Een beetje relaxed staren zit er tegenwoordig ook niet meer in!
Toen ik gisteravond in de stad was, had ik me toch verdulleme opeens een bijna onbedwingbare neiging om een elektrisch apparaat te kopen. Het curieuze aan deze plotselinge drang was dat ik echt helemaal nooit elektrische apparaten koop. Nou ja, kijk. Ik heb natuurlijk wel elektrische apparaten (dacht u soms dat dit logje uit zichzelf op mystieke wijze verschijnt?), maar ik schaf ze dus in ongeveer 98% van de gevallen niet zelf aan. De meeste elektrische apparaten die ik heb, zijn gulle giften van gezellige gevers. Of ik heb ze ergens gevonden, want dat kun je ook wel eens hebben. Dat je denkt: 'Hee, een koelkast! Die neem ik mee!' en dan heb je opeens een koelkast, simpel.Oh. U heeft dat niet? U bent raar, zeg.
Maar goed, ik wilde dus een elektrisch apparaat kopen. Of een elektrisch gadget. En dus werd ik min of meer de Dixons ingezogen. Met een scheel oog staarde ik naar een iPod in de vitrinekast. Ik staar al zo'n jaar of 35 met een scheel oog naar een iPod, maar omdat ik dus nooit elektrische apparaten koop, blijft het altijd bij staren. Vervolgens staarde ik naar een Canon EOS. Dat vind ik nou echt wel een leuk ding, mijn pa heeft er ??n en tsjongejongejonge. Daar mag ik dan soms wel eens mee. Leuk joh! Klik klik. Oh kijk, een close up van een roosje dat onder de luizen zit. Klik klik. Oh kijk, een Mariabeeld. Klik klik. Aaaah, eendjes!
Toen ik zo een beetje naar de Canon Eos stond te staren, zag ik dat de twee Dixonsmannetjes op hun beurt naar mij begonnen te staren. Ja, voor wat hoort wat en dus staarden we allemaal zo een beetje in het rond. Het leek in eerste instantie allemaal heel ontspannen en relaxed, maar neuh ho. Opeens maakte ??n van de twee mannetjes aanstalten om mij aan te gaan spreken. En daar had Rosalie dus echt even helemaal geen zin in. Ik had dan wel een bijna onbedwingbare neiging om een elektrisch apparaat te kopen, maar ik had geen zin in het Dixonsmannetje. Dus vluchtte ik met gezwinde spoed de winkel uit en al mijn hoop op de aanschaf van een elektrisch apparaat vervloog bij de eerste aanblik van de Lady Sting.
Een bloesje en twee truitjes verder overwoog ik nog even om ook nog bij de witgoedwinkel binnen te gaan, maar ik besloot dat het beter was om dat maar niet te doen. Ik wil namelijk eigenlijk wel zo'n diepvries waar je iemand helemaal in kunt stoppen, maar daar heb ik thuis helegaar geen plaats voor en ja, da's goed balen. Oh, u wilt weten waarom ik zo'n vrieskist blief? Nou huhuh. Alsof ik u dat aan de neus ga hangen, dat gaat u nou eens helemaal niks aan. Dat is iets tussen mij, de vrieskist en de... eh hetgene dat ik erin wil stoppen...
elf reacties
Misschien moeten we de mannetjes het ‘kijken, kijken, niet kopen’-concept nog eens utileggen…
En Octavie, vergeet dan vooral niet de oranje emaille accessoires.
Tja, nu gaat het me de hele dag niet meer loslaten natuurlijk. Wie wil Rosalie in de vrieskist stoppen? Ik denk dat ik Peter R. maar op je afstuur. Of eh, Patrick E.
En dan nog even taaltechnisch: Patrick E. eindigt met een punt. Maar als die punt nou aan het eind van de zin staat, plaats je dan ook nog een punt om het eind van de zin aan te duiden? Ik ben geneigd dat niet te doen, maar een zin zonder afsluitende punt, dat kan toch eigenlijk ook niet. Help me, Neerlandici!
Octavie: En tl-buizen erbij, ook erg mooi. 
Sanneke: Ja, dat met die punt, da’s een goeie. Dat vraag ik mij ongeveer twee keer per dag af, ik ga daar de taalunie over mailen, want ik buig de zin dan meestal zo dat die E. dan niet aan het einde komt te staan.
En hou die Peter R. uit mijn buurt, zeg. Ieuw.
Ik denk dat Rosalie zo’n Dixonsmannetje in haar vrieskist wil stoppen. Of zichzelf, bij wijze van wetenschappelijk experiment.
@ cyriel: Nee, Peter R. dus. Dat vermoeden had ik al, dus ik dacht, ik stuur ‘m op ‘r af, kijken hoe ze reageert en daarmee heb ik zelf het mysterie over wie Rosalie in de vrieskist wil ontrafeld.
@ rosalie: ik ook, maar eigenlijk is dat een vrij laffe oplossing natuurlijk.
Er stond hier gisterochtend nog een wasmachine op de stoep, als gevonden voorwerp, misschien had ik u moeten bellen?
Sanneke: Peter R. in mijn vrieskist? Da’s te veel eer voor Peter R. En ja, waar nou die punt?!
Maarten: Gek genoeg vind ik wasmachines altijd in de huizen waar ik naartoe verhuis. Eerst bij mijn ouders, toen in de lelijke studentenflat en nu in het fijne huis uit 1924. Stond er zomaar een wasmachine in de badkamer! Boh!
Irritant altijd he, ik kan er ook niet tegen. Je moet gewoon naar de Apple store, daar vallen ze je niet lastig!
Oh ja, zo’n vrieskist voor panklare halve varkens en andere lijken, die wil ik ook. Voor in de kelder, en die ga ik dan ook meteen betegelen met bruingroene tegels. Dan is het plaatje compleet.