Rosalie overweegt een handstand
Ik staar al uren en uren naar een werkstuk dat ik toch echt deze week in moet leveren (vind ik zelf), maar ik krijg geen zinnig woord op papier. Of beter gezegd: de woorden staan er al, maar ik moet een paar passages herschrijven en amaai, dat lukt niet. Ik kan helemaal geen dingen herschrijven en dat is de schuld van dit kloteblog. Hier typ ik iets, druk op 'Artikel plaatsen' en whoppa! Kind kan de was doen, kost geen enkele moeite, stukje cake. Maar oh God, dat gaat voor zo'n werkstuk niet op en man, dan begin ik natuurlijk te panieken.'Het lukt nooit,' sis ik dan, terwijl ik vertwijfeld naar mijn hoofd grijp.
'Mam!' zeg ik tegen mijn moeder aan de telefoon, 'Ik word gek!'
'B., ik heb stress, man. Ik word er niet blij van,' zeg ik tegen huisgenoot B., terwijl ik heul zielig kijk.
En iedereen vindt mij zielig. Ikzelf, mijn moeder en B., althans we zijn alledrie heel goed in doen alsof.
E?n van mijn forumvriendinnetjes, de Duitse K., stuurde mij een berichtje vanochtend.
'Come on,' zei ze, 'I'm sure you can do it.'
'Wuh,' antwoordde ik, 'I gave up. There's always the day after the deadline, you know. And the day after that. I can't find the right words at the moment, it's horrible.'
'Do a handstand,' was K.'s advies, 'When I was writing my master thesis and I was searching for words, I got upside down and it always worked.'
'K., dear,' typte ik terug, 'I was one of those kids who stood there looking at their classmates getting upside down. I never understood how they did it.'
Een handstand, amaai. Dat kan ik helemaal niet. Maar stel nou dat het werkt, h?? Dat zou toch wat zijn. Zou ik het dan misschien toch niet moeten proberen? De vraag is alleen wat ik dan vanavond heb. Een werkstuk dat af is of een gebroken nek? Dat zijn toch wel een beetje de mysteries van het leven, denk ik dan.
Ik denk dat ik toch maar voor het werkstuk ga.
veertien reacties
Ok?, er zijn nu twee mogelijke scenario’s, en volgens mij zijn ze allebei prima:
(i) De deadline is voorbij, je hebt hem gemist. Klote, maar niets meer aan te doen en ga dus lekker buiten spelen in de zon (handstand oefenen is een optie, maar niet verplicht) en maak je geen zorgen.
(ii) Hetgeen jij hier een deadline noemt is helegaar geen deadline, het is slechts een richtlijn. Blijkbaar neemt men het niet zo nauw met de inleverdatum, dus je hebt alle tijd om rustig te herschrijven, herkauwen, recontempleren en stukjes schrijven voor dit weblog. Maak je dus geen zorgen.
Ik vind het overigens wel schandalig dat je dit log de schuld geeft: herschrijven kan wel degelijk voordat je op de publiceerknop drukt (zo herschreef ik deze reactie zeker 3 keer voordat ik hem plaatste), en dat je dat niet doet zegt meer over (i) jouw talent om in een keer het juiste te schrijven, of (ii) jouw gebrek aan respect voor de lezers: ze moeten het maar doen met wat je in een keer op het digitale papier neerknalt, ook al is dat niet optimaal. In elk geval is het geen excuus. Ga je daar maar ‘ns zorgen over maken!
(toegegeven, 3 keer herschrijven van deze reactie was duidelijk niet genoeg, het is nog steeds een onleesbare puinhoop, maar dit is dan ook niet mijn weblog)
Een handstand?!? Dat klinkt als sport. Mediteren is het antwoord! In een hoekje gaan zitten met je ogen dicht, op elke uitademing tellen: van één naar tien en weer terug en dat heel vaak doen. Zo dat je echt alleen maar met dat ademhalen bezig bent. Niet je ademhaling veranderen, gewoon laten komen zoals het komt. Als je opeens bij 15 zit met tellen, geen probleem, gewoon weer bij een beginnen. Kind kan de was doen, en als je het een tijdje volhoud ziet de wereld en je werkstuk er heel anders uit.
Een handstand… Tsssssk!
Of gewoon heel vaak ‘Om mane padme hum’ blijven herhalen. Dat kan trouwens ook best tijdens een handstand denk ik…
Ja, een handstand! Dat lukte mij ook nooit en mijn zusjes wel. Daarom speelde ik maar de directeur en de leeuwentemmer en waren zij de acrobaten in ons circus.
Dus ik zeg: als het schrijven niet lukt, begin je gewoon een circus.
Sanneke: Was het maar trutten, joh. Dan hoefde ik ook niet bij al die studiebegeleiding meuk waar ik tegenwoordig rondloop. Ik ben helemaal niet zo bang dat ik niet kan schrijven, maar als het op studiedingen aankomt, nou nou. Dan gaat de beerput open.
N O’M: In het kader van wat ik net tegen Sanneke zei: ik ben duidelijk een gevalletje (i). Dan loop ik over straat, bedenk een zin en voilà, het stukje is er. Min of meer, want natuurlijk zit ik er echt nog wel een beetje aan te pielen, hoor. Stiekem. Niet verder vertellen, hoor.
Amiek: Dat ga ik toch eens proberen, lijkt me niet dat ik dan iets breek…
Virg: Da’s een interessante mantra, waar komt die vandaan?
Cyriel: Ha! Ha! Ha! En wie was de olifant? 
Hahahahaha! Ik moet nu vooral heel erg lachen om jullie introstukje hiernaast. Hahaha, sorry, laat me maar even:)
En er zijn ook al geen drollen om je op af te reageren!
(Ik sprak laatst trouwens ex-huisgenoot K., die nog maar weer eens herhaalde dat zij zich kostelijk had vermaakt met jouw logjes over hare mayonaise…)
Enne over die handstand: ‘k zeg maar zo: geen handstand bespaart je een hoop tijd die je dan weer kan gebruiken – voor een werkstuk bijvoorbeeld. Dus eigenlijk heb je tijdwinst zonder handstand.
Ok, hier komt het: godnomdeju schrijven man! Je moet je niet klein laten krijgen door die mannetjes van die klotekutunief! Wat is dat, grrr!!!
(zal wel verklappen dat ik na mijn repetitie van vanavond denk dat er geen talentlozere en verschrikkelijkere celliste dan ik bestaat en dat dat kut is. Maar de oplossing blijft: je ff goed kwaad maken!!!! Doe ik ook op mezelf en soms werkt het.
Hmmm… duidelijk is wel dat Rosalie haar klassiekers niet kent! Om mani padme hum zou je natuurlijk moeten kennen door het lezen van Suske en Wiske en De parel in de lotusbloem!
F.: Ja, K. was laatst ook nog bij ons over haar fiets die in het schuurtje staat. We hebben nog eens lekker over hare mayonaise gepraat. (Hare mayonaise?!)
J.: Vreesch niet, tot die conclusie was ik zelf ook al gekomen. Ik heb ook al op mezelf zitten schelden en dat hielp wel, moet ik zeggen.
R.: Ik ben meer van de Asterix.
Ga oefenen met je weblogzuster. Jij tegen de muur aan een handstand doen, zij je benen vasthouden. Oh, en dan een filmpje daarvan graag! En verder niet zo trutten hoor, jij kan heel goed schrijven en dus ook herschrijven.