuzenkiezels bekeek, bijna met mijn neus tegen het autoruitje.
Mijn ouders draaiden op de voorbank met hun ogen. Het 'Bergen, yeuy!' zou de komende dagen nog wel meer klinken, net zoals de cynische zinssnede 'H? jezus, wat een ontzettend vervelend uitzicht, zeg!'
Vroeger gingen wij altijd op vakantie naar Oostenrijk. Elke zomer. Ik ben grootgeschopt met berglandschappen en elke keer als ik zo'n knobbel zie dan begint mijn hart sneller te kloppen. Er is niks mooiers dan wanneer het landschap zich begint te plooien, elke Limburger weet dat. Polders zijn aan mij niet besteed. Dan kijk ik verveeld wat rond en zie helegaar niks. Kilometers lang. Recht. Plat. Saaaaaai. Mijn moeder verdedigt de polder wel eens als hij door mij onheus bejegend wordt, maar dan zeg ik: 'Luuster es, mam. Dat vind jij ook helemaal niet, zeg. Kom nou! De polder is ronduit kut. Dat daar ?berhaupt leven mogelijk is, zeg! Tsssk!' en dan buigt mijn moeder beschaamd haar hoofd. Want ja hee, ik heb natuurlijk hartstikke gelijk.
Oostenrijk dus. Elke zomer. Tot mijn ouders opeens op het onzinnige idee kwamen om naar Frankrijk te gaan. Frankrijk? Wat was dat dan? Toen ik van het voornemen hoorde, veranderde ik stante pede in een hoogst belegdigd prinsesje.
'Hebben ze in Normandi? ook bergen?' informeerde ik argwanend en vanuit mijn ivoren toren.
'Eh nou... ehm. Misschien wat heuveltjes,' zeiden mijn ouders bibberend.
'Heuveltjes?' brulde ik, 'Heuveltjes schmeuveltjes! Oostenrijk! Oos-ten-rijk! Zijn jullie nu helemaal gek geworden?'
Als ik toen het zinnetje 'Seid ihr total bescheuert oder was?' gekend had, dan had ik dat zeker gebezigd op dat moment.
Gelukkig weet u dat het daarna toch nog goed is gekomen tussen mij en het Fransche land, dat dan weer wel. Maar die bergen, die zitten in mij. En niemand haalt die eruit. Dat u het even weet.
Afgelopen week stond ik op 3800 meter hoogte. Op een plateau bij een eenvoudig houten kruisbeeld met de simpele mededeling 'Mehr Mensch sein'. Op de achtergrond rezen de bergen op en ik voelde de tranen in mijn ogen schieten en de snot in mijn neus bevriezen. Soms kun je zo klein zijn dat je het zelf ook even niet meer weet of begrijpt. En dan zijn wafels ver weg. Of weblogs en de rare mensen die ze schrijven. Mehr Mensch sein. We zouden het voor de gekkigheid eens moeten proberen met z'n allen, volgens mij zou dat best wel eens een interessant resultaat opleveren.
tien reacties
Geweldige ervaring, die je dan toch zomaar overkomt, maar wat wil je met zo’n panorama…
(toch vind ik het ‘auf Deutsch’ niet zo fijn klinken, ‘Mehr Mensch sein’, dat neigt naar Ubermensch… maar jeuj zeg, kom op nou cockie).
Lelijk roze? Mooi roze is niet lelijk, ook niet voor een stuiterbal met nobele mehr mensch aspiraties!
Kind toch, wat heb je dat weer verduiveld aardig opgeschreven. Met een lach en een traan en zonder kitsch. Zo hoort het.
Virginie: Een roze stuiterbal met nobele mehr mensch aspiraties… potdomme, je had het niet beter kunnen zeggen.
Cockie: Ja, nu je het zegt. Het stond er trouwens ook in het Engels, Frans en Italiaans op. Maar het Duits sprak me het meeste aan, dat is denk ik toch de taal die ik het beste begrijp omdat het toch meer lijkt op de taal waarin ik denk. Die rare Limburgers ook altijd. 
Een mens kan niet meer gelijk hebben.
En hoewel ik eigenlijk iemand ben van de 25 graden en hoger, was het colaatje op meer dan 3000 meter hoogte in de sneeuw deze zomer toch een van de hoogtepunten in mijn leven…