Het trapeziumvormige gele kratje
Gisteren hadden we het in college over je vroegste herinnering. Veel mensen denken dat je voor je vierde of zo geen herinnering kan hebben, maar huhuh, da's dus echt niet zo, h?? Ik heb echt nog wel een herinnering van voor mijn vierde. Mijn vroegste herinnering stamt van toen ik precies twee?neenhalf jaar en ??n dag oud was. 'Joh, zo precies?' hoor ik u nu denken. Ja, zo precies. Mijn zus is namelijk precies twee?neenhalf jaar en ??n dag jonger dan ik. En grappig dat dat is, ik heb er gewoon geen woorden voor. Maar goed, mijn moeder wil dus nooit geloven dat ik me de geboorte van mijn zus kan herinneren. Kortom, mijn moeder twijfelt aan het onbetwistbare olifantengeheugen van Rosalie. Ik vind dat best wel beledigend, als ik eerlijk moet zijn.'Nee serieus, mama,' zei ik een keer, 'Ik weet nog dat A. geboren werd!'
'Dat kan helegaar niet,' viel mijn moeder mij onbewogen in de rede, 'Kom nou. Jij herinnert je verhalen. Dat je jaloers was. Dat de kraamverzorgster aan je vroeg wat je met je zusje wilde doen en dat jij toen ijskoud zei dat je haar uit het raam wilde gooien. Dat herinner jij je. Je herinnert je echt niks, hoor. Dat denk je alleen maar.'
Ja, lieve lezers, zo ziet u maar weer. Ik was een heerlijk kind.
'Ja God, nee,' zei ik, 'Dat heb ik inderdaad gereconstrueerd en dat zou ik dan bijvoorbeeld heel mooi en uit zijn verband gerukt op mijn blog kunnen zetten, maar dat is niet mijn eerste herinnering. Ben je gek! Ik herinner me iets heel anders.'
'Wat is dan je eerste herinnering?' mijn moeder trok een sceptisch gezicht.
Ja, zo ziet u maar weer. Scepsis is toch een ding waar mijn familieleden en ik wel bij varen.
'Jouw bed stond op een soort van kratjes. Trapeziumvormig en geel,' zei ik.
'Wat?!' grinnikte mijn moeder, terwijl ze me stomverbaasd aankeek.
Ja, dat krijg je ervan als je het olifantengeheugen van Rosalie onderschat. Dan kom je op de koffie, van een koude kermis thuis en nog meer van dat soort moois.
Mijn eerste herinnering, beste mensen, is dus een trapeziumvormig geel kratje.
U begrijpt uiteraard dat ik ondertussen al lang en breed weet waarom ik zo raar ben geworden als ik ben.
Een trapeziumvormig geel kratje.
Traumatisch.
Minstens.
elf reacties
Een van mijn zeven malen oog in oog met de dood (door verdrinking deze keer) was toen ik twee was en die staat me nog zeer helder voor de geest.
Herinneringen van voor mijn vierde levensjaar? Pfff, legio, echt waar. Meestal zeer fragmentarisch, maar ze zijn er in overvloed.
En sinds wanneer weet jij wat ‘trapeziumvormig’ is? Sinds je derde levensjaar? Ik weet het nog steeds niet.
F.: Nee joh, die term heb ik erop geplakt toen ik vijftien was of zo. Ik was best eloquent als kind, maar zo erg was het nou ook weer niet. 
Die van mij voert terug naar de poppenhoek van de kleuterschool, eerste schooldag. Ik liep linea recta naar het plastic theeserviesje en begon commando’s uit te delen aan alle aanwezige kinderen in de poppenhoek. Mijn moeder hoorde ik op de achtergrond zeggen tegen de juf: ‘ja, dat doet ze thuis ook altijd.’
Mijn herinnering aan de geboorte van mijn broertje heeft met de buurvrouw en pakken yoghurt en melk op een nachtkastje te maken. Tsja. Ohja, en dat ik honderd keer aan mijn vader vroeg wat de naam van mijn broertje eigenlijk was. Dat kon ik namelijk niet onthouden :)
Ah, zo’n ding waar we ons bed straks ook weer op mogen heisen bedoel je! Alleen ken ik ze alleen in grijs metaal. Ik heb ook zo’n geheugen. Mijn eerste herinnering is dat ik met een koud washandje voor mijn ogen aan tafel zat. Mmm, fijn, want mijn ogen deden zo’n zeer van de hooikoorts. Ik moet toen net 2 zijn geweest, pas verhuisd van Amsterdam naar de Achterhoek en dus ineens midden tussen de grassen en de pollen. Ik heb een nog vroegere herinnering, maar dat is alleen een smaakherinnering. De smaak van gelakt hout, van mijn spijlenbedje. Van toen ik 3 was, heb ik ook nog wel een herinnering. Ik zat op mijn driewieler en ik was net zo lekker aan het fietsen. Maar ik moest ook plassen. En wat doe je dan? Ik had eigenlijk geen zin om te stoppen met fietsen en naar mijn pot te gaan. En dus pieste ik maar in mijn broek. Wat ik bij nader inzien toch wel heel erg vond. Zo erg dat ik het nooit meer vergat :)