Het Marshallplan
Ja, zegt u het maar. U vindt het namelijk ook, h?? Dat wij meer moeten schrijven. En ja. Terecht. Dat vinden wij zelf namelijk ook.Maar hee, wij zijn carri?revrouwen, h?? Slapen, werken, eten, slapen, werken, eten, slapen und so weiter.
En oh ja: er is ook nog zoiets als een studie.
Kortom: er gebeurt werkelijk geen ene fuck in het dagelijks leven van uw favoriete schrijvende zusters.
Schrijnend, zeg ik u. Schrijnend.
Daarnaast krijgt Virginie haar internet niet ge?nstalleerd in haar nieuwe woonst.
En staar ik al een week naar een berg afwas die naar mij terug staart en man, ik kan me er niet toe zetten om die troep op te ruimen, laat staan dat ik nou es een fatsoenlijk stuk tekst ga typen.
'Stop es met twitteren,' zei collega E. laatst tegen mij, 'En schrijf es wat.'
Maar daar ligt het niet aan.
Neen, volstrekt niet, zelfs.
Het is voorjaarsmoeheid.
Momenteel stellen Virginie en ik een Marshallplan op om deze site te reanimeren.
Het moet groots worden.
Met veel eetbaar spul erop.
En de site moet weer gaan schitteren door raar woordgebruik als 'insgelijks' of 'aanpalend'.
Zoveel potentie, maar zo weinig realisatie van al die schone gedachten.
Zoals ik al zei: schrijnend.
En niet zo'n beetje ook.
elf reacties
Het is een familiekwaaltje, hoor, die stilte. Jullie neef, ik dus, heeft er ook last van. En die zit zelfs vol indrukken van de laatste tijd.
Kun je nagaan…
Aukje: Nou ja, graag gedaan. Denk ik. 
Anna Denise: Wat is toch met al die schrijnende gevallen tegenwoordig?
Rudy: Keine g?ltige Ausreden! Boh ik zou willen dat ik zoveel wunderbares zomaar uit mijn mouw kon schudden, maar mijn halve jaar in Parijs heeft mijn Duitse taalgevoel vermoord. :P
Cyriel: Nee, zelfs geen indrukken, hier. Het enige wat in mij opkomt is allerlei meuk die hartstikke hilarisch, maar helemaal niet waar is. En het fictie schrijven naast het log loopt ook als een tierelier. Misschien moet ik er toch maar eens wat van hier neerplempen.
Cyriel: Ja, tuurlijk. Kijk even mee naar mijn laatste stukjes, wil je?
Ik krijg namelijk aan de lopende band visioenen. Heul vervelend.
Daarnaast heb ik een gillende wasstapel, al die pratende dingen hier, doodvermoeiend.
En over dat stuk van Keet Boesj daar heeft mijn moeder mij afgelopen weekend nog om geprezen, vooral om het waarheidsgehalte ervan. :P
Aan de ene kant: ik mis jullie gekke verhaaltjes. Aan de andere kant: mijn RSS-reader zit inmiddels zo vol dat ik allang blij ben dat mensen niet meer dagelijks of om de dag schrijven. :)