De Schaal van Richter
Allee dan, het verhaal van de Schaal van Richter.Omdat u zo aandringt.
Mijn drie studievriendjes en tevens zo ongeveer de enige mannen van mijn studie (Cyriel, Prosper en Vriend R.) hadden op gegeven moment een idee. Een nogal onzinnig idee, maar goed. Het hebben van zinnige idee?n is natuurlijk allemaal heel mooi en aangenaam, maar het hebben van onzinnige idee?n dat is het helemaal in het leven. En Vriend R., Cyriel en Prosper die begrijpen dat en dus lanceerden ze het project 'Stel een onzinnige vraag aan...' waarin ze telefonisch of per mail de meest idiote vragen gingen stellen aan allerlei interessante instanties.
Zo vroeg Cyriel het volgende aan de KNVB:
'Als een ploeg een wedstrijd wint, krijgt ie drie punten. Als een ploeg verliest, krijgt ie niks. Als een ploeg gelijkspeelt, dan krijgen allebei de ploegen ??n punt. Ik mis dan ??n punt. Krijgt de scheidsrechter dat mee naar huis?
Ik vind dat een briljante vraag. De KNVB vond dat niet, die stuurden alleen maar een samenvatting van de regels terug.
Prosper belde op zijn beurt met de NS dat hij zijn cavia in de trein had laten staan en dat hij wilde weten waar hij het beest op kon halen. Daarbij sprak hij de volgende, legendarische woorden:
'Hij is bruin met wit en hij piept. En oh ja, hij heet De Kluts. Ja, nee. Echt. Ik ben De Kluts kwijt.'
Waarop de NS-mevrouw de hoorn op de haak gooide. Zo raar, stel nou dat je echt een cavia in de trein hebt laten staan die De Kluts heet! De hardvochtigheid van sommige mensen, bah.
Maar dan Vriend R., tsjongejonge. Die moet altijd iets dat groter en beter en nog debieler is en dus mailde hij met een oudheidkundig museum met de mededeling dat hij archeoloog was en onderzoek deed naar de Schaal van Richter. Vanwege de betrekkelijke onbekendheid van dit fijne stukje keramiek wilde hij even bij vakgenoten informeren of zij misschien meer informatie over het ding hadden.
'Uh, nee,' mailde een medewerker van het museum terug, 'Kunt u de Schaal misschien iets nauwkeuriger dateren?'
'Ik vermoed dat de schaal uit de periode rond 500 voor Christus stamt,' mailde R. terug, 'Heeft u daar iets aan?'
Het kan zo zijn dat R. er ook nog wat archeologisch jargon tegenaan gegooid heeft, want als R. zoiets doet dan pakt ie 't grondig aan.
'Uh meneer,' mailde de archeloog uiteindelijk terug, 'Ik heb uw vraag doorgestuurd naar een ander museum. We kunnen hier echt niks vinden over de Schaal van Richter.'
De archeologen van het andere museum bleken uiteindelijk een beetje slimmer te zijn, want van hen hoorde R. nooit meer iets.
'En dat is maar goed ook,' zei hij later tegen mij, 'Want dan was ik toch echt gaan twijfelen aan het niveau van de Nederlandse wetenschap, hoor.'
Tot zover het verhaal van de Schaal van Richter.
Hij blijft mooi.
elf reacties
Poeh. Zucht. Even op adem komen na het schuddebuiken en gierend lachen.
Wat waren wij vroeger toch goed bezig. En ik was het gewoon al kwijt ook.
Wat een eer. Nu wacht ik natuurlijk met smart op een log over die keer dat er een ingezonden brief in de Metro stond over goededoelenleurders in het centrum… :P
Zo was er ooit een bedrijfje (ik ben de naam even kwijt) dat beweerde je met elk gewenst bedrijf te kunnen doorverbinden. Een soort telefonische Gouden Gids. Een vriend en ik hadden daar hetzelfde soort ideetje voor, dus kregen we op een gegeven moment bijna een Japanner-die-op-rijstkorrels-schrijft aan de lijn. Voor het kopen van een levende krokodil werden we naar een dierentuin verwezen, maar daar namen we geen genoegen mee. We zouden teruggebeld worden en liepen tegen hetzelfde probleem aan als R.: nooit meer iets van gehoord.
Overigens vind ik die Schaal van Richter beter bedacht dan onze krokodil of Japanner. Hulde dus!
Hmmm… ik had net besloten m’n pseudoniem aan te passen, maar hier vergat ik m’n ‘cookie’ te veranderen. Om te voorkomen dat dat nog een keer gebeurt hier een loze reactie om de cookie alsnog te corrigeren. Sorry, maar ik geloof niet dat er een andere oplossing bestaat…
Ja, zielig, daar zetten ze dan vast een stagiair op. Zoiets als de “dichte gaatjes pan” waar ze de nieuwste uitzendkracht altijd naar laten zoeken op de eerste dag van z’n klotebaantje.
JA! Zo heb ik ooit een nieuwe collega op een zomerkamp weggestuurd om voor de kinderen een rubberen oefenbijl te halen voor we ?cht gingen houthakken. Hij trapte er helemaal in en ging vervolgens de kampleidster halen die het spelletje helemaal meespeelde. Dacht ik dan…
De kampleidster was zelf net zo na?ef als de nieuwe leider en was ook ECHT op zoek naar dat ding!
Ach ja, de ‘onzinnige vragen aan…’. Dat waren nog eens tijden…