Ik doe graag moeilijk #2
En toch zou en moest ik bij een clubje. En Vriend R., die rook dat, denk ik.'Zeg hee eh, Rosalie,' zei hij een keer nonchalant tijdens de pauze van ??n of ander taalkundig college, 'Heb je geen zin om bij het bestuur van de studievereniging te gaan? We kunnen nog wel iemand gebruiken, denk ik.'
Hoera! Ik wilde stante pede een brute volkszang aanheffen. Een clubje voor Rosalie! En ik werd gevraagd, manne. Voor het bestuur, auwieje.
Dat het bestuur en het actieve ledenbestand elkaar ongeveer overlapten, dat had ik toen nog niet zo goed door.
'Bovenste beste R.!,' zei ik, 'Aber nat?rlich! Wat moet ik doen?'
'We hebben deze week een ALV,' zei R., 'Misschien kun je even langskomen.'
'Een ALWattes?' zei ik.
'Een Algemene Ledenvergadering,' antwoordde R. grinnikend.
'Maar ik ben nog niets eens es lid,' zei ik.
'Nou, dan betaal je gewoon een tientje aan de penningmeester en dan is dat ook weer geregeld,' zei R.
Kijk, daar kan zo'n pisduut nou nog eens wat van leren.
En dus stormde ik een paar dagen later een collegezaaltje binnen, waar een driekoppig bestuur achter een tafel zat.
En voorwaar, geen medaljes en mantelpakjes en Derrick-achtige toestanden deze keer.
'Hoi,' zei ik.
'Hoi,' zeiden de mensen achter de tafel.
'Hee Rosalie,' zei R. opgewekt.
'Hee R.,' zei ik, blij dat ik iemand kende die mij kon beschermen tegen die rare tweedejaars met die oorbel daar in de hoek. Want ik voelde gewoon dat die dacht dat ik bij een studentenvereniging zat.
Die rare tweedejaars met die oorbel, dat was dus Cyriel. Dat u het even weet.
Ik stelde mij voor, betaalde mijn tientje en even later opende mevrouw de voorzitter de vergadering.
'We gaan professionaliseren,' zei mevrouw de voorzitter.
'Luister dus even goed,' zei mevrouw de voorzitter.
'We hebben namelijk statuten en een huishoudelijk regelement gemaakt,' zei mevrouw de voorzitter.
En daarbij keek mevrouw de voorzitter de drie aanwezige leden streng aan.
Die strenge mevrouw de voorzitter was dus Octavie. Dat u het even weet.
'Eh Oc,' zei ??n van de drie aanwezige leden, 'Die moet de ledenvergadering wel goedkeuren, hoor. Daar moeten we over stemmen.'
'Oh,' zei mevrouw de voorzitter een beetje ontgoocheld, 'Moet dat echt?'
U begrijpt natuurlijk dat ik mij helemaal thuisvoelde in dit fijne, despotische clubje. En binnen een jaar of wat schopte ik het tot penningmeester. Doodeng, auwieje. Dat zei ik natuurlijk niet, maar ik vond het stiekem echt helemaal niks. Die kas met dat geld op mijn kamer. Afspraken bij de Postbank met een Postbankmeneer. De doodsangst dat ik me ergens helemaal zou vertellen en dat vriend R. mij dan zou vermoorden. Mijn naam op een papiertje van de Kamer van Koophandel. Maar hee, wat kan ik zeggen? Ik doe graag moeilijk. Ik kreeg echt zware buikpijn van de verantwoordelijkheid die ik mezelf op de hals had gehaald, maar ik kon niet anders. Ik moet dat dan doen. Ook al vind ik dat ik het eigenlijk helemaal niet kan. Want dat is dan zo. Ik kan dat helegaar niet. Ik kan niks. En ik snap op zo'n moment ook echt niet hoe ik in zoiets verzeild ben geraakt.
'Roos, luuster,' zei H., mijn voorgangster, 'Dit is de financi?le administratie,' en ze overhandigde mij vijf Albert Heijntassen met papiermeuk.
'Wat?!' gilde ik in paniek.
'Ja, ik heb het ook maar zo gekregen,' zei H., 'Ik kan het ook niet helpen.'
'Nou ja, geef maar,' kreunde ik en ik zette de vijf tassen onder mijn bureau, telde de kas en begon vlijtig getalletjes in een schriftje neer te pennen. Daarna leerde ik de pincode van de pinbas van buiten en toen was ik penningmeester.
Kijk, ik ga niet hypocriet doen. Het penningmeesterschap van de studievereniging hield in dat ik de pincode van de bankpas wist en de rest niet. Verder telde ik keurig alle ingaande en uitgaande bedragen na en zette ik een keer mijn voet dwars toen ik vermoedde dat de kosten van het organiseren van een bepaalde borrel het einde van de vereniging zou gaan betekenen. Zoals ik al zei, despotisme is mij op het lijf geschreven. En ik had natuurlijk gewoon gelijk, want de vereniging bestaat nou nog altijd. En dankzij wie? Oh ja! Nu u weer. Aan het einde van mijn penningmeesterschap keilde ik drie van de vijf Albert Heijntassen in de papierbak en overhandigde de twee tassen met de in mijn ogen belangrijkste spullen aan Prosper, mijn opvolger.
'Wel godallemachtig,' zei Prosper, 'Wat een teringzooi.'
'Prosperke,' zei ik wijs, 'Het waren er vijf, dus zemel niet.'
'Nooit meer,' dacht ik, 'Wat een amateurs.'
En ik begreep die Octavie wel, met d'r professionalisering.
Maar ja, wat nu? Het Zwarte Gat.
En toen wist ik het. Ik moest een professioneel clubje zoeken, een geoliede machine.
Ik was plotseling een vrouw met een plan geworden.
Nou ja, eerlijk gezegd deed ik alsof ik een vrouw met een plan was geworden.
Want ik vond het maar eng allemaal, hoor.
Al die rare dingen die ik nu weer had bedacht.
dertien reacties
Man man man, wat een connecties, wat een connecties! 
En het is duidelijk dat er ongeschikte mensen het penningmeesterschap voor je hebben gehad; Albert Heijn tassen zijn immers twee keer zo duur dan die van de andere supermarkten. Gelukkig kwam jij om de boel te redden, nu bestaat het tenminste nog! 
Octavie: Niet met jouw bestuur. Wel later, met dat van veurzitter Cyriel en veurzitter R. We zijn zelfs nog eens kwaad weggelopen bij de borrel van de vereniging van geneeskunde omdat we, spontaan als we zijn, direct op het nieuwe bestuur afstevenden, in plaats van ons eerst te melden bij de pedel. Wij deden niet aan pedels, moet je weten. Die andere besturen haatten ons trouwens, want wij kwamen meestal met meer dan vier man of zo. Ik heb trouwens nog steeds geen mantelpak. Ik heb altijd overwogen er één te kopen voor mijn afstuderen, maar hell no. Toch maar niet.
Virginie: Daar zeg je zowat. Maar goed, het is wel lovenswaardig van mijn voorgangers dat ze boodschappen deden bij de AH. Het is Rosalie hartje AH. Ik baal er dan ook ontzettend van dat hier een Coop om de hoek zit.
Man ja, bij geneeskundeborrels was het altijd zo’n ge?mmer, eerst al die pedel die altijd een lelijk, klein geneeskundemannetje was, dan die hele toer handen schudden in rare volgorde, oud bestuur, nieuw bestuur, om en om, man, ik snap het nog steeds niet. Hoe dan ook. Hoe dan ook.
Ja, veurzitter Octavie, veurzitter Cyriel en veurzitter Vriend R.: dat waren nog eens hoogtijdagen voor den vereniging, wat ik je brom.
Overigens slaap ik nog steeds in zo’n schitterend groen T-shirt. Octavie: waren die nog uit jouw lichting?
Soms denk ik: een re?nie-ALV, zouden daar dan ook maar drie man (meer: vrouw) op afkomen?
H? ja, waarom doen we geen SVN-re?nie? Maar let wel: ik kies dan uit wie er mag komen en wie niet. Want ik ben een despoot.
Wat een treffend stukje! Uiteraard ben ik voor een re?nie, maar alleen als pmu NIET wordt uitgenodigd! Maar jullie kennende ga ik daar ook van uit.
Gaan we lekker oude Uitvreters lezen en Sjiena Deligten!
Die groene shirts ja… IEUW!
Die groene shirts kwamen van MvdB. Niet van mij. Herhaal: niet van mij. Het idee. (Wie is pmu?) Oooh Sjiena Deligt! Ooh!
Octavie: Jij kent pmu niet en tja… als je wist waar pmu voor staat dan snap je meteen waarom R. dit sujet er niet bij wil hebben.
En de Sjiena Deligt uitspraak, kwam die niet van jou? Want de Sjiena Deligt is later namelijk nogal mythisch geworden, toen er een raar subclubje uit de SVN ontstond. Mooie dingen, man.
Whahahahahahaha!
Oh manne.
Ik lig krom.
Ben je nooit mee geweest naar bestuursborrels van andere verenigingen? Dan trok ik namelijk altijd mijn mantelpakje aan.
Whahahaha!