De helft van de helft
De bakmodus staat aan. Echt helemaal aan. Begon het met een taart voor Marlieke, inmiddels zijn we ook een partijtje cupcakes en een schoenendoostaartje verder en liggen er nu 35 koekjes in mijn keukentje te wachten om versierd te worden.En die 35, daar wil ik het dus even met u over hebben. Want als u foto's wilt zien van de schoenendoostaart met elegant schoentje of van het resultaat van mijn mini-workshop 'zomerse cupcakes', dan verwijs ik door naar onze enige echte Nuit Blanche Hyve. Nu heb ik het dus over die 35 koekjes. Het gaat mij nu namelijk even om dat aantal. Die 35. Of eigenlijk 36; eentje heb ik doorgebroken om te kijken of ze wel goed gaar waren, dus het waren er zelfs 36. Nou, voor die 36, heb ik iets minder dan de helft van het deeg gebruikt dat ik had gemaakt. (Dus voor de goede lezer; inderdaad, in mijn koelkast ligt nu nog een homp deeg waar nog eens zeker 36 koekjes uit gaan.) Aangezien ik ook van die kleine helft nog een restje over had (maar 36 vond ik nu wel genoeg) en een deel van de koekjes grote koekjes zijn, kunnen we wel rekenen dat uit de daadwerkelijke helft van de door mij gemaakte hoeveelheid zo'n 50 koekjes waren gekomen. 50 stuks. Dat vind ik al behoorlijk veel. Dat houdt in dat ik dus genoeg deeg had voor 100 koekjes. Dat vind ik zelfs heel erg veel.
En als ik u nou ook nog eens vertel, dat ik uberhaupt maar de helft van het oorspronkelijke recept had gemaakt, dan kunt u dus wel even met mij mee rekenen, dat het eigenlijke recept goed zou zijn geweest voor zo'n 200 koekjes. 200! Wat moet een mens met 200 koekjes? Niet alleen je klas, maar meteen de hele school trakteren?
Maar goed. Ik ben dus blij dat ik maar de helft van het recept gemaakt heb. want het leek mij wel erg veel. Ja, de helft leek mij ook nog wat ruim, maar hee, dat rekende zo makkelijk in dit geval. Alles was zo lekker makkelijk deelbaar door 2. Bij 3 of 4 werd het aanzienlijk lastiger meten. Zeker voor een eigenlijk heel luie bakster als ik, wanneer het meten van de hoeveelheid ingredienten aan bod komt. Dat doe ik toch het liefste grotendeels op gevoel en met makkelijk te onthouden hoeveelheden. Dan hoef je tenminste niet altijd je supergeheime receptenboekje erbij te pakken, waarin je je eigen bewerkte, precies naar jouw smaak kloppende recepten staan. Want dat staat natuurlijk achter slot en grendel. Dat bewaak ik met mijn leven. Om door te geven aan mijn kleinkinderen; die dan met oma's recept koekjes kunnen gaan staan bakken.
Maar ik dwaal af. En daar heb ik geen tijd voor. Oh nee, want ik moet nog een boel koekjes versieren en er dan nog meer gaan bakken. Ik hoop over een paar dagen wel weer even uit mijn keuken te kunnen komen...
Die taart met dat muiltje! Ik sta paf!