De donkere zijde
Soms denk ik wel eens dat ik gewoon een beetje gek ben. Ik heb namelijk altijd wel ??n of andere irre?le angst. En dat is soms behoorlijk niet relaxed. Neen. Helegaar niet relaxed, mag ik zelfs wel zeggen. Zo heb ik bijvoorbeeld jarenlang in de veronderstelling geleefd dat ik ooit nog eens ergens zou eindigen met een Aldi-tasje met rotzooi in de ene hand en een fles goedkope wodka in de andere. Kijk, ondertussen kan ik denk ik met aan zekerheid grenzende waarschijnlijkheid zeggen dat dit scenario niet helemaal uit gaat komen. Het adagium ?Als je wat kan, kom je vanzelf wel bovendrijven? duikt steeds vaker op in mijn hoofd en daarnaast ben ik van mening dat ik naast dat tasje met rotzooi en die fles met wodka minstens ook nog een doos met een huisnummer verdien. Kom nou.Maar goed, als er ??n irre?le angst verdwijnt, dan komt daar automatisch een andere voor in de plaats. Zo gaat dat nu eenmaal in mijn gekke hoofd. En dus ga ik u nu even laten kennismaken met mijn nieuwe irre?le angst. Ik vrees tegenwoordig namelijk de godganse dat ik vergeten ben de stekker van het strijkijzer uit het stopcontact te trekken. Strijk ik dan zoveel? Wel neen. Ik ben een last-minute strijker. Ik strijk alleen wat bloesjes en links en rechts een linnen broek. En meestal pas vijf minuten voordat ik het aan ga trekken, want hallo zeg. Strijken is echt zonde van mijn tijd en daarnaast heeft het mijn moeder ooit eens een tennisarm opgeleverd, dus ik kijk wel uit.
Zo was ik begin vorige week op een dagtripje naar Middelburg en Brugge. ?s Ochtends had ik bij mijn ouders nog even mijn roze bloesje gestreken. Ergens tussen Hasselt en Antwerpen begon ik mij opeens af te vragen of ik het strijkijzer wel had uitgetrokken.
?Mam,? piepte ik, ?Ik vraag me af of ik het strijkijzer wel heb uitgetrokken.?
?Doe normaal!? zei mijn moeder, ?Natuurlijk heb je het strijkijzer uitgetrokken.?
In gedachten zag ik een hoopje smeulende as liggen: mijn voormalig ouderlijk huis.
?Verdulleme,? zei ik een uur later, toen we in Middelburg op een terrasje zaten, ?Ik heb last van dat strijkijzer!?
?Doe normaal!? zei mijn moeder weer.
Tot ver in Brugge heb ik buikpijn gehad van dat strijkijzer. Tot het op gegeven moment een uur of vier was, want dan zou I., de vriendin van mijn zus het ouderlijk huis betreden.
?Als het huis afgefikt zou zijn, dan zou I. heus wel gebeld hebben,? zei mijn zus grinnikend, ?Doe niet zo raar, jij rare.?
?B.,? zei ik vorige week tegen huisgenoot B., ?Ik heb een nieuwe irre?le angst. Ik ben de hele tijd bang dat ik de stekker van het strijkijzer in het stopcontact heb laten zitten.?
?Doe normaal!? zei B. hoofdschuddend, ?Ik geloof niet dat ik het echt zou kunnen waarderen als je het strijkijzer niet uit zou trekken.?
?Goh, je meent het,? ik trok een raar gezicht en probeerde een beetje om mijzelf te lachen.
Dat is nog verdomd moeilijk, moet u weten.
?Maar!? sprak ik, ?Weet je wat ik altijd doe na het strijken? Dan pak ik de stekker, trek hem uit het stopcontact en roep: ?Ik trek nu de stekker uit het stopcontact?. Vervolgens staar ik dan even lekker lang naar het stopcontact en dan hoop ik dat ik dat nog weet als ik elders ben.?
?Ehm Roos, laten we eten,? zei B., terwijl ze veelzeggend zweeg.
This too shall pass, denk ik dan. Want zo gaat dat met irre?le angsten. Ik vermoed dat de volgende gedachtestroom gaat bestaan uit dingen als: ?Wat nou als de CV-ketel ontploft?? of ?Stel dat ik per ongeluk het gas aan laat staan.?
Begrijp mij niet verkeerd. Ik ben verder een heel vrolijk iemand, hoor. Het predicaat ?doemdenker? is absoluut niet op mij van toepassing, maar soms dan stap ik gewoon even over naar de donkere zijde, hoei.
tien reacties
Nee… daar ben ik nou nooit bang voor… dat mijn moeder de stekker van het strijkijzer in het stopcontact heeft laten zitten! Buiten die ene les verzorging kan ik me niet herinneren ooit zo’n ding te hebben aangeraakt.
Strijken – dat heb ik wel eens gedaan (ik geloof vlak voor een bruiloft ofzo).
Ja, het gevoel ken ik. Onderwerp: sleutels en portomonnee vergeten. Gelukkig is dat snel te checken, en slechts een enkele keer heeft mijn adrenalinestoot gelijk.
Over het algemeen ben ik toch ook een zonnig en positief mens, maar helaas, ook bij mij liggen de irre?le angsten op de loer. Ik ben bang in de auto. Zelf rijden lukt door de bekkeninstabiliteit al een tijd niet meer, dus moet ik naast Rinke zitten. Al meeremmend en af en toe ‘Rink, pas op gillend.’ En ik weet heus dat dat voor hem irritant moet zijn, al zegt ie er nooit wat van, maar voor mijn geestesoog zie ik ons altijd ettelijke malen per autorit verongelukken. Of ie nou zo onveilig rijdt? Nee hoor, maar toch.
Helaas komen veel mensen in werkelijkheid vaak in situaties die bizar zijn. Bizar management en bizarre spelletjes. Ze moeten dan geloven in wat ze zelf willen, want anders gaan ze voor de bijl. Elke dag worden mensen gek door wat ze wordt aangedaan, denk het wel. Helaas. Wereld is geen lieve plek. Verre van dat.
Herkenbaar, herkenbaar…
Weet je wat ik altijd zeg?
Dat ik zo bang ben dat mijn huis in de fik vliegt of weet ik veel wat, komt omdat ik zo verdomd gelukkig ben met alles wat ik heb. Dat wil je toch niet kwijt?
Zo!
Koop zo’n strijkijzer waar je kokend water in moet gieten. Lekker retro. Maar dan moet je niet vergeten na ‘t koken van het water de waterkoker uit te zetten of het gas uit te draaien.
Ik heb ook wel een beetje een strijkijzerangst. Ik ben altijd bang dat-ie nog niet ver genoeg is afgekoeld als ik klaar ben met strijken en hem opruim. Hij staat bij ons namelijk vlakbij een houten (en dus brandbaar!) kastje. Ik ben inmiddels zelfs zo ver gegaan de katten de toegang tot de strijkkamer te ontzeggen omdat ik bang ben dat ze in vlammen opgaan.
Same here, wat betreft het strijkijzer. Ik was een keer met Verloofde naar Sjeveningen. Terwijl we heerlijk op het strand lagen kon ik maar niet ophouden met denken over dat stomme strijkijzer. Uiteindelijk werd Verloofde er zo gek van (hij heeft dat soort gedachten namelijk n??it) dat hij zijn vader opgebeld heeft. Die is toen even gaan sjekken. En wat denk je? Precies. Uit.
Maar dat dit soort angsten helemaal niet zo vreemd zijn, bewees ik een paar maanden terug. Ik had ‘s ochtends gestreken met mijn supersonische stoomstrijkijzer (je weet wel, met zo’n heel groot reservoir) en ‘s middags kwam ik eens op zolder en hoorde ik de hele tijd van ‘pssjtttt’. Stond dat ding dus gewoon nog aan. Sinds die tijd sjek ik altijd weer een keer of drie of hij echt, echt, echt uitstaat.
Je kunt natuurlijk ook nooit meer strijken. Ok, dan loop je er af en toe verkreukeld bij, maar je hoeft je nooit meer zorgen te maken over het strijkijzer en het stopcontact. Kun je meteen aan je nieuwe irreele angst beginnen