Het Dudok-huis
Vandaag ga ik wat tegen u aanzeveren over de tijd dat ik in Parijs woonde. Ik weet niet precies waarom, maar ik vermoed omdat het buiten zo'n slecht weer is en ik de verwarming aan heb staan, godbetert. En die verwarming is dan de link naar Parijs, zeg maar. Want in het huis waar ik woonde daar had ik geen verwarming. Alleen maar een ondefinieerbare buis. Die dan een beetje warm werd. Mijn huis was namelijk gebouwd door een architectonische grootheid: Willem Dudok. En die kon natuurlijk leuke, strakke gebouwtjes ontwerpen, maar of het allemaal zo functioneel was daar heb ik toch mijn twijfels over. Een ander fijn ding aan mijn Parijse huis was, dat het in 1938 gebouwd was en dat er sindsdien weinig aan veranderd was. Het was kortom nogal een gare bende. Maar wel een architectonisch verantwoorde gare bende. Want laten we eerlijk zijn, ik denk dat ik met een gerust hart kan zeggen dat er vrijwel niemand die hier leest in zo'n architectonisch verantwoord huis heeft gewoond. Behalve dan de paar lezers hier die daar ook een aantal maanden hebben gesleten. Want die zijn er hier, hoor. Zwaait u anders even naar ze, dat vinden ze vast ????nig.Toen ik in het Dudok-huis woonde, waren ze buiten aan de weg aan het werken. En dat bracht nogal geinige situaties met zich mee. Zo werd er regelmatig iets afgesloten. Bijvoorbeeld die ene keer dat we geen water hadden. Bijna een heel weekend. Of een hele dag. Weet ik het. In ieder geval: lang. En wat deden wij Nederlandse watermanagers toen? Wij vulden een kliko om het toilet door te spoelen. Daarbij hadden wij erg veel lol, moet u weten. Vooral omdat de kliko nogal een exclusieve kliko was. Het was een 'seulement pour les n?erlandais' kliko, want u denkt toch niet dat wij ons schijt- en piswater gingen delen met huisgenoten? No way, Jos?. Dat wij slim waren en zij niet, dat was hun verlies.
Als er in het Dudok-huis gekookt moest worden, dan was dat een interessante onderneming. Er stond een micro-onde, twee elektrische pitjes en een oventje. Best goed, denk je dan. Maar ho. Op de eerste plaats was er op onze verdieping (de zesde) geen keuken, dus moesten we met onze potten en pannen naar de keuken op de vijfde verdieping. En als je dan twee pitjes tegelijk aanzette en ook nog een brood in de oven wilde pleuren dan was het kedeng, stoppen eruit. En dat gebeurde dagelijks. Maar ja, het 'laisser faire' zat er goed in in die dagen, dus dan zei je 'Merde!' en ging verder met je leven.
Ook ging af en toe het brandalarm af, want dan werd er weer ergens een kabel geraakt door de mannetjes die buiten bezig waren met de wegwerkzaamheden. Ik heb wat brandoefeningen meegemaakt in mijn leven, maar zo'n brandalarm heb ik echt nog nooit gehoord. Een herrie, ongelofelijk. En dat om zeven uur ' s ochtends. Rosalie sprong dan uit haar bed, schoot haar ochtendjas aan en rende met haar handen tegen haar oren van de zesde verdieping naar beneden. Waar dan precies de acht Nederlandse bewoners van het huis stonden, terwijl de andere 142 niet-Nederlandse bewoners nog rustig in hun bedjes lagen te ronken, hoogstwaarschijnlijk buitengewoon ge?rriteerd door de herrie. De dikke portier van het huis zond ons een meewarige blik (iets als 'vous n?erlandais sont vraiment bizarres') en gapend sjokten wij weer naar boven.
Ik heb het Dudok-huis al in geen jaren meer gezien. Het zou gerestaureerd worden en stiekem ben ik toch wel benieuwd naar het hoe en wat. Want stiekem vind ik dat zonde: zo'n gerestaureerd Dudok-huis. Ouwe kraom, zoals wij dat in Limburg noemen, heeft toch een bepaalde charme die je hier niet veel meer ziet. Het huis waar ik nu woon is zo'n kleine tien jaar ouder dan het Dudok-huis, maar jammer genoeg zijn de plafonds verlaagd en is de hele rammel helemaal ge?soleerd en zo. Begrijp me niet verkeerd, ik wil echt niet in de kou zitten, maar ja. Ik ben nou eenmaal een pathetische drol, die het stiekem best leuk vond om in een dekbed gewikkeld achter een oud bureautje te zitten klappertanden. Starend naar een kaars in een wijnfles die hevig flikkerde vanwege de nogal heftige tocht. Schrijvend in een schriftje met daarin dramatisch slecht proza. Tr?s, tr?s boh?mienne... al zeg ik het zelf.
P.S. Als de zon scheen zag het Dudok-huis er nog best goed uit, ja ja.
Maar dat is maar schijn, trust me.
26 reacties
Heel mooi. Ja, ik weet het, het zal er vanbinnen erbarmelijk hebben uitgezien, maar toch, ik hou van deze stijl.
Als je dat grote witte vlak links naast die ‘pijp’ ziet, dan zie je daar nog anderhalf raampje. Die verdieping was het. Mijn kamertje zat wat meer naar links, dus dat kun je op de foto niet zien.
Ik vind huizen die van binnen oud en erbarmelijk zijn geweldig. Dan hoef je er ook minder fijnzinnig mee om te gaan.
Cyriel: Dan moet je wel balen van je eigen huis, joh. 
maarten: Nou, nee dus. Dat komt door het licht. Ik heb vast nog wel ergens een niet-digitale foto van een regenachtige dag, maar dan was het echt troosteloosheid troef, zeg maar.
Man, wat een rothuis hebben we hier. Ik ben m’n best aan het doen het alvast erbarmelijk te laten wezen, dan doet de tijd de rest.
het lijkt wel een fabriek of een bejaarden tehuis maar van binnen zal het waarschijnlijk wel mooi zijn.
Cyriel: Als je nog hulp nodig hebt bij het in versneld laten verkrotten van je fijne pand, dan bel maar even. 
Missvanham: Van binnen was het echt afgrijselijk. Ik ben persoonlijk meer voor de buitenkant. 
Heel mooi. Ja, ik weet het, het zal er vanbinnen erbarmelijk hebben uitgezien, maar toch, ik hou van deze stijl.