Luuj en aerpel
't Zal het deprimerende weer wel zijn, maar ik moet dus al een paar dagen denken aan iets wat mijn overgrootmoeder altijd zei als ik weer eens boos op iemand was: 'Ach kendj, de hubs luuj en aerpel'Oftewel: 'Ach kind, je hebt mensen en aardappels'
En weet u, hoe langer ik erover nadenk, hoe meer ik ervan overtuigd raak dat dit een van de grootste wijsheden is die ik in dit leven op ga doen. En dat er heul veul aardappels rondlopen. Want weet u, iemand kan zich nog wel zo mooi voordoen, maar als ie een aardappel is, dan is ie een aardappel. Aardappeligheid kun je nou eenmaal niet verbergen onder een laagje slijmerigheid, gecultiveerdheid of een leuk bloesje met bijpassend rokje. Nou ja, misschien voor een tijdje. Maar niet te lang.
En die aardappels, h?? Die komen in alle soorten en maten. Soms maken ze heel veel lawaai en dan weet je meteen: 'Gossiemikkie, da's een aardappel.'
Maar soms sluipen ze op bijna geruisloze wijze je leven binnen en dan kom je erachter dat het een aardappel betreft als je al tot je nek in de aardappelpuree zit, zeg maar (man man, ik ben wel into de voedselbeeldspraak de laatste tijd...) En daar leer je dan wat van. Of niet. Dat ligt er maar net aan.
Mijn overgrootmoeder werd geboren in 1900. Ik in 1979. Maar weet u, sommige dingen (met name aardappels) die blijven nou eenmaal altijd hetzelfde. Dus verspreid het woord, misschien hebt u er nog eens iets aan een dezer dagen. Of niet. Maar dan zou ik wel even kijken of u al een schilletje begint te ontwikkelen, hoor.
mensen kienders wat weet u het toch weer mooi met uw toetsenbord op de kijkbuis te toveren. Driewerf Hulde!