Singing?! Really?!
Soms is het fijn om vrienden te hebben die je erop wijzen dat je helemaal van het potje gepleurd bent. Want als je zo bent als Virginie (ja, ik neem jou even in dezen mee, waarde zuster!) of ik, dan heb je dat soms niet zo goed door. Neem nou afgelopen weekend. Het is een uur of half twee en we bevinden ons boven een fijne, Duitsche bakkerij waar de kneedmachines rond een uur of twee beginnen te draaien. In de fraai ingerichte kamer (waarover later meer) bevinden zich uw favoriete logzusters en twee iPods.'Wohohoho,' zei een van de zusters tegen de andere, 'Moet je horen, ik heb de muziek van de Comedian Harmonists ontdekt!' (Tip: bekijk dit filmpje maar met uw ogen dicht, anders begint u spontaan te schuimbekken van de nogal snel opeenvolgende plaatjes.)
Waarop de ene zuster een oordopje in het oor van de andere zuster duwde.
'Najaaaaa,' zei de ene zuster na een halve minuut, 'Das ist ja wahnsinnig!'
'Das hatte ich schon gedacht,' zei de ander jolig.
'Zullen we filmpjes kijken?' opperde de een opgewekt.
'Joechei,' jubelde de ander.
Waarna er de volgende twee ?berwahsinnige filmpjes volgden en de zusters helemaal opgingen in hun rollen van respectievelijk Marilyn Monroe en Jane Russell:
Ergens middenin het tweede filmpje begon de mobiele van ??n der zusters te knipperen.
'Wel verdammt mal,' zei de ene zuster, 'Wie stuurt mij nou een sms midden in de nacht?'
Waarop ze haar telefoon pakte en begon te lachen.
'Ik heb een bericht van de andere zijde, J. stuurt een sms!'' zei ze, terwijl ze naar de aangrenzende kamer wees, waar J. en de voor u nogal mysterieuze Prosper lagen te slapen. Althans dat is wat de zusters dachten. Niks bleek echter verder bezijden de waarheid te zijn. J. en Prosper sliepen niet. Neen. Er bleek zich een bepaald iets voor te doen wat hen uit hun slaap hield.
De ene zuster liet de ander de sms zien.
'Singing?! Really?!' zei de sms.
'Oepsiedeesie,' kuchte de ene zuster beschaamd.
'Wel alle...' zei de ander, 'Ik zat net zo in mijn rol!'
Waarop beide zusters verongelijkt naar de muur staren, maar toch maar besloten om te gaan slapen. Want ja, midden in de nacht boven een Duitse bakkerij doen alsof je Marilyn Monroe en Jane Russell bent, is toch wel een beetje te raar. Zelfs voor Virginie en Rosalie.
Gelukkig waren er 's ochtends geen hard feelings en filmde Prosper geheel vrijwillig de Conga Line die Virginie, J. en ik opvoerden in het gangetje bij onze kamers. Gelukkig gingen we niet zo ver als de mensen in dit filmpje, ahem. Maar goed, onze toegang tot de ramen werd dan ook geblokkeerd door twee meter lidcactussen (waarover later ook meer). Anders weet ik niet wat er gebeurd was, hoor.
acht reacties
Het is de zondagavond van het weekend in het Duitste plaatsje. Ik zit bij mijn ouders op de bank en probeer mijn ogen weer een ronde vorm aan te laten nemen, onderwijl die kleine groene cactus bezingend, want dat is logisch. Het kan vast geen kwaad, een cactus te bezingen terwijl je je ogen weer rond probeert te krijgen. Komt ineens de opmerking vanuit de keuken: “Ach, hoor haar, die is ook weer in ‘n vaag Duits plaatsje geweest hoor.”
Ach Roos, als ze toch eens wisten, dat wij daarvoor niet eens een vaag Duits plaatsje als hulpmiddel benodigen… :P
Het is de zondagavond van het weekend in het Duitste plaatsje. Ik zit bij mijn ouders op de bank en probeer mijn ogen weer een ronde vorm aan te laten nemen, onderwijl die kleine groene cactus bezingend, want dat is logisch. Het kan vast geen kwaad, een cactus te bezingen terwijl je je ogen weer rond probeert te krijgen. Komt ineens de opmerking vanuit de keuken: “Ach, hoor haar, die is ook weer in ‘n vaag Duits plaatsje geweest hoor.”
Ach Roos, als ze toch eens wisten, dat wij daarvoor niet eens een vaag Duits plaatsje als hulpmiddel benodigen… :P
Kaktus! Ik hou van die Kaktus!
Enne… Rosalie, u bent gelijk uw zuster bij dezen uitgenodigd, dus ga maar eventjes naar mijn webloggerdelog.