Paris, das war einmal, Du Currywurst
Ik zat zo eens te denken over dat halfjaar waarin ik in Parijs woonde en eh? woonde. Wat deed ik daar nou eigenlijk helemaal? Ik heb mij daar al vele uren het hoofd over gebroken en de conclusie is: helegaar niks. En man man, dat leek in den beginne best wel aangenaam! Maar liefst drie hele maanden heb ik geen gezeik aan mijn kop gehad, ik weet derhalve wat het is om een totaal onbezorgd leven te hebben. Wat helemaal niet bestaat, een totaal onbezorgd leven, maar goed. Een totaal onbezorgd leven is echt bijster saai, kan ik u vertellen. Daarom begon ik mij zo tegen het einde van mijn verblijf in de Franse hoofdstad aan alles en iedereen kapot te ergeren. Dat gevoel van ergernis is onherroepelijk aan Parijs blijven kleven. Zo gauw ik voet op Parijse bodem zet, loop ik automatisch rood aan wanneer ik er langer dan vierentwintig uur ben. Dan denk ik: ?Wat doe ik hier in godsnaam? Waarom ga ik niet eens wat nieuws doen? Praag of zo. Of New York voor mijn part.?Dan zie ik bijvoorbeeld de Eiffeltoren en dan krijg ik gewoon zin om een potje te gillen: ?Val toch in de Seine, jij dom stuk ijzer!?
Maar goed, gewoon maar wat gillen op straat zal ook in Frankrijk wel niet sociaal geaccepteerd zijn, dus dat doe ik dan maar niet.
Of neem nou Montmartre. Ik vind niks zo strontvervelend als Montmartre. Als ik met mijn zus naar Parijs ga, dan wil zij bijvoorbeeld altijd naar Montmartre. En dan kan ik echt heel vervelend worden, ja? pislink mag ik zelfs wel zeggen. Montmartre, beste mensen, daar wil ik nog niet dood gevonden worden.
En toch. Ga ik steeds weer terug. Omdat ik stiekem zielsveel van die stad houd. Het is eigenlijk bijna net een relatie, met bergen (Montmartre) en dalen (weer Montmartre). Maar ik word eerlijk gezegd steeds huiveriger om terug te gaan. Parijs wordt namelijk steeds minder de stad waar ik gewoond heb. Elke keer als ik daar rondloop dan denk ik, vol Duitse Weltschmerz: ?Das, meine liebe Rosalie, das war einmal.? En dat ik dan Duits spreek, is op zich al tekenend genoeg. Paris, das war einmal, Du Currywurst.
En dus wil ik gewoon weer naar Berlijn, want Berlijn is de volgende stad die ik eens lekker helemaal kapot ga redeneren. En dat tot ik gillend over de Alexanderplatz wil rennen en de Berliner Dom in de Spree wil mieteren. Want zo ben ik nou eenmaal, ik zie graag grote gebouwen in brede rivieren ten onder gaan. Dus als u een groot gebouw in de tuin hebt ?n een rivier in de buurt dan zou ik maar uit mijn buurt blijven, want ik zal ze doen zinken. En flink, amaai.
veertien reacties
Ik kan me er nog een herinneren waarbij in de Waal allerhande vreemde objecten langs kwamen gedreven. Een T-Rex, een potje augurken, en als ik mij niet vergis, ik zelf ook nog…
Parijs, parijs…dat was de hellepoort van Rodin met de denker voor het eerst zien, verbaasd staan huilen bij pasteltekeningen van Degas (en ik dacht toch dat ik die danseressen al wel vaak genoeg gezien had, maar ?cht zien…dat werd dus huilen), impulsief in de nachttrein naar de pyrene?n stappen en er pas de volgende ochtend weer uitstappen, een plengoffer van Rinke op een Parijse stoep, toen ie er ineens een geweldige bloedneus kreeg, iemand een bandrecordertje met tangomuziek neer zien zetten langs de Seine en daar ineens het ene na het andere paar elkaar beet zien pakken om te dansen in het avondlicht, tjonge, ik barst van de goeie herinneringen aan Parijs!
Ik ga over drie weken en een paar dagen op huwelijksreis naar Berlijn. Wil je alsjeblieft even wachten met je sloopwerkzaamheden tot wij weer terug zijn?
O ja, heb je de Rheinturm in D?sseldorf wel ‘ns gezien? Die past volgens mij precies in de Rijn, aldaar. En de Donjon die er straks komt ziet er vast ook prachtig uit in de Waal.
Cyriel: Ik fotosjop tegenwoordig meer dan vroeger, hoor. Ik doe dat alleen op andere plaatsen op het net, met mijn vijftien verschillende identiteiten. 
Vriend R.: Ja, en jouw hoofd zat op het lijf van David Hasellhoff en je was bezig ene M.E. te redden van de T-Rex. Nobel van je, hoor.
Octavie: Jottum!
Sanneke: Oh, maar ik ook. Zo goed zelfs dat als ik er kom ik stante pede chagrijnig word. 
Tafeldertien: Düsseldorf, check. Donjon, check. Ze staan op mijn lijstje, hoor. 
Ik heb zowel in Parijs als Berlijn vakantie mogen vieren, waardoor ik mij nergens heb hoeven ergeren. Maar, over het algemeen is mijn hart meer in Berlijn blijven liggen dan in Parijs: Parijs is mooi, maar niets meer dan mooi. Berlijn is mooi én lelijk, en veel meer dan dat.
(Dus doe alsjeblieft niets met de Reichstag, want ik wil heul graaag nog een keer terug!)
De afstand van de Domtoren tot de Lek is toch zeker 10 kilometer, dus dat zal toch teveel zijn.
Maar ik wil u natuurlijk wel even testen, hoppa! : http://farm1.static.flickr.com/226/49453..