Ik woon dus een beetje in een boom
Afgelopen zaterdag vierde ik met mijn familie Sinterklaas in mijn woonst. Nou, lieve lezertjes, een dolle boel, hoor. Het Sinterklaaspapier vloog door de kamer en in koor scandeerden wij gedichten die in perfecte sonnetvorm geschreven waren. Maar niet door mij, hoor. Ik houd namelijk niet van gedichten. Ik vind gedichten stom. Ik bedoel, als je een verhaal wilt vertellen of een boodschap over wilt brengen, doe dat dan gewoon. Zonder die jambische zevenvoeters, gepaard rijm en nog meer van die flauwekul. Waarom zou je in godsnaam zo moeilijk doen? Nee, het schrijven van die meuk had ik mooi gedelegeerd naar mevrouw mijn zuster. Die heeft namelijk niet van die rare standpunten, die schrijft dan gewoon zo'n gedicht. En dat kan ze goed, dus dat is mooi meegenomen. Kijk, een Sinterklaasverhaal. Daar zou ik dan weer ijzersterk in zijn, maar ja... da's niet de traditie.Maar komaan, genoegd genuild. Ik wilde met dit verhaal namelijk een hele andere kant op. Want na Sinterklaas krijg je... juustem... de Kerst. En dat is mijn afstand mijn favoriete feest. Want met Kerst dan heb je een kerstboom, of beter nog... een Weihnachtsbaum. Want zo heet dat dan in mijn hut... een Weihnachtsbaum. Dus toen alle cadeaus uitgepakt waren, leek het mij nogal gewenst om even over de Weihnachtsbaum een boompje op te zetten.
'Ik zou best wel es een echte boom willen hebben,' zei ik.
'Zo eentje met echte naalden,' vervolgde ik mijn relaas.
'Zo eentje die zo lekker ruikt!' jubelde ik.
'Welja,' zei mijn vader, 'De Intratuin is vast nog wel open, laten we dat even gaan regelen, dan.'
Dus een klein half uur later was ik de trotse bezitter van mijn eerste echte kerstboom. Nee, geen My First Sony... meer een My First Weihnachtsbaum.
'Potdomme,' zei ik.
'Is dat nou niet beeldig?' fleemde ik, waarbij ik opgetogen mijn handen in elkaar sloeg en de boom een verliefde blik zond.
Mijn moeder, zus en schoonzus gaven ondertussen een kotsbakje door.
'Bwhek,' deden zij.
'Wat een troep,' zei mijn immer positief ingestelde vader.
'Ik kan de teevee niet meer zien,' klaagde mijn zus, die net helemaal mee zat te leven met Najib Amhali.
Okee. Ik geef het toe. Ik woon dus een beetje in een boom nu. Maar dat is ook wel eens leuk. En wie wil er nou teevee kijken als je ook gewoon lekker van tak naar tak kunt slingeren en je vergapen aan roze-rood knipperende lichtjes en zingende Kerstklazen?
Nou dan.
Ik bedoel maar.
zestien reacties
Manmanman, jij kunt ook nooit klein beginnen he 
Even geheel terzijde en ter foltering voor mijn vermaak; ik heb echt zoooooo’n geweldig mini-cadeautje voor je gevonden. En het heeft te maken met Fritsje…. Gna gna gna
Virginie: Nou me dunkt! Na tien jaar met die klote kunstkerstboom! 
Fritsje maakt trouwens een dansje van pure vreugde, je zou het moeten zien!
Toen ik nog bij mijn ouders woonde hing ik altijd in een luie stoel met mijn voeten tegen de kachel tv te kijken. Een genot. Tot de kerstboom in huis werd gehaald. Hoewel de tv werd opgeschoven om plek te maken kon ik door al die takken geen tv kijken wanneer ik op mijn favoriete manier in die stoel hing. Dus ik snap je zus helemaal!
Goh, ik krijg van je verhaal ineens zin in een kerstboom. Maar ik weersta die zin nog even hoor, anders ben ik ‘m voor kerst al weer zat.