Watje pur sang
Het is hier zo stil dat u vast denkt dat Virginie en ik dood zijn. Nou, ehm. Dat zijn wij niet. Maar wij waren het wel bijna na het belachelijk hilarische housewarmingsfeest bij Cyriel afgelopen vrijdag. U moet weten, Cyriel is onlangs verhuisd naar een fijn vinexdurp buiten Nijmegen en zijn nieuwe huis annex kantoor moest gehuiswarmd worden. En tja, wat zou een feest zijn zonder de aanwezigheid van Rosalie en Virginie? Juustem. Een saaie boel. Een dooie bedoening. Een soort van koffietafel na een begrafenis. Dus Virg en ik waren er. En hoe. Op de fiets, jaja.'Kom op, Roos,' zei Virginie tegen mij, 'Niet lui zijn, zo ver is het helemaal niet. Lekker een eindje fietsen, meiske!'
'Mhuhuhuh,' murmelde ik, terwijl ik nog wat tegenwerpingen als 'ver', 'moe', 'jij hebt toch een auto?!' en 'stomme Cyriel' de ruimte in probeerde te slingeren.
Maar Virginie was onverbiddelijk. Soms is mijn zuster een stoot in mijn doorgang, moet u weten. Bah bah.
Dus stapte ik op mijn krakkemikkige fietsje en aan de zijde van Virginie fietse ik naar het vinexdurp.
'Ugheughe,' kermde ik.
Virginie negeerde mij stelselmatig. Dat deed zij goed. Begrijp mij niet verkeerd, ik ken mezelf maar al te goed. Ik ben een watje pur sang, hoor.
Gelukkig was het feestje dat Cyriel en J. gooiden een goed feestje. Je moet er immers niet aan denken om naar het vinexdurp te fietsen en dan bij een suffe partij aan te belanden. Om een uur of elf danste de menigte al op Cyriels dakterras en in zijn kantoor. Ook de gloednieuwe en briljante biljarttafel was behoorlijk populair.
'Mooie paarse muur, man,' bewonderden Virginie en ik ??n van Cyriels muren.
'Mooie stoelen, man!,' gilde ik bij het zien van Cyriels limegroene eetkamerstoelen met barok patroontje, 'Als ik die gezien had, had ik zo ook direct gekocht.'
'Ja, mooi h??' Cyriel glunderde zoals een trotse grootgrondbezitter hoort te glunderen, natuurlijk.
Waarna we ons weer in de richting het kantoor begaven om ons over te geven aan Gerard Joling en Tatjana. The best of '92 blijft toch echt een briljant goede cd. Het geheel deed mij denken aan briljante koorfeesten in dubieuze donkere kroegen met rustieke inrichtingen, alwaar ik met DieVanNederlands de dansvloer onveilig maakte, ergens in het begin van dit decennium.
Op de terugweg haalde ik net na de Waalbrug mijn gelijk.
'Virginie,' piepte ik, 'Volgens mij is mijn band een beetje lek.'
'Merde!' zei Virginie.
En dus moesten we lopen. All the way to fokking Nijmegen.
Ik op mijn nieuwe paarse lakschoentjes. En Virginie ernaast, voor straf.
Ha ha.
achttien reacties
Rose: Ja, nee echt. Laatste uitverkoop bij Manfield afgelopen winter. Vijfentwintig euries. (Ik ben nog trots op deze slag…)
DieVanNederlands: Uiteraard. En Barcelona met Freddy en die dikke. 
Niet zeuren he: als je al over de Waalbrug was, is het maar wat hinkstepstapjes naar Nijmegen city.
(en ah, een pooltafel bij Cyriel… toch maar weer eens oude beschimmelde contacten oppoetsen dan maar?)
Pieter: Ja, maar ik ben dan ook een erkend watje pur sang. Als er een vereniging bestond Ter Bevordering van het Watjesschap, nou… dan weet ik wel wie er erelid wordt. En ja, een poolavond bij Cyriel. Moeten we echt doen, joh. Cyriel wil dat vast ook wel.
Weet je wat het is met dat gelieg, je weet nooit hoeveel er gelogen moet zijn. Het kan natuurlijk maarzo dat dit verhaal grotendeels wel waar is, maar dat de lakschoenen rood waren in plaats van paars, of dat in plaats van een pooltafel er een voetbaltafel was. Dus. Zegmaar. Maar volgens mij waren jullie gewoon met Virginies auto. Want jij op de fiets naar Lent? Duh…
Ha. Ha. Dat zal d’r leren. Het klinkt als een geslaagde bijeenkomst. Volgende keer kom ik ook.