De gevallen vrouw
Gisteren viel ik in caf? P. van een podium. Zo maar, kedeng ineens. Ik stond naast mijn vader en mijn moeder en stuiterde wat op en neer bij een grote Keulse carnavalshit zoals Viva Colonia of K?lle Alaaf. Echt, ik kan zo carnaval gaan vieren in Keulen en dat allemaal dankzij caf? P. op de Putstraat, man man man. Maar goed, ik weet dus niet wat ik deed, maar opeens zat ik op mijn knie?n naast het podium. Mijn biertje had ik uiteraard weten te redden van de ondergang. Je bent een professional of je bent het niet, denk ik dan.'Hee P.!' mijn moeder stoot mijn dansende vader aan, 'Je dochter is van het podium gevallen!'
'Huh wat?' zegt mijn vader verdwaasd, duidelijk ernstig verstoord in zijn dansje.
'Jij bent lekker,' brom ik, terwijl ik weer op het podium klauter, 'Ik had wel wat kunnen breken, man. En jij springt onverminderd door!'
En zo brak ik dus bijna mijn nek in caf? P. zonder dat mijn vader ook maar een seconde naar mij omkeek. Ik weet mijn plaats weer, hoor. Godjandosie.
Carnaval: duidelijk niks voor de teerhartigen onder ons, ahem.
zeven reacties
En daarom is carnaval een fundamenteel onderdeel van de opvoeding: dat ze potdomme maar leren voor zichzelf te zorgen! 
Wat zou ik graag willen dat het voor mij gebleven was bij van een podium afdonderen…
Nooit ben ik ziek… NOOIT… en nu met carnaval lig ik in bed met een zware keelontsteking :(
Vandaag voelde ik er niet zo veel van, dus heb ik me gewaagd aan het lopen van de optocht. Ik ben bang dat ik door die riskante keuze de rest van deze week bed zal moeten houden :(
Aan allen die vanavond nog een keer kunnen… geniet ervan!
Als je veel bier op hebt merk je niet eens dat je iets breekt. ;)