De Week van de Aardbeving
We gaan hier vandaag even over aardbevingen praten, beste mensen. Het is namelijk De Week van de Aardbeving, dus houd u goed vast of ga onder de tafel zitten, of zo...U moet weten, ik praat op internet doorgaans met de meest interessante mensen en vandaag sprak ik toevallig met S. die uit Spanje komt en in Engeland woont en u raadt het nooit: daar hadden ze dus een aardbeving gisternacht. Maar liefst 5.2 op de schaal van Richter. En wat nou het typische aan de zaak is: deze week sprak dus ik ook al met collega's S. en W. over aardbevingen en meer specifiek over de aardbeving van 13 april 1992. En tja, als je twee keer per week over aardbevingen praat dan kun je niets anders doen dan concluderen dat het De Week van de Aardbeving is. Lijkt me hartstikke logisch.
Ik weet natuurlijk niet waar u op 13 april 1992 was, maar ik zat zowat in het episch centrum van de aardbeving, ja ja. Ik lag in mijn bedje en was wakker. Het was tegen kwart over drie (geloof ik) en plotseling begon mijn bedje te bibberen. Als ik toen geweten had wat de Apocalyps inhield, dan had ik daar vast aan gedacht. Maar nu niet hoor, mijn gedachten waren van een iets minder erudiete aard:
'Huh?' dacht ik, 'Huh?'
Ik bedoel, hallo. Ik was twaalf en nog nooit buiten Limburg geweest, dus ik had nog bepaalde stadia te doorlopen om tot mijn hedendaagse eloquente taalgebruik te komen.
'Auwieje,' dacht ik een paar seconden later, 'Det is vas een aardbeving, manne!'
'Aaaaaaah,' klonk het uit de kamer van mijn zusje, waarop ik direct daarna een bonk hoorde.
'A., wat duis doe noe, auwieje?' riep ik.
'Ich sjpring oet mien hoogsjloaper doe woosj,' zei mijn zusje, die een sprintje trok naar de kamer van mijn ouders, 'Gedverdemme, wat is dit noe?!'
Echt mensen, mijn zus was nog nooit zo snel uit bed. On-ge-kend. Het Guiness Book of Records maakt er nu nog gewag van:
'On April 13th 1992 A. from S. jumped out of her bed so fast that her sister E. was totally flabbergasted by it.'
Nu u weer.
De dag daarop was het natuurlijk feest. Iedereen ruimde de kapot gevallen Royal Albert serviezen en Mariabeelden op en telde de barsten in de muur. Sterke verhalen verspreidden zich als een lopend vuurtje door het land. Bij mijn overgrootoma en mijn oma in de straat waren mensen gillend het veldje opgerend, mijn oude oppas vertelde vol trots dat haar vader op het toilet zat toen de aarde begon te beven (Hahaha! Stelt u zich dat eens voor. Hahaha!) en menige oude van dagen was ervan overtuigd dat de Russen, ondanks de val van het IJzeren Gordijn, nu toch echt aan de poorten van ons land stonden te rammelen. Zo niet collega W., die had er weer heel andere gedachten bij, zo vertrouwde ze me toe: 'Ja hallo, het was donker en ik lag te trillen. Ik dacht: m?n, ik heb een epileptische aanval!'
Wat ik dan weer logischer vind dan die Russen, maar goed. Wat weet ik nou van Russen behalve dat ze wodka drinken en dat ze af en toe 'vot tak sjoerpris' zeggen?
Kijk, ik begrijp dat u nu vast ook iets wil zeggen over de aardbeving van 13 april 1992, want ik ken u wel een beetje ondertussen. En dat mag, hoor. Allez votre corridor. U mag er ook een verhaal over schrijven op uw eigen blog, dan maken we er een themaweek van. Let wel: een themaweek, geen stokje. Alstublieft zeg. En wat we natuurlijk vooral willen horen zijn de verhalen over die ene keer dat u ergens in Amerika of Japan was en u bijna is een spleet viel toen de aarde zich voor u opende. Of dat u over een brug reed die bezig was in te storten. Want dat is echt wel indrukwekkender dan de aardbeving van 13 april 1992.
En als u dan lief bent dan vertel ik u misschien ook nog wel over Vriend R. en de Schaal van Richter. Want dat is echt een Heul Mooi ende Mytisch Verhaal, ook al heeft het echt geen ene fuck met aardbevingen te maken.
22 reacties
Op 13 april 1992 ben ik er gewoon doorheen geslapen. Sowieso heb ik niet veel met aardbevingen. Misschien kan ik een stukje over vulkanisme verzinnen, is dat ook goed?
De Schaal van Richter! Die was ik alweer bijna vergeten! Maar die heeft inderdaad niks te maken met aardbevingen, dus daar zal ik het nu verder niet over hebben.
Natuurlijk kan ik als Limburger ook bijdragen aan de sterke, danwel belachelijke verhalen over 13 april 1992. Ik werd niet eens zo zeer wakker van de beving, maar van mijn parkiet die ervan op hol sloeg! Hij brak uit zijn kooi en vloog hysterisch fluitend de kamer rond. Waarschijnlijk kende die parkiet het begrip Apocalyps wel…
Wat jouw collega’s S. en W. betreft… ik dacht eerst: Nee! Dat kan niet! Later in je verhaal blijkt W. door het verwijswoord ‘ze’ wel degelijk een vrouw te zijn en wordt mijn vermoeden toch bevestigd. Mijn moeder zei altijd: Het zijn maar stripfiguren, leef je toch niet zo in in die verhalen! Maar ik wist toen al dat ze echt bestonden. Aangezien ik al mijn hele leven fan van ze ben, wil ik je graag vragen me snel een keer voor te stellen aan Suske en Wiske, of op zijn minst, dat je me van hun handtekeningen kunt voorzien.
Twee aardbevingen heb ik in mijn jeugdjaren mee mogen maken. Alletwee ‘s nachts. En tijdens beide bevingen bleef ik gewoon stug doorslapen. Echt, van het minste of geringste geluid word ik normaal wakker, maar een aarbevinkje meer of minder geef ik niks om…
Ik schrok wakker. Dacht de eerste 3 seconden: verrek: wat geinig, een aardbeving. De volgende 3 seconden dacht ik: verrek: is het wel een aardbeving, het kan ook een gasontploffing zijn. De laatste 4 seconden was ik in danige paniek. Juist. In 1o seconden kun je veel meemaken. Ik vond het rete-eng en hoef nooit meer in het epicentrum van zo’n knakker te zitten.
Aardbeving? In Nederland? Die is vast bij de provinciegrens opgehouden, want ik heb er niets van meegekregen.
Die van 1992 voelde ik niet, maar, die in 2001 in Limburg plaatsvond voelde ik wél! Om acht uur ‘s ochtends lag ik heen en weer te schudden in mijn bed op drie hoog (en ik deed het echt niet zelf)! Dat was een rare gewaarwording, zo slaapdronken heen en weer geschud te worden. Gelukkig duurde het maar een paar seconden en kon ik gewoon weer verder slapen. :)
Pas later kwam ik er achter dat het een aardbeving was, ik dacht eerst werkzaamheden van de Noord-Zuidlijn haha.
Ik sliep gewoon door… Was toen al zo’n slaapkop. Maar mijn broer, die stond binnen twintig seconden met zijn spijkerbroek aan bij mijn ouders aan het bed. En dacht dat het het beste was als we met z’n allen naar beneden zouden springen. Hij had ook nog even snel zijn honkbalknuppel meegenomen. En dat terwijl hij normaal altijd tien keer zijn wekker snoosde.
Amiek: Johnny Walker, doet het altijd goed als slaapmiddel.
Maarten: Tuurlijk joh. Da’s ook sensatie en daar gaan we hier voor, natuurlijk. 
R.: Dat met die parkiet is het sterkste verhaal dat ik hierover gehoord heb, man man man. Echt weer wat voor jou.
Octavie: Jij was duidelijk ouder dan ik op dat moment. Een gasontploffing, wat een rationele gedachte.
Aukje: Ja! Die van 2001! Die heb ik ook gevoeld!
Marlieke: Mannen zijn echt schijterds, al moet ik zeggen dat bij ons thuis mijn vader volgens mij het minst onder de indruk was. 
Op welke datum het was, weet ik niet meer. Ik weet nog wel dat ik schuddend in bed wakker werd, het zaakje niet vertrouwde en meteen naar de kamer van mijn ouders sjeesde. Op de overloop trof ik mijn broertje, ook op weg naar mijn ouders. Met ons vieren in bed lagen we te voelen hoe we door elkaar geschud werden. ‘Misschien hangt er wel een ruimteschip boven ons hoofd’, opperde ik (een tekort aan fantasie heb ik nooit gehad). De rest van de familie omarmde deze suggestie meteen, al durfde niemand uit het raam te kijken of dat ruimteschip er daadwerkelijk hing. Wat zullen mijn ouders hun best hebben moeten doen hun lachen in te houden.
Supertolles Erlebnisblogging!
p.s. Wat doe je als je op zondagavond in Venlo strandt omdat je zojuist de laatste trein naar het Noord’n hebt gemist?
F., ik kan me heel veel voorstellen om ‘s avonds in Venlo te doen, maar echt aantrekkelijk is dat allemaal niet…
F.: Plan A: Virginie en/of haar ouders bellen en kijken of ik daar terecht kan. Plan B: Kijken of mijn vader zo idioot is om naar Venlo te rijden om zijn dochter te behoeden voor een nachtje in een Venloos portiek…
Roosje: Wie A. zegt, moet ook E. zeggen.
Fuck, wat voel ik me ineens saai. De ergste aardbevingen die ik meemaak zijn die van voorbijrijdende vrachtwagens.
Ik weet ‘t ook nog goed, die van 1992. Wij woonden net buiten Limburg en daar rommelde het behoorlijk. De eerste reflex van mijn moeder was, dat ze dacht dat ik uit mijn bed was gevallen. Een fijn compliment voor een tiener die niet superdun is, maar toch ook echt niet zo dik dat ik een heel huis kan laten trillen als ik zou vallen…
Ja 13 april 1992 herinner ik me nog wel. Ook in Wageningen had iedereen die aardbeving gevoeld en aangezien ik toen acht hoog woonde, had ik hem ook moeten voelen. Ik lag alleen zwaar beneveld na een avond Johnny Walker Black Label te slapen. Het verhaal van mijn leven: gebeurt er eens wat, slaap ik erdoor heen.