De metafoor van het Monatoetje
Ik wil even met u praten over Monatoetjes van de Maand. Ja nee, echt. U hoort het goed. Monatoetjes van de Maand. Ik vind dat namelijk nogal een bizarre en vervelende constructie. Kijk... stel nou dat je een Monatoetje van de Maand echt helemaal splendid vindt. Nou, dan is het dus na een maand weg. En als dat dan in januari is, dan moet je misschien wel een heel jaar wachten tot het het Monatoetje van het Jaar wordt. En erger nog: misschien wordt het dat wel helemaal niet. Oh hel! Dat vind ik nou onrechtvaardigheid, daar moeten ze Amnesty nou es op af sturen. Of stel nou dat je op 1 maart een Monatoetje van de maand koopt en dat blijkt niet te vreten te zijn. Nou, dan heb je dus een hele maand geen Monatoetje van de maand. Een hele maand, potdomme. Dat is geen kattenpis, gaat je niet in de koude kleren zitten en zo verder. Stelletje mind fuckers, daar bij Mona.Maar goed, u voelt 'm al aankomen. Ik ben helemaal himmelhochjauzend enthousiast over het Monatoetje van het Jaar van 2008, want dat behelst namelijk kwarktaart. Dus driemaal werf hoera! Als het Monatoetje van de Maand dus niet te vreten is, dan kan ik altijd nog terugvallen op het Monatoetje van het Jaar, versie 2008. Maar goed, live dangerous en dat soort gedoe, dus toen ik afgelopen zondag langs het toetjesrek liep toen zag ik daar weer eens het Monatoetje van de Maand staan.
En dat Monatoetje van de Maand dat was groen, met een gifgroen sausje. En ja, als u mij een beetje kent, dan weet u dat ik mij bijna niet kan bedwingen als ik een of ander chemisch kleurtje zie, dus ik mieterde het Monatoetje van de Maand in mijn spuuglelijke oranje winkelmandje. 'Appel' zei het Monatoetje van de Maand in het voorbijgaan.
'Kiwisaus,' voegde het Monatoetje van de Maand eraan toe.
Het vrouwtje op de verpakking lachte mij zonnig toe.
Wat is het leven toch mooi, amaai.
Thuis aangekomen gooide ik een voedzame diepvriespizza in de oven en schrokte die naar binnen om me maar zo snel mogelijk aan mijn chemische toetje te mogen wagen.
Wel alle...
Bleek dat ik tussen alle Appelen, Kiwisauzen en Lachende Verpakkingsvrouwen de Peren even straal over het hoofd gezien had.
Want ik haat peren.
Gadverdamme.
Peren.
Gore structuur, die dingen.
Dus ik neem en hap en godmiljaar, wat denkt u?
Zitten daar dus stukjes peer in.
Toen schreef ik de volgende historische tweet op twitter:
'Oh gadverdamme, d'r zitten stukjes in. Stukjes.... ew! En het erge is: nu heb ik er nog ??n! Boehoehoe.'
Want als product van deze zinloze tijd, deel je zoiets op twitter, anders hoor je er niet bij.
Toen niemand daarop reageerde, trok ik een pruillipje en ging in de hoek zitten met het Monatoetje van het Jaar 2008.
Hulde aan het Monatoetje van het Jaar 2008.
Dat houdt mij in leven in deze moeilijke tijden.
Moraal van dit verhaal: houd toch eens op met zeiken over die kredietcrisis, recessie of hoe dat gedoe heet. Of eigenlijk meer zeiken in z'n algemeenheid, want ik ben daar echt zo klaar mee. Ohohoh. U heeft namelijk altijd een andere optie. Om het anders te doen. Of om de lange muur in uw badkamer paars te verven en hem te bestempelen met grote lime groene vogelbekdieren of om op twitter melding te maken van het feit dat u zit te poepen terwijl u 'Het was aan de Costa del Sol' fluit. Want weet u, er is altijd een ander Monatoetje van de Maand in de aanbieding. Of anders neemt u toch lekker het Monatoetje van het Jaar 2008, waar je altijd op terug kan vallen. En man, sterker nog... we hebben ook altijd nog 35 verschillende, klassieke Monatoetjes in de supermarkt staan!
Wat een wijsheid, denkt u nu. Nou die komt niet van mij hoor, maar van de heer M., die zes jaar lang mijn docent levensbeschouwing op de middelbare school was. Die vent was echt raar, maar ??n quote van hem ik altijd onthouden:
'Kinders,' zei hij op een dag, 'Luister goed! Zo lang wij nog twee pakken vla in de koelkast hebben staan, dienen wij ons nergens over te beklagen.'
'Huh?' zeiden 30 pubertjes.
Maar die 31ste, die onthield dat weer, want die 31ste onthoudt altijd alles. En zie wat het weer oplevert: Rosalie meet economische welvaart aan toetjes af en ze kan u zeggen: het zit wel goed. No worries. Ga maar lekker slapen.
Maar laat wel dat Monatoetje van deze Maand links liggen, dat is namelijk echt niet te vreten.
44 reacties
Ik zal Mona eens schrijven, en vragen of ze voor volgende maand ook een gifgroen toetje willen maken, maar dan in een helemaal andere smaak. Zonder peren. Doen ze vast voor jou, als trouwe klant :P
Leuk :)
je gooi trouwens je pizza in de DIEPRVIES? en schrokt hem vervolgens naar binnen?
Jij liever dan ik!
Rinke nam ‘m mee, dat gifgroene toetje. En ik dacht nog: ‘Juk, juk, juk, appel-peren met k?wisaus?? Ik geloof niet dat ik daar behoefte aan heb. Maar dat had ik schijnbaar toch want hij ging schoon op. En kom zeg, wij geven onze Monatoetjes toch niet op voor de eerste de beste lullige kredietcrisis?
San: Nee, tuurlijk niet. ;) Maar mijn punt was meer, dat ik vind dat er zoveel gezeverd wordt als mensen gewoon nog steeds kunnen kiezen uit 100 verschillende toetjes en dat ook nog steeds doen. Om maar een voorbeeld te noemen, want het had ook iets anders kunnen zijn wat wij hier gewoon in overvloed hebben. Kijk, niks over mensen die hun baan verliezen of hun huis niet kunnen verkopen, dat is echt heel erg. Maar ik ben gewoon niet zo van het bij de pakken neer gaan zitten en van al dat negatieve, daar krijg ik echt jeuk van. ;)
En trouwens: de beste economische analyse die ik tot nog toe heb gelezen!
(het schijnt trouwens dat ‘hoe meer keus, hoe minder tevreden mensen zijn met het gekozene’)
Pieter: Ja, dat klopt. Dat herken ik heel erg. Mijn leven zou echt veel simpeler zijn als er maar twee toetjes waren. Of beter zelfs: maar ??n! En dat geldt niet alleen voor toetjes. Al die onzinnige mogelijkheden, volgens mij is dat echt een van de problemen van deze maatschappij. 
Groet,
Rosalie, uw persoonlijke Maatschappijcriticus
Wat een briljant stuk!
En wat moet ik terugdenken aan die goede oude tijd waarin wij bijna wekelijks al poepend hits van de Zangeres zonder naam floten!!
Tingelingeling!
Hij is goed! En dan bedoel ik niet het toetje van de maand, want die probeer ik nooit.
Ik blijf altijd aan de chipolata hangen. Vanavond weer een bakkie!
Ik moest vooral lachen om de zin waarin je zegt dat je dit wel moet twitteren anders hoor je er niet meer bij. En dan geeneens reactie krijgen ook! Het moet niet gekker worden…
Hahaha, geniaal logje, en ik ben het volledig met je eens. Ik heb ook altijd dat gigantische probleem of ik nou een broodje hamburger bij mijn patat neem, of toch maar een frikandel, kroket, kipkorn, bereklauw, kaassouffle of een lihanboutje. Of zal ik nou toch maar de eierbal doen, of de schnitzel… Wat kan het leven lastig zijn.
Chipolatapudding doet me dan weer heel erg denken aan andere mensen uit diezelfde periode!!
En wat is in godsnaam een eierbal? :o
R.: Ja, ik denk dat Cyriel het erom doet, echt waar. Met z’n vieze chipolatapudding.
En een eierbal da’s natuurlijk een bal van ei, duh.
“…of om op twitter melding te maken van het feit dat u zit te poepen terwijl u ‘Het was aan de Costa del Sol’ fluit…”
Ik las deze quote bij serendips, en ik dacht: dat blog moet ik lezen!
Whaha! Briljant, een echte Rosalie-log:)