Rupsje Nooit-Genoeg
Is voor u het zondagse ontbijt ook een rustpuntje? Voor mij in ieder geval wel. Gewoon, met zijn allen aan tafel, uitgebreid genieten van een lekker boodje, een eitje, soms zelfs een croissantje etc. En dan, aan het einde de ideale afsluiter; een beschuit met muisjes. Mmmmm.Zo ook vanochtend. Ik genoot al bij het vertouwde geluid van de beschuitbus die open ging. Ik viste met gemak een beschuitje eruit dankzij een inkepinkje en legde het knapperige ronde gevalletje op mijn ontbijtbordje.
"Goedemorgen Beschuitje," zei ik, "het is een mooie dag om opgegeten te worden."
"Goedemorgen Virginie," zei het beschuitje terug.
Dat was toch wel vreemd. Ik praat namelijk wel tegen de dingen, maar de dingen praten nooit terug; dat doen ze alleen bij Rosalie.
"Goh Beschuitje, ik wist niet dat jij kon praten," zei ik dus een beetje verbaasd terug.
"Het is dan ook niet je beschuitje die praat," zei de stem van inmiddels onbekende afkomst.
Onopvallend keek ik eens om me heen, maar het geluid kwam toch echt van mijn bordje af.
'Ach,' dacht ik 'het zal allemaal wel. Dat beschuitje probeert me gewoon voor de gek te houden. Die pratende beschuit is vast door Rosalie gestuurd, om mij eens voor de gek te houden. Maar zo makkelijk krijgt ze mij er niet onder, hoor, nee, voorwaar niet!' En gewapend met een beboterd mes, wilde ik dan ook weer over gaan tot de orde van de dag. Beetje boter erop, muisjes erbij en smullen maar.
Mijn mes hing nog geen milimeter boven het beschuitje, toen ik het dan toch zag, in mijn ooghoek. Daar aan de andere kant van de beschuit, daar wriemelde wat. Ik keek eens, maar ik zag niks. Dus keek ik nog eens en oh gruwel, er wriemelde weer wat! Met een gil liet ik mijn mes vallen. Mijn tafelgenoten, die mijn hele gesprek met het beschuitje hadden gemist, keken me een beetje vreemd aan.
"Mijn beschuitje leeft nog," riep ik verdedigend, maar het leverde alleen maar nog vreemdere blikken op.
"Nee echt," jammerde ik inmiddels "hij beweegt nog! kijk maar..."
En ja hoor, nu zagen zij het ook, mijn beschuitje werd bewoond door een beschuitkleurig rupsje. De vrijheid heb ik het natuurlijk gegeven. Maar ik hoef voorlopig toch geen beschuitje meer...
36 reacties
Zelfs rupsjes praten nooit tegen mij! Wat leven Rosalie en jij toch in een mooie wereld…
(Hoewel, eigenlijk voornamelijk Rosalie, want zo’n rups in m’n beschuit… Brrr.)
H?, ik begon mijn zondagse ontbijtje ook met een croissantje en eindigde met een beschuit met muisjes (roze, welke kleur had jij?). Naast muizen had ik gelukkig niet ook nog rupsen op mijn beschuit.
@Sanneke: Natuurlijk waren het bij mij ook roze muisjes geweest 
@Rosalie: Nee, geen Gille-de-la-Tourette-beschuitje. Tenminste, niet in mijn aanweizgheid. Misschien was het beshcuitje wel allerlei vunzigheden naar het hoofd van die rups aan het gooien, maar ja, die hoor ik dan weer niet. Ik hoor alleen het rupsje…
Ach, zo heb ik ooit mijn zusje een ontbijtkoek met maden voorgezet. Maar dat was mijn eigen schuld… Je kunt ontbijtkoek blijkbaar niet te lang open bewaren.
Ach, er is een tijd geweest dat maden een delicatesse waren, gewoon zo springlevend of je gign voor de gesuikerde variant. Jaja, ‘candied maggots’, kom er nu op een kermis nog maar eens aan…
Graag gedaan, Rosalie.
Als je trouwens gesuikerde maden op je ontbijtkoek doet, heb je dan een soort kandijkoek?
Bien sur! :P
En als je nou de gesuikerde maden al op kandijkoek doet, dan heb je dubbelgekandeerde koek; voor de echte zoetekauw…
Pas aan het einde van alinea 2 wist ik wie dit stukje geschreven had. Ik vergeet altijd naar de auteursnaam te kijken en weet bij de meeste stukjes dus niet wie ze geschreven heeft. Dat levert de situatie op dat ik jullie schrijfstijlen absoluut niet uit elkaar kan houden en alleen bij foto’s over taartjes weet van wie het afkomstig is. Raar eigenlijk.
T13: Sssst, niet zo hard. Dadelijk komt iedereen er achter dat Roos en ik gewoon ??n persoon zijn. 
Of had ik dat al gezegd?? 
Toen ik afgelopen zomer in Sri Lanka op vakantie was trof een van mijn reisgenoten drie kleine rupsjes aan in zijn macaroni toen hij al de helft had weggewerkt. Gruwelend schoof hij zijn bord terzijde. Aan tafel begonnen twee anderen spontaan te kokhalzen; zij hadden hun bord met hetzelfde gerecht al leeggegeten…
Ieuw! Zo had ik een keer een klein wit rupsje in de verpakking van een klein tabletje chocola uit de natuurwinkel. Zal wel overgelopen zijn van de sla dacht ik nog. Maar hoewel het jaren geleden is, check ik nog steeds als ik de verpakking open of er geen ongedierte in zit!