Donderdag de 12de
Vandaag, beste mensen, is het donderdag de 12de.Ik zie u al met uw ogen draaien, maar luister nou eens even naar mijn wonderbaarlijke verhaal over Rosalie en donderdag de 12de. Want weet u, donderdag de 12de is de dag voor vrijdag de 13de, de nationale pechdag. Nou, pruimenpietje. Vrijdag de 13de is helemaal geen pechdag. Donderdag de 12de, da's pas echt een nare dag. Kijk maar eens naar buiten. Ziet u dat smerige weer? En hoe was het weer gisteren? Nou dan. Ik bedoel maar. Donderdag de 12de is voor mij altijd een beetje een dag vol mis?re. Op donderdag de 12de gebeuren er altijd rare of vervelende dingen. Vandaag gaat het tot dusverre goed, maar ik houd mijn hart vast. Ik ga vast nog uitglijden, een lekke band krijgen of een lekkage ontdekken of zo. Hoe is dat zo gekomen met mij en donderdag de 12de, vraagt u zich wellicht af. Nou, dat ga ik eens fijn voor u uit de doeken doen.
Op donderdag 12 mei 1988 deed ik namelijk mijn communie, moet u weten. Hemelvaartsdag, uiteraard. Klassieke communiedag. Echt enig, hoor. Zo'n communie. Zeker tegenwoordig. Geen hond weet nog waar het om gaat, maar joh, als er maar een springkussen is, of een feesttent. En een Mount Everest aan dure cadeaus. En 300 mensen. En dan als stralend middelpunt van dit volksfestijn een dreinende communicant in een apepakkie of een witte Sissijurk. Echt leuk, hoor. En dat duurt dan een hele dag, h?? Eerst naar de kerk, dan 17 vlaaien en 13 borden 'kouwe sjotel' (Huzarensalade voor de ontwikkelde mensen onder u) eten en als je geluk hebt wordt iedereen op gegeven moment melig en valt er ook nog wat te lachen. Maar als dat niet gebeurt dan heb je pech. Dan zit je daar in de zaal van het buurtcaf?, godallemachtig. U begrijpt, mijn zus en ik hebben dan ook een ritueel vreugdevuur ontstoken toen we de communies in mijn familie achter de rug hadden.
Mijn communiefeest was volgens mij wel melig, ik had het in ieder geval reuze naar mijn zin, ondanks een gebrek aan een buurtzaal, feesttent, springkussen en een Mount Everest aan cadeaus. Helemaal goed, denkt u nu. Nou nee, het was dus donderdag de 12de en ja, daar ga je al. Na het eten zat ik op gegeven moment op de schommel. Wij hadden thuis zo'n klassiek geval met zo'n schuitje aan de ene kant van de schommel en nog zo'n levensgevaarlijk ding aan de andere kant. Ik ben en was nogal van het schommelen, dus ik vloog enthousiast door de lucht. En toen kwam mijn oom mij klieren, wat natuurlijk helemaal hilarisch was. Dus besloot ik om eens in volle vaart van de schommel af te springen om hem te laten schrikken.
Nou, dat lukte.
Ik sprong.
En bleef met mijn nieuwe witte schoudertasje (inclusief wit beursje met daarin een heusche rozenkrans uit Lourdes) dat ik van mijn overgrootmoeder -die van de Aerpel- had gekregen, achter de schommel hangen, waardoor ik dus in volle vaart tegen het schuitje aanknalde waarin een hele kinderschare vervaarlijk heen en weer zwengelde.
Ik heb nog nooit in mijn leven zoveel bloed gezien, godmiljaar.
Paniek alom natuurlijk en het ergste van alles was nog wel dat mijn prachtige witte jurk helemaal rood werd.
Ik werd vrij kordaat onder de arm genomen door een vriend van mijn vader, die huisarts is.
'We gaan even naar mijn praktijk, dat moet gehecht worden,' zei hij.
'Neeneenee!' gilde ik, 'Ik wil geen hechting!'
Want ja, ik bloedde natuurlijk liever dood.
Dat snapt u ook.
En zo, lieve mensen, begon het dus met mij en donderdag de 12de.
Als dat schuitje met de kinderschare twee centimenter hoger terecht was gekomen dan was ik aan mijn linkeroog zo blind als wat geweest. Maar dat gebeurde niet, mede natuurlijk dankzij de rozenkrans uit Lourdes in mijn tasje. Want zo zit het leven op zo'n communiedag dan ook wel weer in elkaar. Ik wens u verder nog een prettige dag, hoor. Maar kijk wel even uit, u heeft vast geen rozenkrans bij u, ahem.
zestien reacties
Wat een prachtverhaal, Rosalie. En vrijdag de dertiende is zeker geen ongeluksdag. Ooit werd ik 13 op vrijdag de 13e en de 30 bereik ik ook op een vrijdag de 13e. Hoe mooi is dat?
Aukje: Yup, ik heb het nog steeds. 
Cyriel: Die 30ste verjaardag van jou gaat een gigantisch feest worden, ik weet het zeker. Maar amaai, ik hoop toch zo dat ik dan niet in Duitsland ben voor het vage filmfestival… 
Een duidelijke beschrijving van de gang van zaken, waaruit ik lees dat het een extreem moeilijk uit te roeien traditie is blijkbaar, want ik had destijds ook zo’n wit-tasje-met-beursje-en-rozenkrans. En we hebben het dan over 1960, ja? Op welke dag precies weet ik dan weer niet meer, maar dat zou ook alleen iemand wat kunnen schelen als het heel toevallig een donderdag de 12e was.
Als die dertigste verjaardag van Cyriel op een vrijdag de dertiende is, dan zitten we denk ik de week erna in het vage Duitse plaatsje…
Maar heb je die bloedvlekken wel nog uit je jurkje gekregen?
Wat een traumatische ervaring! Kon je schoudertasje nog gered worden?