De kledingvuilnisbelt
Oh mijn God, mensen! Ik heb net twee hele vuilniszakken met oude kleren naar buiten gedragen. Nee, serieus dus, h?? TWEE hele vuilniszakken met kleren. Zo maar, hoppa. Aan de straat. U mag komen kijken of er nog iets voor u bijzit, maar ik waarschuw u: het is allemaal heul erg oud. En als ik heul erg oud zeg, dan bedoel ik ook heul erg oud, laat daar geen misverstand over bestaan. Ik kwam ook nog een trui van de middelbare school tegen. Hallooo, dat ding is twaalf jaar oud, ja! Zoooo 1997, man. Ik schrok ervan, 't kon zomaar uit de kast van Brenda van Beverly Hills 90210 komen, ik zweer het u. Ik had het ding al zeker een jaar of zeven niet meer aangehad, maar het lag er dus wel nog. Daar zo, op mijn kledingvuilnisbelt.U vraagt zich nu af waarom ik nog nooit eerder zo'n actie ondernomen heb?
Nou, dat zal ik u eens zeggen: omdat ik daar geen zin in had. En als ik ergens geen zin in heb, dan doe ik het niet, hoor.
Maar waarom nu wel? Nou, weet u: een paar weken geleden trof de volgende staat van bewustzijn mij als de bliksem: ik slaap in een kledingvuilnisbelt. Ik heb dus zo'n bed, h?? En aan het voeteneinde een open muurkast. Die muurkast lag van boven tot beneden helemaal volgepropt met kleding. Het zag er niet uit. En het staarde me aan en schreeuwde: "Strijk me! Strijk me!'
Eigenlijk was dat de stem van mijn oma, die mij riep, want ja... die generatie die strijkt zelfs beddengoed. En onderbroeken. En handdoeken. Je moet er maar zin in hebben, denk ik dan.
Maar goed, naast het bed stond ook nog een overvolle wasmand en die riep: 'Was me! Was me!'
En op gegeven moment werd ik zo gek van dat gegil om me heen dat ik besloot dat het genoeg was.
'Strijk me?' zei ik pissig, 'Was me? Weet je wat ik met jullie ga doen? Ik ga jullie wegmieteren. Whahahaha! Wegmieteren! Rausschmei?en!'
Want ja, het grootste deel van mijn kleding komt uit Duitsland en die wil dan ook graag weten waar ik het over heb, zeg maar.
En dus begon ik. Met een zak. En toen nog een zak.
'Oh, daar is dat vestje!' grinnikte ik, 'Pomtiedom.'
'Oh, daar is die auberginekleurige broek,' stelde ik tevreden vast.
En terwijl ik voorovergebogen over de kledingvuilnisbelt stond, greep ik mijn kledingstukken en wierp ze over mijn schouder.
Naar links wanneer het kledingstuk mocht blijven.
Naar rechts wanneer het optiefen moest.
En toen was het toch opeens leeg op mijn slaapkamer.
Miljaar.
achttien reacties
Hulde en applaus. Dat vergt heel wat dapperheid. Zal ik je ‘s wat vertellen? Ik heb vandaag hetzelfde met onze boeken gedaan. Boeken weggooien? Ja echt, het moest. Hup, naar de kringloop er mee. Dag Iris Murdoch, dag Kafferse heldin…
Vriend R.: Oh ja? Met een stel lompen? Dat zal ik dan onthouden voor de volgende grote schoonmaak in 2021. 
Nou ja zeg… Ik strijk ook alles, maar ik val nog niet onder de senior citizens… Misschien ben ik wel een bejaarde in het lichaam van een gezonde jongeman… :S
;)
Heul veul ruimte voor nieuwe kleding dus