Over nietjes en mietjes
Mijn oma zit in de stoel waarin ooit mijn overgrootmoeder altijd zat. Ze heeft een roze badjas aan en haar voeten liggen op een bankje. Mijn oma is vorige week geopereerd, maar behalve dat ze in een ochtendjas zit en af en toe 'oehoehoeh' piept en een gek gezicht trekt als ze gaat verzitten, merk je eigenlijk niet zoveel aan haar.'Eij Roos,' zegt ze opeens, 'Wil je m'n litteken zien?'
Het is meer een bevel dan een vraag, eigenlijk. Ik begin op voorhand al te bibberen en zeg: 'Eh oma, weet u dat zeker?'
'Doe niet zo raar,' grinnikte mijn oma, 'Daar is niks akeligs aan, kom maar kijken.'
En dus hup, gaat de pyjama open, het verband opzij en even later zie ik een lang litteken dat dwars over haar linkerborst loopt tot onder haar oksel.
'Nietjes?!' echo ik.
'Ja, nietjes,' zegt mijn oma nonchalant, 'Ik ben benieuwd hoe het is als ze die eruit halen. Volgens je nichtje valt dat alleszins mee.'
Daarop staat ze op en laat ook nog even haar bijna zwarte zij zien, want de heren doktoren hebben natuurlijk flink in haar liggen porren.
'Boh,' zeg ik en vol ontzag zwijg ik.
Ik moet opeens aan mijn zusje denken, die sinds jaar en dag een klein en onbeduidend litteken op haar hand heeft.
'Kijk, van Vietnam!' zei ze vroeger altijd, met een vrolijke twinkeling in haar ogen.
We zijn eigenlijk best een rare familie, als het op littekens aankomt.
Maar mietjes, dat zijn we zeker niet.
zeven reacties
Hey, hier ook al littekens! Dan moet ik toch maar even spammerig mijn eigen littekenverhaal linken hier: http://www.soyrosa.nl/blog/pivot/entry.p..
Het lijkt wel de Week van de Littekens, om effe een nieuwe week te beginnen (kijk namelijk maar even bij mij).