Zuster Apollonia
'Ga je zondag ook mee in de processie?' vroeg mijn moeder vorige week donderdag aan de telefoon.Ik verslikte mij bijna in mijn theetje.
'Huh? Watte?' zei ik.
'In de processie. Zondag. Het is dan jaarfeest van de basiliek.'
'Ja, lijkt me lachen,' zei ik.
Maar zo in de loop van het weekend ging ik denken, h?. Toen zette ik mijn hersenen aan. De hogeropgeleide en zelfstandig denkende vrouw in mij werd wakker en doorzag meteen wat hier aan de hand was.
En nee. Dat was niet goed.
Kijk, het zit namelijk zo. Donderdag zat ik al om negen uur 's ochtends in de kerk met huisgenoot B.
Prima, hoor. Geen probleem.
Maar vrijdag vond ik mezelf ook alweer terug in de kathedraal van Luxemburg, devoot starend naar de Notre-Dame de Luxembourg.
En kijk, toen sprong mijn brein aan.
'Na,' dacht ik toen, 'Na.'
Want als je op donderdag naar de kerk gaat, op vrijdag devoot naar de Notre-Dame de Luxembourg staart en zondag een processie loopt, dan is er maar een logisch vervolg: namelijk dat je op maandag intreedt. Bij de Zusters Karmelietessen op de Kollenberg in Sittard.
En dan zou ik een mooie naam nemen als Zuster Antonia. Of Apollonia. Of Angelica.
Ik staarde nog eens naar de Notre-Dame de Luxembourg en schudde mijn hoofd.
Neen. Dat niet. Neen.
Al vind ik de naam Zuster Apollonia dan weer bijna een reden om wel in te treden.
Bijna, h?.
Pas op.
'Mam,' zei ik zaterdag resoluut tegen mijn moeder, 'Ik loop zondag niet mee.'
'Watisserdan?' zei mijn moeder.
'Ja hee, kom nou,' zei ik, 'Het was wel weer genoeg heiligheid voor deze week, hoor. En je weet, dadelijk zie ik me genoodzaakt om maandag in te treden bij de Zusters van de Kollenberg.'
En toen moest mijn moeder heel hard lachen.
Want het was allemaal natuurlijk best wel grappig.
Maar ja, natuurlijk voelde ik me die zondagmiddag na het bezoek aan Margraten nogal schuldig over het feit dat ik verzaakt had. Of ik baalde eigenlijk meer dat ik niet had deelgenomen aan een prachtig folkloristisch festijn met zwaaiende wierookvaten, mannen onder een tentje, zand op de straten en de fijne suffe processiemarsen spelende fanfare van mijn pa voorop.
En dus stak ik, net als in the old days, maar een kaarsje op bij Sint Gerardus in Wittem.
Echt, de mogelijkheden zijn legio. En tja, je moet toch wat in het leven, joh.
vijftien reacties
Oc: Mijn moeder betoogde dit weekend nog dat je processies hoort te lopen en niet te kijken. Want ja, je wil natuurlijk fanatiek meedoen aan de hele litanie van ‘Sint Hupseflups, bid voor ons. Sint Tralalala, bid voor ons. Sint Bladibla, bid voor ons.’ En dan de hele rozenkrans op en af, minstens 17 keer. 
Hoe langer ik erover nadenk, hoe meer ik tot de conclusie komt dat het toch verdammt jammer is dat ik niet meegelopen heb. Dat had me toch weer een schoon verhaal opgeleverd, jong. ‘t Was trouwens mijn pa’s eerste processie ooit, ik ben trots op ‘m.
Heerlijk lijkt me dat, in zo’n klooster: lekker rustig in je moestuintje prutsen, bier brouwen, diep-filosofische geschriften natekenen, af en toe een moordmysterie oplossen, medebroeders inmetselen, zingen als castraat…
alleen ben ik niet gelovig – zou dat erg zijn?
Wat dacht je van mijn kerkgang vorige week? Drie communiemissen in ??n week gehad…Heb ook weer genoeg kerk gezien voor de rest van het jaar.
Pieter: Ja, het ligt er maar net aan hoe goed je kunt toneelspelen. Ik zou daarop ook afgewezen worden, vermoed ik. Best jammer, want dat inmetselen klinkt interessant. 
Nietzsche1982: Ja, jij bent een bikkel.
Door Hem en met Hem en in Hem…
Als je een jaar of twaalf eerder was ingetreden, dan waren we buren geweest…
En processies… Ik heb natuurlijk met scouting jarenlang voor de heilige Rosa – bid voor ons – meegelopen.
Cyriel: Amaai. Ja kijk, nou heb ik de kans van mijn leven gemist. Snotverderrie.
En ja, de Rosaprocessie. Daar ging ik dus ooit es heen met m’n oma. Ik ben nog steeds misselijk van die wierookdampen, djiezus.
Pieter neemt de naam Cadfael aan wanneer hij intreedt, zoveel is duidelijk…
En Rosalie: wees gerust er komen nog meer processies. Je krijgt heus nog wel een herkansing. En dan wil ik ook wel meelopen
Geniaal! De naam Zuster Apollonia roept bij mij overigens sterke associaties op van een illuster gezelschap ter meerder eer en glorie van een ondergewaardeerd componist…
DVN: Ja, sinds dat gezelschap is de naam Apollonia echt met stip binnengekomen in de top tien van illustere namen. Eulalia was daar natuurlijk al.
Nietzsche: Sint Nietzsche, klinkt goed! Volgens mij heb jij al vaker processies gelopen dan sommige mensen in de kerk zijn geweest. En je weet, die van Illikhoven tellen dubbel… :D
Die van Illikhoven, voor 36 koeien, 6 paarden, 89 schapen, 246 muggen en een stuk of 12 mensen langs de kant (want de rest v/h dorp loopt mee…) zijn vanaf dit jaar verleden tijd. Whoohoo!
Ik laat geen mogelijkheid voorbij gaan om een processie te zien. Maar ik ben dan ook een heel devoot meisje.