De vliegende tering, gadverdamme!
Wie mij een beetje kent, zal direct erkennen dat ik een negentiende eeuwer ben. De wanden van mijn kamer zijn bezaaid met schilderijen uit die tijd en de Jugendstilposters zijn ook niet van de lucht. Ik ben me toch een potje dol op Mahler en ik ken menig negentiende eeuwse roman van buiten. Ik houd van de rare jurken uit die tijd en roep minstens drie keer per jaar uit: 'Heremetijd, waarom kan een mensch zoiets heden ten dagen niet meer dragen?' U begrijpt, dit doe ik op de tijdstippen dat ik respectievelijk Sissi 1, Sissi 2 en Sissi 3 kijk.Wie mij een beetje kent, zal ook weten dat ik houd van alles wat Vlaams, Frans of Duits is. Soms denk ik dat ik daar nog wel meer van houd dan van alles wat Nederlands is, maar daar zal ik later nog eens over uitweiden. Laat ik mij vandaag beperken tot het Vlaams. Niet zelden breng ik met mijn ouders of vrienden een zaterdag- of zondagmiddag door in Brussel, Antwerpen, Leuven of Hasselt en dat vinden wij stiekem heul jofel. Want daar in Vlaanderen daar is alles toch net even anders dan hier in Nederland. En als je zelf nogal zuidelijk bent, dan kan je dat bijzonder waarderen. Vlamingen zijn stiller, grappiger en ze halen net iets vaker hun schouders op. Daarnaast roep ik zelf eigenlijk al jaren dat hier in Nederland discretie en bescheidenheid echt twee van de meest ondergewaardeerde deugden zijn. Heb toch eens lekker geen mening en drink een Palmke, godallemachtig. Dat denk ik dan, maar goed. Da's weer een heel ander verhaal van ongeveer 25 delen en daar zal ik u nu niet mee vervelen.
Het lag dan ook in de lijn der verwachtig dat ik ooit eens zou gaan afstuderen op iets dat ofwel negentiende eeuws ofwel Vlaams is. Of beter nog: beiden. En miljaar, dat was nog mogelijk ook nog daar op die fijne universiteit. En dus ga ik mij nu langzaam eens op dit onorthodoxe gebiedje van de Neerlandistiek ori?nteren. In mijn sas rende ik in een huppeldrafje edoch met gezwinde spoed naar de UB en begon daar eens in wat boekjes te kijken. Want stiekem, mensen, heb ik natuurlijk wel wat ideetjes voor een afstudeerverhaaltje van pakweg 80 tot 100 pagina's, jawel. Ik zit dan wel al heul lang daar op die uni en ik ben dan ook af en toe wel eens gestopt met het produceren van werkstukjes, maar de raderen in 't hoofd werken nog op volle toeren.
Amiek vertelde mij een tijdje geleden dat ze haar vader (ook al zo'n fijne Neerlandicus) had ingelicht over mijn afstudeerplannen en dat hij was daarop uitgebarsten in een vrolijk gejubel, waarbij de namen 'Rosalie', 'Virginie' en 'Cyriel' meerdere malen waren gevallen. En daar, lieve lezers, begon mijn afstudeerdingetje een beetje wacko vormen aan te nemen. Of gaat u mij nu vertellen dat u niet doorhad dat Rosalie en Virginie niet de echte namen van de schrijfsters van dit blog zijn? Of dat die negentiende eeuwsche vrouwmenschen die deze website sieren zomaar een stelletje willekeurige negentiende eeuwsche vrouwmenschen zijn? Ik waarschuw u: niets gebeurt hier zonder vooropgezet plan. Virginie en ik hebben de touwtjes stevig in handen, hoor. Dit is geen blog, dit is een schrijfexperiment annex toekomstig taartenverkooppunt annex thuisbasis van een vermaard klassiek muziekgezelschap.
Nu ligt hier op mijn bureau een boek met de titel 'Rosalie en Virginie' en ik begon vanmiddag zo eens een beetje te lezen over de vrouwen van wie Virg en ik de namen zo schandelijk gejat hebben voor dit project. En oh man, gadverdamme. Leest u even mee wat neefje Paul over zijn schrijvende tantes zegt?
'Tante Rosalie was de vroolijkste, de gespraakzaamste, de geestigste van de twee. Tante Virginie was veel stiller, maar moederlijker. Zij nam ons op hare knie?n en kon ons hartelijk kadullen. Wij beminden ze beiden innig; maar al de kinderen waren het er eens over dat tante Virginie toch de liefste van de twee was.'
U kent mij en Virginie niet, maar ik zeg u: dit begint eng te worden. Het klopt al-le-maal. En wat helemaal getsie is, is dat ik op gegegeven moment dood ga en dat is me toch een potje akelig. Ik weet nog dat toen ik overstapte van de blognaam Anne-Floor op de blognaam Rosalie (ja, dat was ik, ja) dat ik echt helemaal niks had met Rosalie. Maar ik kan u zeggen: dat is tegenwoordig echt niet meer zo. Gadverdamme. De vliegende tering. Gadverdamme.
vijf reacties
Hoe zeer wij ook op onze naamgevers lijken, waag het niet om ook op je 34ste (toch?) om te kiepen en mij dan nog zo’n 40 jaar heel alleenig schrijvend achter te laten hoor! Die vliegende tering wacht maar tot je ook minstens ergens in de 70 bent. Zo. Ik heb gesproken, verdulleme.
Virg: Ja nee, precies. Godsamme, daarom is het ook zo’n eng boekje. En die vliegende tering heb ik trouwens zelf verzonnen, want er stond alleen dat Rosalie gestorven is aan een langdurige, pijnlijke ziekte. En de slotzin ‘Gadverdamme. Een langdurige en pijnlijke ziekte. Gadverdamme’ klinkt natuurlijk lang niet zo erg als de variant met de vliegende tering erin.
Kadullen. Ik hou ook van Vlaanderen.