Rosalie doorziet het heelal
Hallo daar, gaat u even met mij mee? Ik moet namelijk even iets reconstrueren. Ik heb namelijk ergens last van en ik vraag me af waar het vandaan is gekomen, want vroeger had ik daar echt he-le-maal nooit niet last van. Dus. Dat moet opgelost worden, vindt u ook niet?Ik vraag mij namelijk af op welk moment ik begonnen ben het universitair onderwijs in dit fraai besneeuwde land te overschatten. Overschatten, ja. U leest het goed. En vervelend dat dat is, man: als ik iets moet doen voor dat rare kennisinstituut dan begin ik echt helemaal te flippen.
Dan denk ik dingen als: 'Ik ben hier te stom voor!'
Stelt u zich dat eens voor. Rosalie. Ergens te stom voor. Tssssk.
Of dan begin ik te ijsberen. Tot drie uur 's nachts.
Of ik ga als een Razende Roeland dan toch nog maar op het laatste moment een werkstuk eruit rammen.
Kreunend en steunend sleep ik mij dan door mijn woonst en dan denk ik dat het Einde der Tijden nabij is.
Ja nee, echt dus. En dat is niet grappig.
En ja kijk, als ik dan iets inlever dan is het dus altijd meteen goed! Neem nou het laatste nachtwerkstuk. Om acht uur 's avonds had ik twee pagina's. Om 5 uur 's nachts had ik er 15. Twee weken later had ik een 7,6. Nu weet u dus waarom ik van mening ben dat ik het universitair onderwijs overschat. Zoveel stress voor iets wat ik dan toch wel weer haal. Het is dat ik nog een baan heb die me wat afleidt, want anders zou ik echt gillend gek worden en 's nachts in mijn roze ochtendjas de straat oprennen, gedichten van Bloem scanderend.
Vroeger he, toen ik nog betrekkelijk normaal was, toen had ik daar helemaal nog geen last van. Toen dacht ik: whahaha, universiteit, whahaha. En dan leerde ik twee uurtjes en dan had ik wel weer een 7. Maar dat kan ik dus niet meer. Lang studeren is in een bepaald opzicht interessant omdat ik natuurlijk allerlei debiele ervaringen heb opgedaan waar ik nou echt wat mee kan (in tegenstelling tot het scanderen van gedichten van Bloem) maar je raakt er wel gestresst van, jezusmina.
In december bereikte mijn paniek een beetje een hoogtepunt. Of dieptepunt, het is maar hoe je het bekijkt. Ik had namelijk een black-out tijdens een mondeling waar ik wel voor geleerd had. Snotverderrie. Dat was echt niet grappig. Ik dacht: 'Nou is het voorbij, nu lukt het me zelfs niet meer als ik wel studeer.' Maar holadiee, voor alles bestaat een tweede kans, dus vandaag mocht ik nog een keer. Al sinds mijn terugkomst uit Oostenrijk zat ik helemaal te flippen boven mijn artikelen, boeken en aantekeningen over poststructuralisme en aanverwante fijne zaken. Vanochtend werd ik echt oprecht treurig van het feit dat wij onmogelijk deze werkelijkheid (en vele andere) kunnen kennen en ik dacht bij mezelf: zal ik gaan? Dit wordt toch weer niks.
Maar ik sprak mezelf vermanend toe en ging.
En dan haal ik dus een 7.
Kijk, daar word ik nou helemaal gek van, man.
Dan doorzie ik het hele heelal boven mijn boekjes en dan weet ik zeker dat het allemaal geen zin heeft en dat ik toch met mijn Aldi-tasje in de goot beland, omdat niemand in his or her right mind mij een voldoende gaat geven voor mijn gezever.
En dan haal ik dus een 7.
Zware overschatting van het universitair onderwijs noem ik dat dus.
En dat ligt aan mij, hoor. Niet aan het niveau van het universitair onderwijs.
Nou ja, okee. Een beetje dan.
Dus zegt u het even met mij mee, opdat ik het niet vergeet:
Rosalie, om een diploma te halen hoef je niet het hele heelal te doorzien. Nergens voor nodig. Het is maar een mondeling, auwieje kael.
30 reacties
Alleen al het feit om jou virtueel ‘auwieje kael’ te horen zeggen maakt mijn week alweer helemaal grandioos, Cyrielke! 
Luister eens hier. Die uni da’s niks dan sjeale zeiver. Je bikkelt je nog door die laatste vakjes heen, beukt die scriptie eruit en deh, veardig. Klaar en nooit meer aan denken. Zet gewoon dat intelligente hoofd van je even uit en draai het programmaatje af wat zij van je willen.
Er wordt toch maar weinig Nederlands in dat hele heelal gesproken, dus zover hoef je niet te kijken dunkt me.
Rosalie, om een diploma te halen hoef je niet het hele heelal te doorzien. Nergens voor nodig. Het is maar een mondeling, auwieje kael.
Maar toch: zeeer herkenbaar (zegt de weder-student waarvan iedereen zegt dat hij zich veel te druk maakt). En alvast voor morgen: studie is een taboe-onderwerp. Dan weet je dat alvast
Maarten: Kijk, dat is nou een inzicht dat dingen in perspectief plaatst.
T13: Ik houd van uitdagingen.
Cyriel: G?ar gedaon, jungske.
Pieter: Alleen studie als taboe-onderwerp? Onderwijs in zijn algemeenheid, leek me zo. 
Ik ging hier een boel opbeurende woorden schrijven en zo en dat je het gewoon allemaal met twee vingers in je neus kan en zo (niet doen tijdens een mondeling overigens, maakt zo’n rare indruk), maar toen verslikte ik me ineens in een plat moelende (een woord dat ik nog nooit eerder gelezen, laat staan gebruikt had)Cyriel. Dat jij nou plat moelt, maar Cyr?el?
Sanneke: Ja Cyriel, manne. Die kan plat moelen als geen tweede. Hij doet het alleen bijna nooit. Gelukkig heb ik ooit uren plat met hem gemoeld. Een van de betere ervaringen van mijn leven, al zeg ik het zelf.
Ik voel me enigszins buitengesloten nu. Net als wanneer ik tussen de marokkaanse moeders op het schoolplein sta. Ondertussen heb ik hier ook een soort van allochtoontje in huis, buurmeisje Julia. Ze zei me net met veel overtuiging: Ajjeid hebbu kjeije die st?nkt!’ Nou eh, kook er maar soep van! Gelukkig spreek ik tegenwoordig een aardig woordje Juliaas.
Rosalie, om een diploma te halen hoef je niet het hele heelal te doorzien. Nergens voor nodig. Het is maar een mondeling, auwieje kael.