Nieuwsgierig? Of toch maar beter niet...
Afgelopen vrijdag was er grote consternatie in een of ander dorpje langs de Maas; mensen hadden namelijk een lijk zien drijven in het water. Alles en iedereen werd opgetrommeld; politie, brandweer, ambulance, ja alles werd in werking gezet. Maar niet voor een lijk, bleek later. Wel voor een pop van stro. Vermoedelijk een Carnavalsartifact. Een heleboel heisa om niets dus, maar een zeer begrijpelijke vergissing.Maar stel je nou eens voor, dat je die man of vrouw bent, die denkt een lijk te hebben gevonden? Stel je nou eens voor dat het wel echt een lijk was? Wat doe je dan? Ja, de politie bellen, natuurlijk. Maar daarna? Hoe ga je daarmee om? Is het een stoer verhaal voor op het volgende familiefeestje? Bekijk je voortaan alles wat in het water drijft nog eens even extra goed, of kijk je er juist liever helemaal niet meer naar?
Ik heb in ieder geval geen idee hoe ik zou reageren, ik heb (gelukkig) nog nooit zo'n situatie meegemaakt. Het dichtsbij is toen een klasgenoot een keer een lijk heeft ontdekt terwijl hij naar school fietste. Dit keer was het dus wel een echt lijk. En erger nog; het was niet alleen een klasgenoot, maar ook een dorpsgenoot. Die route die hij naar school fietste, die fietste ik dus ook. Zonder het te weten of te zien, ben ik langs een in plastic gewikkeld en gedumpt lijk gefietst. En vele honderden scholieren met mij. En ik kan u wel zeggen, dat zoiets best een vreemde gewaarwording is. En ook dat ik daarna toch net iets vaker de alternatieve route koos. Vooral omdat dat een stuk rustiger fietsen was, maar misschien toch ook wel een beetje door die lugubere vondst.
Heel soms fiets ik nu nog over dat fietspad. Soms zonder er ook maar een seconde bij stil te staan, maar soms toch ook met een half oog die greppel in de gaten houdend, hopend dat er toch vooral niets verdacht ligt. Want zolang er niks verdachts ligt, hoef je je ook geen zorgen te maken over de vraag, of je wel of niet op onderzoek uitgaat.
zeven reacties
Om de een of andere rare reden ben ik als ik in de auto zit altijd beducht op in plastic gewikkelde lijken, afgehakte lichaamsdelen in sporttassen en aanverwachte zaken in de berm. Ach, sinds mijn eerste zwangerschap zie ik voor mijn geestesoog ook altijd de ergste ongelukken gebeuren. Dat geestesoog heeft het er maar druk mee.
Als je nou Antoon Coolen was, zou je er een roman over schrijven. Dorp aan de Maas. Het lijk in de rivier.
Helaas is een medestudent twee weken terug écht verdronken in een zijsprongetje van de Maas. Een vriend die bij hem was was de jongen ineens kwijt. Twee weken later werd hij gevonden in het water. Ik moet er inderdaad niet aan denken, een vriendin van mij heeft niet kunnen slapen omdat haar huis aan dat water staat…
bekend verhaal ;)
Goede vraag hoe je zou reageren, ik heb g??n idee om eerlijk te zijn. Ach, en je kunt je wel bedenken hoe je eventueel gaat reageren, maar echt voorbereid ben je nooit, als de situatie zich dan echt voordoet.