Een uiterst bizar weekend
Het was een uiterst bizar weekend, het afgelopen weekend. Aangezien ik vorige week een beetje gammel was, dacht ik: 'Laat ik eens lekker rustig aan doen, komend weekend. Gewoon thuis, boekje, bankje, cointreautje, afijn... u weet wel wat ik bedoel. Toen kreeg ik zaterdagmiddag plotseling een telefoontje van vriendin J., die een interessant voorstel deed.'Hee Roos, filmpje kijken?'
'Is goed,' zei ik, 'Maar ik ga het fort niet verlaten. Ik wilde eerst naar mijn ouders gaan , maar ik krijg geen voet voor de ander. Als je nou eens hierheen komt, dat vind ik wel een plan. Dan kook ik wel een visje, lijkt me helemaal jofel! Ik sleep mijzelve even naar de winkel, okee?
'Okee,' zei J. opgewekt.'
En terwijl ik door de Appie strompelde, sprong J. in Utrecht in de trein.
It's as simple as that.
Terwijl ik bij de Appie naar de peultjes en de worteltjes staarde, bedacht ik mij dat er hoogstwaarschijnlijk wel sneeuw in de Ardennen zou liggen. En dat mijn ouders misschien wel geneigd waren om daar op zondag heen te gaan. Ik bedacht dat het misschien een geinig plan was om eens te bellen of een dergelijk tripje tot de mogelijkheden behoorde. Wat ik deed.
'Ja, we hadden wel een vaag plannetje in die richting. Maar ik heb nu geen tijd om het uitvoerig te bespreken. We gaan naar de kerk,' zei mijn moeder, 'Je pa moet de mis zingen, we bellen straks wel even.'
Ondertussen arriveerde J. in mijn woonst.
'Luuster es, J.,' zei ik, 'Ga je mee naar de sneeuw in de Ardennen morgen? Dan springen we in de trein naar Sittard en dan rijden we daar met mijn ouders heen!'
Soms, beste mensen, krijg ik de Geest. Met een hoofdletter G.
'Oh, is goed joh,' zei J., 'Ik heb toch al pyjama en dergelijke bij me, want ik dacht: ach, als ik naar Roos ga dan gaan we toch weer te lang ouwehoeren en dan blijf ik slapen en dergelijke.'
'Whahahaha,' zei ik, stiekem trots op mijn reputatie.
Ik belde mijn ouders en hoppatee: het boeltje was geregeld. Soms krijg ik geen voet voor de ander, maar als een hele groep mensen opeens keiflexibel is om een leuk en onverwachts plan tot een goed einde te brengen, dan krijg ik daar echt ont-zet-tend veel energie van, heerlijk.
Dus vandaag banjerden we door de sneeuw, aten een Schnitzel in Monschau en bij terugkomst in Sittard concludeerden we dat daar inmiddels ook een hele berg sneeuw gevallen was. J. en ik sprongen in de trein, deden er allebei belachelijk lang over om thuis te komen, maar man oh man, we kunnen er weer tegenaan de komende week, hoezee!
achttien reacties
Gaan jullie helemaal naar de Ardennen voor sneeuw! Whahaha, het was in Sittard (Born/Buchten) ook echt prachtig mooi. Heerlijk zo’n sneeuw, mag van mij wel vaker. Binnenkort trouwens kerstmarkt Aken…? ;)
Octavie: Oh ja, da’s heerlijk. Ik moet ook weer eens meeten met 1 oervriendin en 1 iets minder oervriendin-maar-toch-ook-behoorlijk-long-time vriendin in Mestreech. Maar wanneer? Wanneer?! 
Nietzsche: Ja, dat zei papa ook al. 
Maar goed, die Schnitzel in Monschau die hebben ze in Born/Buchten niet. Oh, en ik vanochtend onder de douche besloten dat ik dit jaar helaas pindakaas geen kerstmarkt mee ga maken. Je kunt niet alles hebben in dit leven.
Die flexibiliteit doet me denken aan onze Eftelingafspraken, waarbij woorden doorgaans niet eens nodig waren… een blik deed wonderen (pun intended).
Die Geest met een hoofdletter deed me denken aan het Licht der Wereld… en daar word ik minder vrolijk van 
Leuk, zulke spontane plannen! Ik bleef gewoon thuis ivm deadlines, niet echt om heel vrolijk van te worden, maar vooruit, het was geen straf.
Haha! Keikoel, zo’n weekend!
En de beste idee?n in de Appie, ja, dat ken ik. Wat zouden ze daar in de lucht doen?