De historie van de student die een boek zoekt
Vorige week woensdag las een willekeurige student een mail. Die mail ging zo:'Hallo student, u heeft een boek nodig. Het is in de boekhandel verkrijgbaar.'
Dus dacht deze student: 'Mooi zo, dan haal ik dat boek volgende week op de eerstvolgende dag dat ik niet moet werken even op.'
Deze student werkt namelijk en wel op donderdag, vrijdag en maandag.
Deze gedachtegang bleek echter nogal onnozel van de student, want toen deze de eerstvolgende dinsdag bij de campusboekhandel stond was daar geen boek. En de twee exemplaren die de UB bezit, lagen op de kamertjes van haar medestudenten. Enige invoelendheid is ver te zoeken onder medestudenten, zo bleek maar weer. Zapgeneratie h?. Ikke ikke ikke en de rest kan stikken.
Dus toen dacht deze student: 'Peeuw!' en ze sprak woensdag haar ongerustheid uit tegen een van de docenten die het vak geeft.
'Ik kan wel kijken of oud-studenten het boek nog hebben en het misschien willen verkopen, hoe vind je die?' zei de docent.
'Jofel,' zei de student.
Maarja, de student werkte op donderdag en vrijdag en dus moest de student een slag om de arm houden: plan B.
'Hallo, spreek ik met boekhandel X. te U.?' piepte de student door de hoorn, terwijl zij tegelijkertijd nog twee persberichten schreef, een tekst redigeerde en een collega te woord stond, 'Heeft u boek Y. in huis?'
'Nee, maar ik kan het wel voor u bestellen.'
'Nee, doet u dat maar niet. Dat is niet handig. Ik woon in N. en ik moet het vandaag hebben. Ik werk in D. en toen dacht ik, nou omdat het toch koopavond is, kom ik het wel even oppikken in U. als u het heeft staan. Snapt u het nog?'
'Eeeeeh...'
Drie verwarrende gesprekken met boekhandels te U. verder ging de student over op plan C.
'Hallo, spreek ik met boekhandel X. te N.?' gilde de student in de hoorn, terwijl haar collega's van schrik de kamer uitholden, 'Ik heb in de wandelgangen opgevangen dat u vandaag boek Y. weer binnenkrijgt. Ik had zo bedacht dat als u dan een exemplaar weglegt, dat ik dan boek Y. morgen even om negen uur op kom halen. Ik moet wel werken, maar goed. Dan werk ik vandaag gewoon iets langer. Of morgen. Ik ben namelijk keiflexibel.'
'Nou, daar heb ik nog geen zicht op,' zei het vrouwtje van boekhandel X. te N., 'Belt u anders aan het einde van de middag even terug.'
'Is goed joh,' zei de student en voegde drie uur later daad bij woord.
'Oh nee mevrouw, ze komen maandag pas,' zei het vrouwtje van boekhandel X. te N., 'Is dat een probleem?'
'Ja,' zei de student bot, 'Dat is echt een immens probleem, potdomme. Schrapt u mijn bestelling maar, ik keer terug naar plan A.'
'Ik heb hier al een paar exemplaren liggen,' mailde de docent gaandeweg de dag, 'Kopen? Groet, uw persoonlijke marktplaats.'
'Hallo docent,' mailde de student naar de docent, 'Ik wil wel zo'n boekje kopen. Alleen nu is de vraag hoe lang jij morgen op de universiteit bent. Want kijk, ik moet morgen werken. Nou ga ik gewoon heueueul vroeg naar mijn werk (stel nou eens dat ik om kwart voor acht al in D. ben) dan kan ik wel eerder weg en ben ik net voor vijven op de universiteit. Gaat dat lukken? Ik hoor het wel. Groet, de student.'
Nu rest de vraag: hoe loopt dat af? Ik vermoed dat de student dadelijk een frietje gaat eten en dan sterft van de stress. Want zo gaat dat dan meestal met dit soort histori?n. Dan denk je eigenlijk: die student krijgt een standbeeld en zo. Of ze noemen een straat naar die student. Maar dat is dan niet zo. Neen. Volstrekt niet, zelfs. Die student valt gewoon om, ja ja.
veertien reacties
Ik heb gehoord dat de student er in gestikt is. En dat terwijl docenten tegenwoordig tot ‘s avonds op de universiteit vertoeven. Toch zonde. 
Heeft D. geen boekhandel? Ik heb ook een keer zo’n queste gehad, naar een boek dat echt elke zichzelf respecterende boekhandel in huis zou moeten hebben… Uiteindelijk bij de kleine, meest onbeduidende, laatste-strohalm-poging boekhandel het weten te vinden.
En dat standbeeld, dat fixen we wel
T13: Ja, geen idee. Dat was een veronderstelling, want de docent in kwestie blijkt inderdaad niet om vijf uur naar huis te gaan. Wat ben ik toch een onnozelaar, ook.
Octavie: Had ik ook de trein naar het zuiden moeten nemen, joh. Dat had ik helemaal niet kunnen bolwerken. Deadline van de opdracht was namelijk vanmiddag al (ja ja, zo gaat dat tegenwoordig, opdrachtenterreur noem ik dat…).
Ohoh. Ik heb een vergelijkbare zoekactie uitgevoerd afgelopen week. Ik hoef jou vast niet te vertellen hoe de vreugdekreet klonk die mijn vriendin en ik slaakten toen bleek dat mijn favoriete boekhandel nog twee (precies voor haar en voor mij!) exemplaren op voorraad had. HA!
(En nu zit ik dat boek te lezen, en ‘t is me daar saai! En toch blij zij he, met zo’n boek. Onvoorstelbaar.)
Hoe was de friet?