Fritsje de tegendraadse iPod
Al weken lang had ik de datum van 25 september in mijn agenda staan. Ja ja, 25 september zou de dag zijn waarop ik ein-de-lijk een iPod zou gaan kopen. Ik wil al een iPod sinds 2004, maar ja... de liquide middelen, h?? Maar goed, ik had al ergens in 2000 met mezelf afgesproken dat als mijn eerste echte salaris zou binnenkomen dat ik dan een decadente kloemel* voor mezelf zou mogen kopen. Een een decadente kloemel it was: vanmiddag ging ik op jacht naar een 80 GB iPod. Want ik heb dus te veel muziek voor die kleine kloemels van een paar GB. Typisch Westerse decadentie, ahem.Een beetje bibberend stapte ik de Applewinkel binnen. Want Apple is hip en Rosalie die is niet hip. Rosalie is vooral nogal raar, daar kunt u geen pijl op trekken, op Rosalie.
'Heeeeeeej,' deed ik een krampachtige poging om op een jonge en urbane wijze een van de Applenerds te begroeten, 'Hebben jullie ook iPods van 80 GB?'
'Eeeeh,' zei de Applenerd, 'Die van 80 GB hebben we niet meer.'
'Oh,' zei ik, 'En hebben jullie er dan een van 120, of zo?'
De Applenerd staarde mij verdwaasd aan. Okee. Shoot me. En dan maak ik me druk dat Apple te hip voor mij is. Uhuh. Ik ben gewoon het nieuwe hip, neem dat gerust van mij aan.
'Ik ga wel even boven kijken,' zei de Applenerd en hij sprintte de trap op.
Ja, stel je voor. Dat je twee minuten met mij moet praten, amaai.
De Applenerd kwam terug met een zwarte 80 GB iPod. Dacht ie.
'We hadden er nog ??n,' zei hij.
'Ja maar, ja maar,' zei ik, 'Dies zwart, man!'
De Applenerd dook in elkaar. Ik kreeg medelijden.
'Ach joh,' zei ik goedmoedig, 'Dan koop ik wel een zwarte.'
Want zo ben ik dan ook wel weer.
Toen zag ik dat er 160 GB op het doosje stond.
'Eij,' zei ik, 'Probeer je me nou een 160 GB aan te smeren?'
De Applenerd dook nog verder weg onder de toonbank. Ik word nog eens een echte, assertieve Hollander, ja ja.
Onverrichter zake verliet ik dus de Applewinkel. Een iPod van 160 GB vond ik toch wat te prijzig en aangezien de harde schijf van mijn computer slechts 80 GB bedraagt, ook redelijk onzinnig.
Dus sleepte ik mij naar de Dixons. De Dixons die zich, godbetert, in de V&D bevond. Daar ben ik dus echt wel te hip voor, hoor. Voor de V&D.
'Hallo Dixonsmannetje,' zei ik, 'Heb jij misschien nog 120 GB iPods liggen? Die wil ik namelijk kopen.'
Waarop het Dixonsmannetje mij zwijgend aanstaarde. Het is wat met die iPodverkopers, hoor. Als je een slechte dag hebt, dan moet je eens met zo'n iPodverkoper gaan praten, dan voel je je meteen weer helemaal jofel.
Maar goed, ik kocht dus een 120 GB iPod en sprintte met de snelheid van het licht naar huis.
Eenmaal thuis zwengelde ik mijn iTunes aan en sloot de iPod aan. Toen moest ik de iPod een naam geven.
'Fritsje,' zei ik plechtig, 'Jij bent een Fritsje, ja ja.'
Ik zei u toch al dat ik raar ben? Nou dan.
Na een klein half uurtje stond mijn hele iTunesmeuk op mijn nieuwe iPod en vond ik het tijd worden om echt eens naar een liedje te gaan luisteren.
'Frank op Fritsje!' besloot ik en ik zocht een Frank Sinatra afspeellijst op.
Vrolijk hupsend en flupsend tapdanste ik door mijn kamer.
U had het moeten zien.
Tot die kloemel opeens aan het begin van 'My Funny Valentine' bleef hangen. Het door mij zorgvuldig aan het album toegevoegde plaatje van Frank staarde mij aan en ontzet staarde ik terug. Direct daarop brak er een feest der eloquentie los in mijn woonst:
'Kutkutkutkutkutkutkutkutkutkutkut!' piepte ik.
'Neeeeeeeeeeee!' kreunde ik, 'Scheisse! Merde! Shit!'
'Godverdomme!' zei ik pissig.
'Heb ik ook eindelijk es een iPod. Na een vier jaar lange iPodloze horrorperiode, teringzooi! Heb ik 'm binnen een half uur gesloopt. Het is toch werkelijk niet te geloven! Tweehonderd pieterballen volledig naar de klote!'
Ik staarde naar buiten en zuchtte.
'Ich gaon janken,' besloot ik mijn tirade met een trillende lipje, maar ik deed het niet.
Want janken om een apparaat? Neen. Dat gaat zelfs mij te ver.
In plaats van mezelf in een tranendal te storten, dook ik op het net en vond daar bij mijn vrienden van Youtube een filmpje over hoe je een tegendraadse iPod kan resetten. Wat ik vervolgens met succes deed.
'Stond dat niet in de handleiding op de Applesite dan?' hoor ik u denken.
Ja tuurlijk stond dat daar. Maar ik ben een visueel ingesteld vrouwmensch, zeker als het op apparaten aankomt.
Nu durf ik Fritsje de tegendraadse iPod niet meer zo goed aan te raken.
Ik denk dat ie Fritsje geen leuke naam vindt en mij daarom kwelt.
Dus riep ik al es voorzichtig 'Samuel' naar mijn Fritsje.
En 'Antoinette-Sophie'.
Maar vooralsnog negeert Fritsje mij straal...
*Limburgs voor 'prul'.
36 reacties
Frits is natuurlijk doodongelukkig geweest bij Dixons (zou ik ook zijn) en nu hij bij jou is issie zo blij dat ‘ie het niet aankan en op hol slaat!
Frits is een prachtige naam voor zo’n muziekdoosje, daar kan het niet aan liggen. Maar misschien heeft ie het gewoon een beetje koud. Heb je wel zo’n mooi sokje gekocht om Frits in te stoppen? Of zijn die te (on)hip?
PS Als nog behoefte hebt aan meer GB’s mag je gerust een keer op visite komen met Fritsje…
Ach joh, geef Fritsje even de tijd om aan zijn nieuwe omgeving te wennen, en voor je het weet, huppelt ‘ie door je kamer 
(Ennuh, altijd netjes eerst ‘m uitwerpen voordat je hem van de computer afhaalt, dat is reden nummer 1 waarom ze meestal vastlopen.)
maarten: Nee, volgens mij was het een eenmalige oprisping, want sindsdien draait Fritsje als een zonnetje. Ik vermoed inderdaad dat het aan de Dixons heeft gelegen. 
Cyriel: Japi is ook best een leuke naam voor een iPod, bedenk ik mij nu.
DVN: Dat sokje moet ik nog even regelen. Misschien haak ik er zelf wel ??n. 
En dat aanbod voor die meer GB’s, daar houd ik je aan!
Ja, nee, zeg, stel je voor, iets van Apple met oprispingen! Het is geen peer!
Ik wil Fritsje bij deze welkom heten in de wondere wereld buiten Dixons en dat het bij maar een oprisping mag blijven.
Ik geloof dat wij ook zo’n dingske hebben ja. Of Man althans. Zie Dochter ook wel eens met iets wits in haar oren rondhuppelen. Maar nee. Verder geen idee hoe het in elkaar steekt.
Is het wel een witte nu?
En als je dan toch literaire namen wil geven, noem je dat ding natuurlijk Quinten!
Cyriel: Hahahaha!
Pieter: Tweehonderd stuks, Pieter. Tweehonderd!
R.: Ja, het is een witte. En tjonge, toen ik vanochtend Cyriels commentaar zag toen dacht ik: dadelijk komt R. en dan zegt die Quinten…
Nah! Ik heb sinds vandaag ook een nieuwe iPod. Die doet ‘t nog. Maar ik durf bijna niet meer te luisteren…
Teruggaan en een ander halen, deze frits kan nooit goed zijn. Mijn iPod is in 5 jaar tijd misschien 5 keer gereset.