Virginie de buschauffeur
Soms lieve mensen, raak ik een beetje in de war. En soms he, doe ik dan hele domme dingen. Zo wilde ik eens tijdens een van mijn eerste rijlessen een een-richtingstraat vanaf de verkeerde kant inrijden. Ik had dat grote rode ronde bord met een witte balk in het midden heus wel gezien hoor. Heel goed zelfs. En ook de betekenis van dat rode ronde bord met een witte balk in het midden kende ik heel goed. Maar ik had ook gezien dat er een bordje 'uitgezonderd fietsers' onder hing. En ik was natuurlijk een fietser. Want ik was al 24 jaar lang een fietser. Dus waarom zou dat nu ineens anders zijn? Toegegeven, normaal had ik geen passagiers op mijn fiets, al helemaal geen passagiers die mijn 'fiets' stil konden zetten, maar goed, voor mijn gevoel was ik tot dat moment nog steeds een fietser. Gelukkig sinds dat moment niet meer.Niet dat ik me nu ineens ook op de fiets een auto-bestuurder voel hoor. Tenminste, ik heb mezelf er nog niet op betrapt dat ik met mijn fietsje de snelweg op wilde draaien, dus het zit wel goed met mijn gevoel voor de juiste bestuurders-identiteit. Althans, dat dacht ik. Want soms kan het toch nog een beetje fout gaan, zo merkte ik gisteren. Ik reed namelijk terug naar huis, naar het mooie N. En ik had weer eens gekozen voor de toeristische route binnendoor. Leuk langs de velden en door de dorpjes. Dezelfde route die ik 'vroeger' altijd met de bus reed. Die reed ook altijd leuk langs de velden en door de dorpjes. Dus terwijl ik mijn gedachten nog eens liet dwalen over die verschrikkelijke 'goeie ouwe tijd', dat ik dagelijks met de bus op en neer hobbelde, altijd maar weer precies diezelfde route van begin tot eindpunt, naderde ik het punt waarop mijn eigen route af gaat wijken van de busroute. Dat is niet veel namelijk. De route is minstens 90% hetzelfde, helemaal tot aan de rand van N., waar de bus rechtdoor gaat richting universiteit, ziekenhuis en uiteindelijk het station. Maar ik moet daar dus linksaf. Want ik hoef niet meer naar het station, nee, ik wilde gewoon naar huis. Maar kluns die ik soms ben, zat ik me al af te vragen hoe laat de aansluitende bussen naar mijn flatje ook al weer op het station vertrokken...
Dus juist ja, ik naderde het kruispunt en in plaats van links af te slaan, wat ik in mijn uppie in mijn auto natuurlijk makkelijk kon doen, reed ik dus rechtdoor. Verder richting het station... Pas drie straten verder realiseerde ik me mijn nogal onnozele vergissing, terwijl ik een beetje schaapachtig alsnog de eerstvolgende mogelijkheid links af sla om met een beetje een omweg toch nog met auto en al bij mijn flatje aan te komen.
En natuurlijk weten al die andere mensen die ik onderweg tegen kom, helemaal niet dat ik heel dom bezig ben geweest. Maar op zo'n moment voelt het toch even alsof ze kunnen zien dat ik een omweg rijd...
tien reacties
Ooit, toen ik zestien was of zo, fietste ik een keer naar harples. Toen ik al bijna bij mijn oude school was, realiseerde ik me dat ik aan de andere kant van Sittard moest zijn. Nu is Sittard niet echt een metropool, maar ik was toch echt flink te laat…
Roos: Sittard geen metropool?? Kom nou zeg… 
Cyriel: Ohjee, dat voorspelt wat. Straks sta ik na de verhuizing nog eens in Nijmegen te koekeloeren, terwijl ik dan in Venlo woon…
Hmmm… k ga eens onverwacht bij mijn ex in bed stappen… uit gewoonte… kijken wat ze zegt
Ik zie net trouwens dat ik op een ander blog heb gereageerd met Vriend R… uit gewoonte… daar hebben ze vast geen idee wie ik ben :)
Ik ben slachtoffer van eenzelfde principe maar dan omgekeerd. Aangezien ik veel en vanaf 18 auto rijdt, kwam ik regelmatig al fietsend tot de conclusie dat ik door de stad de weg reed die ik met de auto moest doen terwijl het met de fiets vele malen korter kon… Zucht, zo is de automatische piloot nog eens goed voor de conditie :D
Haha! Ik ben wel eens een half jaar na een verhuizing gedachteloos richting het vorige huis gegaan. Dan voel je je ook zo dom.