Lest we forget
Ergens op een groen grastapijt in Zuid-Limburg staat een klein meisje van bijna 30.Het kleine meisje steunt op een wit kruisje en slaakt een diepe zucht.
Boven haar hoofd scheren vier F16's door de lucht, waarvan er ??n plotseling kaarsrecht en met een rotsnelheid de lucht in schiet.
Net achter de zon ziet het meisje de F16 in het niets verdwijnen.
The missing man formation.
Het meisje is er stil van en probeert wederom iets te begrijpen waarvan ze al heel lang weet dat ze het nooit begrijpen zal.
Iets verderop onder een boom ziet ze haar grootmoeder staan. Die snapt er waarschijnlijk wat meer van, maar ook zij zal zich haar hele leven al afgevraagd hebben waar die onzin nou eigenlijk goed voor was. Achtduizend-driehonderd-en-??n witte kruisjes in het Zuid-Limburgse heuvellandschap. En waarom? Joost mag het weten. Als je er te lang over nadenkt dan word je er echt niet goed van, bah.
In de portemonnee van de grootmoeder zit een fotootje. Van een houten kruisje in een modderpoel. Het is het jaar 1946 en de grootmoeder is niet bij de pakken neer gaan zitten. Haar zus adopteert een van de kruisjes en de grootmoeder volgt haar voorbeeld. Een traditie is geboren, meerdere keren per jaar keert de grootmoeder in Margraten terug en voorziet het kruisje van een bosje bloemen. Zoals zoveel mensen dit al decennia lang doen. En zullen blijven doen. Gewoon, uit dankbaarheid. Voor een beetje vrijheid en zo. En al die andere dingen die wij met z'n allen allemaal zo normaal vinden ondertussen. Zo ook het meisje bij het witte kruisje, dat zucht en denkt. Maar het niet snapt.
Lest we forget, vatten de Amerikanen het samen.
Memorial Day in Margraten.
Ik ben blij dat ik er weer eens bij was.
vier reacties
Oc: Maedje toch. Dan is het maar goed dat je er niet bij was. Want ik moest al zeker tien keer bijna/half janken (dank aan de grote zonnebril) bij al die symboliek en het Limburgse volkslied en de overvliegende vliegtuigen en de verhalen van oma. Misschien moet ik maar nooit zwanger worden, dan spoelt de boel daar weg van al mijn traanvocht en dat zou zonde zijn… ;)
Eergisteren zijn M en ik naar The Reader geweest in de bioscoop. Echt aangrijpend – en vooral, inderdaad, het gevoel: waar sloeg die hele oorlog toch op?
De aangeklaagde antwoordt na 20 jaar cel op de vraag wat ze geleerd heeft: ‘lezen’.
Het slachtoffer zegt: sommige mensen vragen wat we wijzer zijn geworden van het kamp – maar uit het kamp kwam helemaal niks.
Ik kan dat toch allemaal niet handelen met mijn hormonen man. Ga ik een potje zitten janken. En dan ook nog de Schintaler. Nou, dan heb je me hoor.