Een overstromingsavontuur
Mijn vader belde mij afgelopen zondag op.'Eij!' zei hij, 'Leef je nog?'
'Bij mijn weten wel,' zei ik, 'Hoezo?'
'Geen noodweer gehad dan?'
'Neuh, beetje regen,' zei ik.
'Oh, in Arnhem is de boel anders ondergelopen,' zei mijn vader, 'En hagelstenen zo groot als duiveneieren.'
'Huh?' zei ik.
Mijn vader leeft altijd erg mee met mensen bij wie de boel onderloopt, moet u weten. Dat heb je als je uit Limburg komt en je regelmatig de meubels van je zus op bakstenen hebt moeten zetten. Als je echt weet hoe zwaar een zandzak is, enzo. Dan krijg je een beetje een ongezonde fascinatie met dit soort interessante natuurverschijnselen. Mijn ouders hebben nog nooit water in huis gehad. Ja okee, in bad. Maar da's anders. Als het water namelijk tot Sittard gaat reiken, nou... hoed u dan maar. Dan stroomt half Nederland over, wat ik u brom. Maar mijn tante woont bijvoorbeeld naast de Maas. Op ongeveer 100 meter schat ik. Tot nu toe is het altijd goed gegaan, want anders had ik met eigen ogen kunnen aanschouwen wat het is om een meter water in je huis te hebben.
Toen ergens in de jaren negentig de Maas buiten zijn oevers trad, stond mijn vaders auto bij de garage. Grote beurt of zo, weet ik veel. Nou denkt u natuurlijk: wat heeft het ??n met het ander te maken? Nou, simpel. Die garage is in Roosteren. Op ongeveer mwoh 800 meter van de Maas. En waar breekt altijd de dijk? Juustem, in Roosteren. Of all places. Of beter gezegd, ik weet eigenlijk helemaal niet of daar een dijk is. Het ziet er daar namelijk verdacht plat uit.
'Aargh,' zei mijn vader, 'Wat nu?'
Even voor uw informatie: mijn vader heeft namelijk drie kinderen.
Ondergetekende, mijn allerschattigste zusje (die gisteren jarig was) en zijn auto.
'Ja, nou,' zei mijn moeder, 'Da's goed lullig, maar ze laten je er nou toch niet meer in. Bel maar eens met W.'
W. is de garagehouder, moet u weten.
'Nou, dat is nou grappig,' zei W. tegen mijn vader, 'Er staat een meter water in mijn garage, maar jouw auto staat op de brug. Ongeveer een halve meter boven het water.'
Ik weet niet of mijn vader het echt grappig vond, maar wij in ieder geval wel.
Het water zakte, mijn vader haalde opgelucht adem en na een week of zo kregen wij een naar garage stinkende auto terug.
Ja, in Limburg maak je nog eens wat mee, ouwhoer.
veertien reacties
Oh, je vindt watersnoodverhalen leuk? Maar goed dat we volgende week naar Arcen gaan dan, daar kan iedereen er over meepraten… 
Ik zeg niet dat ik het leuk vind, want dat is het allesbehalve. Fascinerend is denk ik een beter woord.
Laat me raden laat me raden!
De verjaardag was niet gisteren? Of of ze is niet je allerschattigste zusje? Of is het niet de bedoeling dat ik nu al ga raden?
En dat van die duiveeieren in Arnhem klopt, heb ik uit zeer betrouwbare bron vernomen. Die betrouwbare bron zijn tuin was aan gort, en een dakraam.
Maar weet U hoe groot een duiveei is? Ikke niet. Kleiner dan een ganzeei misschien en groter dan een eksterei?
volgens mij leggen duiven helemaal geen eieren.
Dat is volgens mij dus gelogen.
Duiven baren gewoon babyduiven.
Ja echt.
Of beweer je soms dat ik lieg?
@Octavie: de heuveltjes liggen hoog, maar de rivierdalletjes niet, dus als al dat water van de nu sneller smeltende gletsjers hierheen komt…
(nou ja, kunnen we wel lekker raften op de Roer)
Ik vraag me ook af of garagehouder W. het echt grappig vond. In diezelfde jaren 90 kregen wij in Wageningen ook een evacuatieplan in de bus. Als rechtgeaard student bedenk je dat bij drie meter water het water tot net onder het balkon reikt en je dus een beach-balcony party kunt houden.