Ik was dus in Oostenrijk
Zo. Rosalie is weer terug in het land. Ik was dus in Oostenrijk. Oh, dat wist u niet? Nou, bij dezen dan. Ik moet zeggen dat het in Oostenrijk best wel heel aangenaam was. Zo had je er bijvoorbeeld heul veul sneeuw. Op sommige plaatsen lag er zelfs wel een meter. Ook was het in Oostenrijk best wel koud. Volgens de radio 's nachts zelf -18. Maar goed, misschien was dat boven op de berg, of zo. Van dat Duitse gereutel op de radio word je soms niet veel wijzer als je maar met een half oor luistert. Ook was er in Oostenrijk nogal veel zon. E?n ochtend was het een beetje mistig, maar voor de rest hadden we stra-lend blauwe lucht en volop zonneschijn. Heerlijk.Ik ging naar Leutasch en Seefeld. En bij Innsbruck de Hafelekar op. Ook deden we nog Duitsland aan, waar we met paard en wagen ons lieten vervoeren naar kasteel Neuschwanstein, mijn nieuwe woonst. Vervolgens reden we vanuit het Otztal naar K?htai omhoog, waar we ons op 2000 meter laafden aan allerlei interessant Oostenrijks voedsel in het hotel van een oude kennis van mijn tante. Ook gaven we door het raam nog een plantje aan Frau M., die in het fijne Telfs tegenover de kerk woont en waar mijn ouders vroeger altijd op vakantie gingen. Frau M. was helaas ziek en kon ons niet ontvangen. Soms denk ik wel eens dat mijn familie half Triool kent. Of dat ze dat zelf denken, of zo. De laatste dag brachten we al wandelend door in het voor mij geheel nieuwe Pitztal, wat een nogal briljant dal is, want: heul rustig en dus weinig Hollanders. En dat laatste is altijd goed, moet u weten.
Het zegt u allemaal waarschijnlijk bijster weinig, maar voor Rosalie de pathetische drol was het nostalgia galore, natuurlijk. En het rare is eigenlijk dat ik helemaal niet zo vaak in die omgeving geweest ben, maar omdat mijn ouders elkaar daar hebben leren kennen, heeft het een en ander bijna mythische vormen aangenomen. En mythische vormen, die zijn natuurlijk buitengewoon interessant.
Met deze fijne plaat wens ik u een goed 2009.
veertien reacties
Aukje: Dat ligt er maar net aan hoe luidruchtig ze zijn. Hollanders die net als ik het credo ‘Bescheidenheid is de meest onderschatte deugd’ voeren die zie ik graag komen. 
Ha, het Pitztal, daar was ik in (vermoedelijk) 1993. Een goede plek om het nieuwjaar te beginnen. Gelukkig nieuwjaar!
Soms is het ook leuk om Hollanders tegen te komen, geeft het een vertrouwd gevoel. Mooi plaatje!! Fijn en gelukkig nieuwjaar!!