Het leukste vermaak is leedvermaak
Iedereen die het volledig eens is met bovenstaande uitspraak, raad ik aan verder te lezen. Kunt u juist het leed der andere mensen niet aanzien of lezen, of bent u van een zwak gestel, dan raad ik u ten sterkste aan niet verder te lezen. Echt, geloof me, als u zelf nogal makkelijk misselijk wordt van het lezen over bepaalde lichamelijke functies; stop dan hier.U bent er nog? Gefeliciteerd, u heeft naar eigen zeggen een sterk gestel. Dan zal ik u nu vertellen waar ik mij gisteren bevond, namelijk in mijn bed. Ik heb de hele dag niks anders gedaan dan ziek, zwak en misselijk in mijn bedje liggen. Het begon maandagavond. Ik was net bezig de laatste hand aan mijn vasteloavendspekske te leggen, toen ik ineens misselijk werd. "Ach," dacht ik bij mezelf, "zoiets kan wel eens gebeuren." En ik dacht er verder niet al teveel van. Pas toen ik me even later om ging kleden voor de nacht, begon de misselijkheid toch iets meer op te spelen. Ik weet niet of het u al eens is opgevallen, maar bij misselijkheid is er een bepaald punt dat, wanneer je het eenmaal hebt bereikt, je laat weten dat het niet meer te stoppen is. Het enige wat je dan nog kunt doen, is zo snel mogelijk naar de dichtbijzijndste wc-pot rennen. Dat punt bereikte ik dus. Ik haastte mij dan ook naar het badkamerporselein, alwaar het kokhalzen begon. En niet voor de laatste keer; drie keer heb ik mij die nacht naar het badkamerporselein mogen spoeden, en drie keer heb ik de 'geneugten' van de antiperistaltische bewegingen mee mogen maken.
Werkelijk mensen, soms vraag ik mij af waarom het lichaam het ?berhaupt kan, zo'n verschrikkelijke ervaring is het. De vieze smaak, die vooral achter in de keel lekker lang blijft hangen... De aanslag die het maagzuur pleegt op je tanden. En vooral de spierpijn die je de dag erna in je hele lichaam voelt. Als ik van mijn levensdagen nooit meer hoef over te geven, sterf ik een gelukkig mens.
Wel weet ik nu, dat mocht ik toch ooit nog moeten overgeven, dat ik dan ten alle tijden probeer te vermijden van tevoren spaghetti te eten. Want het overgeven van spaghetti, dat was weer een nieuwe en interessante ervaring op zichzelf. Het ging er als slierten in en als slierten kwam het er dus ook weer uit. Het is niet bijzonder aangenaam, kan ik u vertellen, wanneer er nog wat slierten door uw keel naar buiten glibberen, terwijl de anti-peristaltische bewegingen net even een rustmomentje hebben ingebouwd. Dus. Neemt hier uw lering uit. Probeer altijd spaghetti te vermijden voordat u misselijk wordt.
vijftien reacties
Carla: Oh ik zie die link overduidelijk, kijk maar: hahahahaha!
Verder is het natuurlijk best wel kut voor je, Virg… 
Ok?, dan lach ik ook even mee: hihihi.
Maar vooral beterschap natuurlijk. En de groenuitgeslagen spaghettistokjes laat ik voortaan maar staan…
Voor nog meer leedvermaak: kotsen met bekkeninstabiliteit: terwijl je maag zich aan de ene kant leegt, doet je blaas dat zonder dat je er ook maar iets tegen kunt doen aan de andere kant. Ik zeg: een aanrader als je wel van een beetje genant houdt.
Enne, gezellig hoor, Virginie, lekker samen ziek, zwak en misselijk!
H?, heb ik zomaar de doorstreepfunctie ontdekt terwijl ik alleen maar iets tussen 2 streepjes wilde zetten? Jammer dat ik het waarschijnlijk nooit meer kan herhalen als het wel echt de bedoeling is.
Sanneke: Ja, die streepfunctie is echt raaaazend irritant, dat komt omdat we de zogenaamde ‘textile’ aan hebben staan (zie linkje boven reactieboxje). Ik vraag me nu zelf eigenlijk af waarom, amaai.
Maar ik mis toch een detail, wat ik eigenlijk wel van u had verwacht. Namelijk: kwam de spagetti ook letterlijk door uw neus naar buiten? Dat herinner ik me van de laatste overgeefpartij. Punt daarbij is dat die smaak zo lastig wegspoelt, als die eenmaal in je neus zit.
Kunt u overigens toelichten wat een vasteloavendspekske is?
Mijn neus is de spaghetti gespaard gebleven, dus het waren alleen erwtjes die door mijn neus werden afgeschoten. Ook interessant…
En schaam u dat het woord vasteloavendspekske nog toelichting nodig heeft! Pas maar op, anders toveren we dit log ook om tot een waar carnavalswalhalla, waarin we het alleen nog maar over onze kostuums hebben en onze favoriete carnavalsliedjes 
Pas maar op? Wat nou, pas maar op? Ik ga sowieso vanaf morgen met de Carnaval aan de haal, wuhuh. ‘t Is verdulleme Auwieverbal in Zitterd en ik kan niet gaan! 
Tja, etenswaren door de neus naar buiten voelen kruipen is een ervaring die we kunnen delen, maar carnaval is mij een onbekend fenomeen…
Ik zeg: beterschap. En ik heb een supersterk gestel, want ben zelf al twee dagen misselijk (zonder overgeven), en hoefde niet eens naar de pot te rennen tijdens (of na) het lezen van dit stukje :)
Ik zie de link tussen je verhaal en de titel niet, maargoed. Ik zal in ieder geval in de toekomst de combinatie overgeven&spaghetti eten van tevoren proberen te vermijden, bedankt voor de tip.