Wolfgang A.
'Mozart, dat is dus helemaal niks!' beweerde mijn leraar Nederlands altijd, de goeroe. Bij hoog en bij laag, ja ja.'Allemaal hetzelfde,' vervolgde hij dan steevast zijn relaas, 'Stel nou dat ze een cd-speler zouden ontwikkelen waar je 25 cd's tegelijkertijd in af kunt spelen en je propt daar het hele oeuvre van Mozart in, nou dan hoor je gewoon niks nieuws. Gewoon hetzelfde melodietje, steeds weer opnieuw.'
Ik zat daar een beetje zo in de klas. Linkerrij, bijna helemaal achteraan en ik trok vol twijfel mijn rechterwenkbrauw op.
'Beethoven!' orakelde mijn leraar, 'Of Wagner! Dat is pas muziek, niet die zakkenwasser van een Mozart!'
Onderwijl ontdekte ik dat een rechterwenkbrauw echt verdammt hoog opgetrokken kan worden. Ik was het er dus niet echt mee eens, eerlijk gezegd. Maar dat ging ik niet hardop zeggen, hoor. Ik had geen zin om door mijn leraar Nederlands voor gek gezet te worden. En eigenlijk vond ik dat ik er gewoon meer verstand van had, maar ja. Toon dat maar eens aan, meer verstand hebben van iets. Zeker als je zestien bent. En daarnaast moet je mensen die van Wagner houden gewoon wantrouwen, dat weet iedereen.
Tijdens mijn studie kwam ik allerlei interessante sujetten tegen en in schimmige kroegen spraken wij over klassieke muziek, negentiende eeuwse boekjes en verschijnselen, geloof en het koninklijk huis. Kortom: over de belangrijke dingen des levens. En tussen deze sujetten trof ik verdammt weinig Mozartlovers aan. En toen kwam ie om het hoekje kijken: de peer pressure, godbetert. Ik begon al snel echt rare dingen te zeggen, ook in niet-benevelde toestand. Over zeer hypothetische cd-spelers en een heel oeuvre dat hetzelfde klonk. Behalve het Requiem dan, want dat was uiteraard boel koel. Slap van mij, hoor. En Wolfgang A. die was niet blij met mij, nee.
'Also also,' zei Mozart als ie dan 's nachts in redelijk doorzichtige vorm op mijn bedrand zat, 'Was machst du den jetzt, du Ulewapfert?'
'Ehm... nou. Ehm... ja,' stamelde ik dan.
'Madchen, madchen!' Wolfgang schudde zijn eerbiedwaardige pruik op en neer en keek mij meewarig aan, Was mach ich jetzt mit dir? Du redest Quatsch!' *
'Ehm... nou. Ehm... ja,' stamelde ik dan en ik schaamde me nogal over mijn eigen niet bestaande ruggengraat.
'Du horst dich doch nicht die Musik des Arschlochs an, du? Wie heisst er schon wieder? Wagner?'
'Nee manne!' zei ik dan pissig, 'Natuurlijk niet. Ik wil ook nog een beetje een leuk leven, alsjeblieft dankjewel.'
En weg was Wolfgang, want dat wilde ie natuurlijk even van mij horen. Want hij wist stiekem wel dat ik wel terug zou keren naar zijn kampje. Wolfgang en ik gaan namelijk weej bek en wat weej bek gaat dat gaat niks voor niks weej bek, zeg ik altijd maar.
Maar goed, om een heul lang verhaal kort te maken: Mozart spelen, dat zou ik dus wel weer es willen. Maar ja, die knurft heeft dus maar een ding geschreven voor harp en dat is het concert voor fluit en harp (KV 299, voor de Kochelverzeichnis-nerds). Redelijk onspeelbaar, kan ik u vertellen en daardoor werkt het op mij als een rode lap op een stier. En daarnaast heb je dus ook nog es een fluitist** nodig. Zonder fluitist is zo'n concert voor fluit en harp namelijk net niks, weet u. En als je dan eindelijk een fluitist heb gevonden dan heb je nog een orkest nodig of een pianist die een Mozartorkestpartij op een piano kan rammelen. En het bij elkaar zoeken van een orkest is echt godsallemachtig moeilijk, maar het vinden van een pianist die een Mozartorkestpartij kan spelen is al helemaal onbegonnen werk. En als ze het al kunnen dan hebben ze er meestal niet zo'n zin in, omdat het tricky is. Zoals eigenlijk altijd alles van Mozart tricky is, maar dat maakt het weer zo verdammt interessant. Speel het maar eens, iets onspeelbaars dat poepiesimpel moet klinken.
* Als u denkt: Nou nou, dat is belabberd Duits, dan moet ik u er even op wijzen dat Mozart natuurlijk een raar achttiende-eeuws soort van Oostenrijks spreekt. Voordat u weer denkt dat ik geen Duits kan. En umlauts daar deden ze in het achttiende-eeuwse soort van Oostenrijks niet aan, de luie donders!
** Bent u fluitist, maar miept u niet? Doe dan mee aan ons project voor niet-miepende musici! We hebben al een harp, een cello, een hobo en een viool. Ik weet nog niet precies waar het heengaat (eerst moet er weer wat conditie gekweekt worden door mevrouw de harpiste), maar ik voorzie grootse dingen, ja ja. (Zie J., ik ben er nog steeds mee bezig, zij het zeer stilzwijgend!)
twaalf reacties
Ik heb ooit een geniale televisieregistratie gezien van dat gewraakte concert met James Galway op een gouden fluit en Michael Tilson Thomas als dirigent. Het is duidelijk geen life-registratie, want het orkest zit visueel erg elegant, maar speeltechnisch bijzonder onpraktisch. Ergens halverwege het concert zit er ook een shot van MTT die minzaam over zijn schouder kijkt. Echt goed fout en dat past op de een of andere manier bij Mozart. Ben even aan het kijken of ik een fragment op Youtube kan vinden, vond wel dit interview met Dudley Moore wat wel leuk is: http://www.youtube.com/watch?v=7f7k7fGqy..
Rose: Wolfgang A. staat hier naast me (opnieuw redelijk doorzichtig) en hij zwaait met duidelijke tegenzin terug. En hij zegt: ‘Hore dich mal mein Requiem an!’ Dus nu hoop ik dat jij een achttiende-eeuws soort van Duits begrijpt. 
Amiek: Hahaha! Oostenrijkers, Duitsers & playbacken. Dat zijn toch echt gouden combinaties. Dank voor die link, trouwens. Goed filmpje. Vooral dat deel waarin MTT zegt dat dit echt een van de moeilijkste stukken uit het harprepertoire is. Ik heb toch maar mooi deel twee gespeeld, ook al haakte de fluitiste af. Tsssk. Fluitisten. Maar goed, deel 1 & 3, daar zit de echte uitdaging.
Moehaha, Ulewapfert!
Maarreh, wie is Mozart? Wie is Beethoven? Ik ken alleen de gebroeders Grimm en Hans Christian Andersen…
Cyriel: U bent een onderontwikkelde drol, zo! En kijk es in je mail, Virginie en ik hebben je een bevel gestuurd…
Het was toch wel zijn roze pruik waarmee ‘ie eerbiedig schudde he?
Enne, als ik had geweten dat ‘ie dan bij me op bezoek zou komen, dan had ik niet vanaf mijn 5e geroepen dat de Zauberflote het meest briljante muziekspel is… want ik had hem best graag eens ontmoet, weet je. Ook al was het maar in redelijk doorzichtige vorm :P
Virg: Ja, hahaha. Die ontplofte roze pruik! Coupe troep! :D Als ie weer es langskomt, stuur ik ‘m door! ;)
Alvast mijn eeuwige dank, zusterlief!
Enne, neef Cyriel, mogen wij nog een antwoord van u verwachten in onze e-mailboxen?
Jaja, orakelende leraren Nederlands, die maken nog eens indruk! Schitterend toch, dat je zoiets twaalf jaar later nog weet. Ikzelf mag graag orakelen over het verschil tussen pleetegels en poezie, waarbij ik dan met een hand op mijn hart declameer:
Je hebt iemand nodig / stil en oprecht / die als het erop aankomt / voor je bid en voor je vecht / pas als je iemand hebt / die met je lacht en met je grient / pas dan kun je zeggen / ik heb een vriend.
Niks tegen Toon natuurlijk, maar deze tegeltekst komt we inmiddels wel een beetje de strot uit hoor ;)
Bovendien ben ik veel meer van de grafteksten: ‘Hier ligt Poot. Hij is dood.’
Ik hou, qua klassiek, alleen van Ludovico Einaudi (Zwaait naar Mozart). Maar da’s dan ook zeer laagdrempelig en modern. Gebrek aan opvoeding (hoewel mijn vriend erg zijn best doet mij opnieuw op te voeden ;)).