What are the odds?
Gisteren gebeurde er iets bizars. Ik zat bij vriendin J. in Utrecht op het balkon, omdat J. afgelopen donderdag haar paspoort in mijn tas had laten zitten. En dat is niet handig. Maar goed, dat was niet bizarre deel van onze meeting. Neen. J. en ik zaten op het balkon, aten vissoep en laafden ons aan een aangenaam roseetje. Tot we plotseling muziek hoorden.'Is dat een harp?' echode ik.
'Is dat een cello?' echode J.
'Waar komt dat vandaan?' we sprongen beiden op en bespiedden de omgeving.
We wisselden een verbaasde blik en zeiden: 'Krijg nou wat!'
'Verdomd man, dat is in de woning beneden ons!' zei J. grinnikend.
'Wat bizar!' zei ik, 'Is het wel een harp? Want dat zou echt te raar zijn, dat er net onder jouw kamer mensen een stuk voor harp en cello zitten te spelen. Kom op, zeg. What are the odds, mozeskriebel?'
'Bizar!' was ook J. het met mij eens.
'Ja hee, verdulleme,' zei ik, 'Het is een harp! Ze speelt Chanson dans la Nuit van Salzedo! Dat heb ik ook gespeeld!'
Respect voor de harpiste, hoor. Want Chanson dans la Nuit is niet voor mietjes. Je hele handen gaan namelijk naar de klote van dat stuk.
Toen de eerste verbazing verstreken was en wij nog wat vissoep naar binnen lepelden, hoorden we opeens hoe de harpiste het binnenplaatsje opliep en het tuinmeubilair binnen zette. Wij giechelden besmuikt.
'Als wij nou Hollanders waren dan staken wij onze hoofden over de balkonrand en gilden iets als: 'Hee, was jij dat met die harp en die cello? Wij spelen ook harp en cello!' Maar dat is raar, natuurlijk.'
'Ja, inderdaad,' zei J., 'Da's verdammt raar.'
We hadden duidelijk nog niet genoeg ros? gedronken, ja ja.
En omdat wij dat raar vonden ontzegden we onszelf weer een hilarische ontmoeting en een kans om repertoire uit te wisselen. U begrijpt dat wij vervolgens een beetje beduusd in ons vissoepje staarden en zwijgend van onze roseetjes dronken. De bizarheid van de situatie had ons helemaal lamgeslagen, eerlijk gezegd. Ik ben geen statisticus, maar hallo zeg. Wat is de kans dat er twee cellisten en twee harpisten tegelijkertijd, geheel ende toevallig in hetzelfde woonblok aanwezig zijn. Daar moet de vader van Virginie maar eens zijn licht over laten schijnen...
vier reacties
Man man man, als ik er bij gezeten had, dan was ik acuut een Hollander geworden en had mijn hoofd over de balkonrand gestoken! De gesprekken die dan plaatsvinden zijn namelijk meestal zeer memorabel! :P
Ik had onlangs hetzelfde toen ik in de metro in Berlijn zat en een gesprek hoorde van een jongen die aan het meisje naast hem uitlegde wat voor onderzoek hij deed aan de universiteit: bijna exact hetzelfde als wat ik doe. En ik kan u zeggen dat er maar HEEL weinig mensen zijn die dat doen. Ook ik durfde niet in te breken. Ook omdat mijn Duits net niet goed genoeg is om helemaal zeker te weten dat ik alles goed verstaan had. En omdat mijn Duits helemaal te slecht is om ‘n gesprek te voeren. Maar achteraf had ik natuurlijk wel spijt.
Oh stelletje oelewappers! Hoe konden jullie die kans nou aan je voorbij laten gaan?!