Openingszinnen #2
Ik vind openingszinnen een verschrikkelijk, doch interessant verschijnsel. Daar heb ik u hier al eens over verteld. Daar staan me toch een sterk staaltje foute openingszinnen bijeen, waarvan ik blij ben, dat ik ze nooit zelf voor mijn kiezen heb gekregen.Afgelopen week schoot me echter een oud voorval binnen, waarbij ik wel zelf werd geconfronteerd met een verschrikkelijke openingszin. Nou ja, ergens was het niet echt een 'openings'-zin, aangezien ik al met dit heerschap in gesprek verwikkeld was, maar het was evengoed een foute 'pick-up-line' en valt wat mij betreft dus ook in de categorie hele foute openingszinnen.
Een situatieschets: U bevindt zich op een feestje. Het grootste gedeelte van de gasten kent u niet, maar dit weerhoudt u er niet van met Jan en alleman te ouwehoeren. Daar is zo'n feestje immers voor. Reizend van leuk gesprek naar leuk gesprek, raakt u op een gegeven moment in een humorvolle discussie verwikkeld met een lichtelijk aangeschoten heerschap. De discussie ging natuurlijk nergens over en duurde dus des te langer. Na het over en weer spuien van enkele rake humorvolle opmerkingen, besluit uw gesprekspartner ineens de aandacht op de muziek te vestigen. U luistert even ingespannen naar de muziek en moet helaas constateren dat u toch echt de woorden 'Maar ja, ik heb geen bananen, ik heb geen bananen vandaag' uit de luidspreker hoort schallen. Nou ja, u was hier dan ook niet voor de goede muziek. Uw inmiddels meer dan lichtelijk aangeschoten gesprekspartner, verrast u vervolgens helaas met de volgende woorden: "Ja, ze zingen dat dan wel, maar ik heb wel een banaan hoor. Wil je hem zien?"
Geheel terecht besluit u deze uitspraak te negeren en u probeert de zinloze doch humoristische discussie voort te zetten. Maar uw gesprekspartner laat het er niet bij zitten en vervolgt met de woorden: "Nee, echt, ik heb echt een banaan. Loop maar mee naar boven, dan laat ik hem je zien." Ditmaal besluit u niet alleen de opmerking te negeren, maar ook om een ander gesprek op te zoeken. Al snel bent u wederom in een humoristische en zinloze, doch geheel andere discussie verwikkeld en het aangeschoten sujet met zijn banaan raakt al snel in de vergetelheid.
Totdat hij een paar minuten later ineens weer achter u staat met, jawel, een heusche banaan in zijn handen. En tot op de dag van vandaag kunt u niet beslissen, of u nu eigenlijk opgelucht bent dat hij het over een echte banaan had, of dat u zich hoofdschuddend moet verwonderen over deze vreemde 'pick-up' techniek. En ach, misschien is het eigenlijk ook wel van allebei een beetje...
twaalf reacties
Wat een briljante pick-upline… ‘t is dat ik er geen meer nodig heb, anders gooide ik hem erin… moet natuurlijk wel net ergens dat nummer opstaan.
En ik denk niet dat Vriendin R. erg ongemakkelijk een ander gesprek opzoekt als ik beweer een banaan voor haar te hebben…
De bananencake (recept Nigella Lawson) was weer buitengewoon goddelijk. Er is nog maar anderhalf stukje over (de buren vonden ‘m ook lekker)en ik moet zien dat ik dat zelf morgen achter over druk. Misschien had je die banaan gewoon mee naar huis moeten nemen en ook tot cake moeten verwerken.
Hahahaha ja, eigenlijk wel. Hoewel ik toen het verschijnsel bananenbrood nog niet kende…
Maar ik krijg er wel weer een keer zin, nu je het er al twee keer over hebt gehad, gelukkig heb ik nog een stel bananen in huis liggen 
Hahahaha! Ik zeg altijd maar zo: mannen met bananen moet je niet laten lopen, Virginie:)