Rosalie snottert reeds
Al minstens 3000 woorden heb ik over u uitgestrooid om u, de onwetende ziel, te informeren over wat carnaval nou precies voor iets raars is en waarom sommige mensen (incluis ondergetekende) daar het hele jaar naar uitkijken. Maar God, ik geloof niet dat ik er ooit in geslaagd ben om hier of elders iets zinnigs te zeggen over wat carnaval nou precies is. Omdat ik het zelf eigenlijk ook niet zo goed kon verwoorden. En dat realiseerde ik mij gistermiddag, toen ik mijn vader aan de telefoon had.Mijn ouders waren met mijn oma naar het ziekenhuis geweest voor de uitslag van enkele testen op wat weefsel dat uit haar borst genomen was. En potverdomme, het was niet goed. Het was kwaadaardig.
'Godsamme,' zei ik, terwijl ik vermoeid over mijn voorhoofd wreef, 'En wat zei oma dan?'
'Ja ehm, nou. Die vroeg natuurlijk meteen hoe dat dan met carnaval moet,' zei mijn vader met iets tragikomisch in zijn stem.
En toen realiseerde ik het mij opeens. Carnaval gaat over loslaten, relativeren en even vergeten wie of wat je bent, samen met de mensen die je dierbaar zijn. Heel soms gaat het zelfs een beetje over overleven, ook al is dat maar voor drie lullige dagen per jaar. En zo gaat de lach tijdens de carnaval altijd samen met een traan. Mits je het feestje goed viert, want voorwaar ik zeg u: dat kunnen niet zo heel veel mensen meer tegenwoordig, carnaval vieren op een manier die carnaval waardig is. Hartverscheurend, dat is het.
Zie, ik snotter reeds.
negen reacties
Uit je stukje op te maken is het nooit m??r tijd geweest voor drie dolle dagen…
Ik wens je sterkte ?n plezier de komende week! (En oma natuurlijk ook, da’s dan weer logisch.)
Snotverdrie, een kwade borst, dat is ?cht niet fijn. Je weet het he, mijn deur is altijd open. Maar eerst, carnaval!
Wat rot zeg! Als er bij mij borstkanker gediagnostiseerd zou worden, zou ik ook als eerste denken: maar hoe moet het dan met carnaval? Feesten met een borst is op zich al maf genoeg, en gewoon blijven lachen dan zit het met dat huilen ook wel goed. Dingen gebeuren, daar kun je weinig aan veranderen.
Ja, hardstikke rot. Mooi dat je even meteen de betekenis van carnaval uit de doeken doet. Dat loslaten en je voor even kunnen verliezen in het feestgedruis zit er in de gereformeerde traditie (waarin ik oorspronkelijk ben opgevoed) niet in. Lijkt mij dus heel moeilijk om op dat soort momenten los te kunnen laten, maar ben wel jaloers op die mensen die dat wel kunnen. Hopelijk kan je oma dat op dit moment wel een beetje.
Mar meiske toch! Da ge goed moogt genieten van den vastenavond want da hed ge nodig.
Tja, al zeg je als brabander nog zo hard dat je vastenavond niet tof vindt, ergens diep van binnen blijkt dat nie waar te zijn… Ik luister en kijk nu met pijn in ijn hartje naar vastenavondfilmpjes op youtube en denk aan al da volk da nie tussen de Ollanders zit…..
En da jullie oma un schoon carnaval mag hebben!
J.
Dat is zwaar klote.
En helemaal waar.