De familie S.
Als ik in Normandi? ben en ik krijg de kans dan bezoek ik de stranden van D-Day. De laatste keer dat ik er was, was in 2005. Het regende als een beest en ik was me toch een potje depressief, man man. Mijn zus A. en ik stonden aan het stille strand van Omaha Beach en staarden naar het monument in de branding.'M?n,' zeiden wij allebei zachtjes.
En dat was nog te veel gezegd eigenlijk.
Toen wij dus even later over een kuststrook liepen die bezaaid lag met bunkers, prikkeldraad en bommenkraters (Point d'Hoc, een in oorspronkelijke staat gelaten stukje Amerikaans grondgebied in Frankrijk) werden we nog wat stiller dan we al waren.
'Ik kan hier echt niet lopen op mijn slippertjes,' krakeelde een landgenote.
A. en ik wisselden een veelbetekenende blik en rolden met onze ogen.
'Man man man,' zei een andere landgenoot, 'Wat is het hier gaaf, het is precies zoals in het computerspel!'
Ik zei niks en mijn zus zei niks en we staarden nog wat naar de bunker aan onze voeten.
Die oorlog zit op de een of andere manier in mijn systeem. Mijn oma onderhoudt al jarenlang contact met de familie S. in de staat Oregon in de Verenigde Staten. De pater familias van deze familie, G., landde de dag na D-Day op Omaha Beach en doorkruiste de Ardennen op weg naar de Rijn. Ergens onderwerp stuitte hij op het plaatsje Sittard, waar hij contact kreeg met mijn overgrootmoeder en haar drie kinderen. Het was mijn oma die vervolgens de vriendschapsbanden onderhield. Kilometers briefpapier en stapels foto's vlogen de afgelopen zes decennia over de Atlantische oceaan heen en weer en mijn zus en ik staarden meer dan eens naar de foto's van mensen die we ??n keer eerder in ons leven gezien hadden, maar die op de een of andere manier toch heel vertrouwd waren.
Vandaag dodenherdenking, morgen bevrijdingsdag. En ironisch genoeg arriveert morgen tegen de middag een telg van de familie S. in Sittard. K., de dochter van G., komt namelijk voor een paar dagen met haar vriend naar Nederland. En ik besef, terwijl ik naar de duizend-en-??n oorlogsgerelateerde programma's op de televisie kijk en de bijzondere verhalen aanhoor, dat er over onze familie ook een bijzonder verhaal te vertellen is. Ik bedoel, what are the odds dat er na meer dan zestig jaar nog steeds zo'n bijzondere band bestaat tussen een ogenschijnlijke willekeurige familie uit Limburg en een ogenschijnlijke willekeurige familie uit Oregon? Een stukje toevallige, maar gezamelijke geschiedenis. Over een man die van Normandi? naar de Rijn rende, metertje voor metertje. En als ie ergens een andere kant op was gerend dan was dat bijzondere iets er misschien niet geweest. Zo raar is dat.
Ik hoop dat ik over zestig jaar kan zeggen dat dit bijzondere iets tussen twee families er nog steeds is. Het is een zware verantwoordelijkheid, maar zoiets is mij denk ik wel toevertrouwd.
negen reacties
Oc: Ik weet wat je bedoelt, ik heb dit stukje er maar gewoon opgezet, want ik kan het nog vijftien keer herschrijven, dit zijn toch dingen die eigenlijk niet te omschrijven zijn. Maar ze moeten verteld worden, denk ik dan altijd maar. 
Bijzonder stukje. En ik ben niet eens stil geweest om 8 uur. Ik vind het zelf erg, maar ik had mijn vader op msn en webcam vanuit Amerika en ach, die was met zijn hoofd niet bij dodenherdenking.
Mijn eigen familieverhaal met betrekking tot de oorlog, ik weet nog steeds niet het hele verhaal. Misschien is dat maar goed ook. Vanuit de flarden die ik wel ken kun je je al wel een voorstelling maken. Mijn opa was joods, mijn oma een blonde katholieke stoot. In het pand naast het hunne bevond zich een SS-kwartier. Het hele gezin overleefde de oorlog wonderwel(neven, nichten en oma trouwens niet), maar mijn oma heeft daar al haar charmes voor in de strijd moeten gooien. Als je begrijpt wat ik bedoel.
Van zoiets bijzonders, realiseer je je inderdaad wel dat het bijzonder genoeg is om die band te onderhouden. Nog eens 60 jaar? Geen probleem!
‘k Ken wel dat gevoel van het belang van de oorlog… Door de oorlog vluchtte mijn oma, recht in de armen van mijn opa… dus zonder de oorlog zou ik er niet eens geweest zijn.
Doet me dan weer denken aan een verhaal over een god die de Tweede Wereldoorlog laat uitbreken om de juiste mensen bij elkaar te krijgen voor bijzonder nageslacht… Octavie weet ook een en ander van dat verhaaltje 
Maar ik ben dus ernstig in de veronderstelling dat god grote plannen met mij heeft… :P
Rosalie: Lieve help… dan nog liever gewoon van mijn echte vader… die beste vriend is nog een grotere godsdienstfreak… hoewel mijn vader het trouwens prima zou vinden, aangezien het de wil van god zou zijn.
Virginie: En aangezien het volgens het verhaal de oma van moederskant betreft, maakt dat mijn vader ook nog eens een necrofiel!
Kippenvel. Ik heb het nog steeds niet kunnen opbrengen om een stukje over de rol van de oorlog in mijn familie te schrijven. Woorden doen vaak geen recht.