Ik doe graag moeilijk #1
Ik las vanochtend bij Octavie een oud Nietlief-stukje over terug naar je roots, Limburg en dergelijke. En u raadt het nooit: ik werd op slag nostalgisch en begon te mijmeren over mijn Nijmeegse jaren, die nu echt bijna achter mij liggen. Waarom besloot ik eigenlijk om op mijn achttiende het ouderlijk pand te verlaten? Was ik Limburg zat? Dat was het niet eens, volgens mij. Ik ging gewoon weg. Dat had ik namelijk besloten toen ik twaalf was of zo: 'Pap! Mam! Ik ga later lekker op kamers, manne!' En omdat ik niet voor ??n gat te vangen ben (u kent mij), sommeerde ik mijn ouders meteen even om hun oude bankstel voor mij op zolder te bewaren, zodat ik een bank zou hebben als ik later lekker op kamers zou gaan. Achteraf gezien was dat niet zo'n slimme move van mij, want daardoor heb ik me wel bijna tien jaar een breuk gezeten op een gammel bankstel uit 1974, maar goed.Ik vond op kamers gaan echt doodeng. Ik heb een soort aangeboren natuur die mij vaak dwars zit. Ik vraag mij namelijk nogal vaak af of dingen wel goed gaan, of ik dat wel kan, wat mensen van mij vinden etcetera. Daartegenover staat echter een enorme geldingsdrang. Ik zal. Ik moet. Ik ben stieken gewoon hartstikke fantastisch, weet u. En dat laatste zorgt ervoor dat ik altijd situaties opzoek, waarin ik mijzelf moet dwingen om iets te doen wat ik helemaal niet wil. Achteraf denk ik dat ik bijvoorbeeld helemaal geen tandheelkunde wilde studeren. Ik was (en ben) namelijk helemaal begeistert van alles wat met literatuur, kunst en klassieke muziek te maken heeft. Maar wat deed ik? Ik ging boren. Ik heb de logica er nog steeds niet in ontdekt, maar ik vermoed dat ik gewoon wilde bewijzen dat ik dat kon. Op kamers wonen ?n boren. Amaai.
Ook besloot ik dat ik bij een pisduut ging. Ik vond dat erg on-Limburgs van mij, maar ik deed het toch. En lollig dat het was. Totdat die dames die mij eerst met open armen ontvingen opeens naar tegen mij begonnen te doen. En dat moet ik dus niet, h?? Je doet aardig tegen mij of je doet niks, snotverdulleme. Dus wat deed ik? Ik deed gewoon pinnig terug. Ik begreep ook wel dat dat de bedoeling niet was, maar kom op zeg. Terwijl hun psychologische oorlogsvoering aan mij vrat, besloot ik tegelijkertijd dat ik mezelf ging laten gelden.
Zo stond ik op een avond voor het bestuur van het pisduut. De dames zagen er allerdrie hetzelfde uit in hun mantelpakje en met hun medalje om hun nek. Ze hadden een felle lamp op mij gericht en keken mij zuur aan. Ik vond het fascinerend. Crimineler dan dat zal ik me hoogstwaarschijnlijk niet snel meer voelen. 't Leek bijkans of ik in een aflevering van Derrick zat, man man.
'Zo. Rosalie. Wat denk je dat iemand zoals jij voor ons pisduut kan betekenen?'
Ha! De hamvraag. God. De vraag was wat mij betreft eigenlijk andersom. Wat konden de dames voor mij betekenen? Ik vond dat geneuzel echt zwaar onrechtvaardig, want voor de toekomst van hun clubje moesten ze het wel van mensen zoals ik hebben. Ik besloot dus om maar eens even hoog van de toren te blazen.
'Ik denk dat ik een verdammt goed bestuurslid kan zijn,' zei ik dan ook onnozel.
Nou. De reactie van de dames was hilarisch.
'Zo,' zeiden zij verontwaardigd en in koor, 'Je bent nog niet eens lid, jongedame. Dus ik zou even dimmen als ik jou was.'
Ik glimlachte sereen en knipperde bevallig met mijn ogen.
De toon was gezet. Rosalie was de vrouw met een plan. Althans, dat dachten zij.
Het zal u dan ook niet verbazen dat het uiteindelijk niet zo goed boterde tussen het pisduut en mij. Kijk, ik heb natuurlijk een autoriteitsprobleem, maar daar had dit niks mee te maken. Ik zag er gewoon het nut niet van in. Al die rare dingen die ik moest doen, al die idiote dingen die ze tegen me zeiden: het was mij allemaal een beetje te veel DaDa, hoor. Aan de andere drie aspiranten van dat dispuut had ik geen drol. Het bestuur had namelijk al meerdere malen bij hen ge?nformeerd, waarom ik, de Benjamin van het aspirantengroepje, altijd het woord voerde. Dat was niet bevorderlijk voor het groepsproces, aldus mevrouw de praeses. Groepsproces schmroeproces. Ik keek naar mijn mede-aspiranten en realiseerde me dat ik gewoon van een andere soort menschheid was. Ik ben te eerlijk voor dit soort gedoe, die pieliewielies lieten mij gewoon de klappen opvangen.
'Je hoeft niet zo kwaad te kijken,' zei ??n van de meisjes een keer tijdens een diner tegen mij, 'We doen dit alleen maar omdat we van jou een echte PisduutX-vrouw willen maken.'
Mijn mond viel open van pure verbazing en mijn kinnebak plonste bijna in mijn soep, gelukkig kon ik het ding nog net op tijd afremmen.
'Nou ja,' zei ik, 'Ik ben Rosalie, hoor. En als Rosalie niet goed genoeg is voor pisduutX, dan moet Rosalie er misschien maar gewoon mee ophouden, wat jij?'
Het werd ernstig stil aan tafel en ik masseerde mijn kinnebak, want die had zojuist toch wel even een heel onnatuurlijke beweging gemaakt. Nee, de verloving tussen Rosalie en pisduutX was echt definitely tot een einde gekomen. Jammer voor pisduutX, want ik was echt een verdammt goede penningmeester geweest. Of voorzitter voor mijn part.
Een week later belde ik dan ook met het pisduut.
'Hoor es,' zei ik, 'Ik kap ermee.'
En toen deed ik iets heel Limburgs. In plaats van te zeggen wat ik vond, zei ik het volgende:
'Het gaat dusdanig slecht met mijn studie dat ik niet weet of ik volgende jaar nog in Nijmegen ben, dus daar hebben jullie ook niks aan.'
Er was geen woord van gelogen, maar het was niet wat ik eigenlijk wilde zeggen, goddammit.
De dames draaiden daarop om als een blad aan een boom, begonnen te flemen en gaven mij een viertal weken bedenktijd.
'Je doet maar,' dacht ik bij mezelf, 'Ik heb mijn besluit toch al gemaakt.'
En dus vertrok ik, op zoek naar nieuwe en nuttigere manieren om me te laten gelden. Ik heb er nooit spijt van gehad dat ik eruit gestapt ben, al denk ik nog steeds dat zo'n gestreept truitje met borduursels op de achterkant mij verdammt goed had gestaan.
(Dit is het eerste logje in de serie 'Ik doe graag moeilijk', waarin ik terugblik op de echt rare dingen die ik de afgelopen tien jaar gedaan heb en die echt tegen mijn natuur en gezond verstand ingingen. Dingen die iedereen eigenlijk zou moeten doen, vinnik. Al is het maar voor het mooie verhaal zijn zaakje, zeg maar).
dertien reacties
Ach, een pisduut is niet te pruimen. Of juist wel. Maar dat snapt de rest dan weer niet.
Hahahaha!
Wist je trouwens dat ik volautomatisch pisduut typte? Dat ging helemaal vanzelf, ik zag het pas halverwege het stukje en toen heb ik besloten om het maar consequent door te voeren…
Rosalie, Rosalie, was even naar mij toegekomen voordat je de feut ging uithangen bij pisduut X. Ik had je wel kunnen vertellen dat je veel beter bij de SVN kon komen:)
Ha, de SVN! Deel 2 van deze reeks. Bereid je voor.
En ik had mijn feut-zijn niet willen missen, nu kan ik tenminste gegrond een negatieve mening over studentenverenigingen hebben…
Allee, maar zo’n truitje heb je! Okee, het is niet gestreept, maar het heeft wel degelijk borduursels op de achterkant en een kraagje