Overheersende stilte
Ineens was het er. Ik reed gewoon rustig naar huis en toen begon het zomaar; een heel vreemd schommelend en tikkend geluid, dat overging in een schurend knerpend geluid bij het maken van een bocht. Een bocht naar rechts wel te verstaan, niet naar links. Bochten naar links waren prima, dan hielden namelijk alle vreemde geluiden op, maar bochten naar rechts waren foute boel.Maar goed, wat doe je dan? Ik was halverwege de reis en bevond mij in een verlaten stukje Limburg. En u moet weten dat ik eigenlijk een ongelofelijke schijterd ben. Echt, de allergrootste held op satijnen sokken als het op dergelijke zaken aankomt. Ieder geluidje dat ik hoor tijdens het rijden, ondergaat een diepte-analyse m.b.t. de geschatte gevaarlijkheidsfactor. En voor het eerst had ik nu een geluid, dat echt hoog scoorde. Ik overwoog mijn opties. Ik kon natuurlijk de auto aand de kant stilzetten, maar dan stond ik daar, ergens halverwege, in het donker, in 'the middle of nowhere'. Niet bepaald ideaal. Dan maar even verder analyseren. Deden de belangrijkste organen van de auto hun werk nog?
Remmen? Check. Stuur? Check. Gas? Check. Koppeling & versnelling? Check. Verlichting? Check.
Ja, alles deed het, het maakte alleen dus een beetje een vreemd geluid. Maar daar heb ik het dan maar op gewaagd. Echt, dat is livin' on the edge in mijn boekje.
Gelukkig kon ik al snel terecht bij de garage. En gelukkig bestaat de route er naar toe uit 6 bochten naar links, en 1 bocht naar rechts. Allemaal plezierige, geluidsvrije bochten dus en 1 bocht om te controleren of hij het vreemde geluid nog wel maakt. En zowaar, hij maakte nog steeds het enge geluid. Gelukkig. Aangekomen bij de garage meld ik me dus bij de balie, de monteur loopt mee naar de auto, we stappen in om te luisteren en ik besluit rechtsom een blokje om het gebouw te rijden over het terrein. Rechtsom. 4 Keer een bocht naar rechts dus. Zodat de monteur het geluid eens even goed kan beoordelen. Maar goed, u raadt het misschien al; het bleef doodstil. Nou ja, de moter draaide natuurlijk, maar verder was er niets vreemd te horen... *zucht* Ik kan niet eens beschrijven hoe ongelofelijk typisch ik dat vond. Evenals de monteur overigens: 'Ja, zo gaat dat altijd, zodra wij in die auto zitten, is er niks meer te horen'.
Maar ik geef het natuurlijk niet meteen op. Ik draaide dus de weg op en koos een kort rondje uit met een stel lekkere bochten naar rechts. Nog steeds bleef het stil. Het bleef zo ontzettend stil. En bij iedere bocht naar rechts begon ik hopelozer te worden. Ik was toch niet gek geworden zeg! Een paar minuten ervoor had 'ie het stomme geluid nog gemaakt in de enige bocht naar rechts! En met de monteur erbij verrekt 'ie het! Hoe dan ook, bocht na bocht, de stilte bleef overheersen en ik gaf het uiteindelijk op. Terug naar de garage dan maar.
En toen toch nog, met het eindpunt al in zicht, begon ineens toch nog het schommelende geluid, dat overging in een schurend geluid bij die ene bocht naar rechts. Echt, ik ben nog nooit zo blij geweest met het horen van een onheilspellend geluid van mijn auto...
zeven reacties
Ik reed juist steeds verder van Venlo vandaan…
Moet ik me nu zorgen gaan maken om de politieke voorkeur van mijn stalen ros?
Virginie, je lijkt mijn vader wel. Dat met dat geluid en dat de monteur dat vervolgens niet hoort omdat het opeens weg is, dat is hem al zo’n 67 keer overkomen, schat ik… 
en wat was het nou uiteindelijk?
en nog belangrijker, heeft hij het kunnen repareren?
en welke gevaarlijkheidsfactor had je er uiteindelijk aan vast moeten hangen? kun je er de volgende keer rustig nog een maand mee doorkarren, of moet de auto dan toch wel zeer snel richting een garage?
Als dat stille stukje Limburg nabij Venlo was, is het vast een protest geweest van je auto tegen het rechts-populisme van Wilders.