D-Day
Het is een beetje 'laten-we-de-oorlog-herdenken-seizoen' in Rosalies woonst. Eerst heb je natuurlijk de Dodenherdenking en Bevrijdingsdag. En dan ga je naar Memorial Day in Margraten, waarna je vervolgens je achter je computer nestelt om op internet te kijken naar de herdenking van D-Day. Ik weet niet wat het is, maar op de een of andere manier is die oorlog in mijn systeem gekomen. En in die van mijn zus.Zo gingen wij een paar jaar geleden samen in de zomer naar de invasiestranden in Normandi?. Het was beestachtig weer en ik had daardoor echt een beestachtig slecht humeur. Kijk, naar de invasiestranden gaan, dat is al allemaal niet zo vrolijk. Als het dan ook nog met bakken uit de hemel komt, dan baal je daar dus echt stevig van. Ergens bij Gold, Sword of Juno Beach (dat weet ik niet meer precies) stapten mijn zus en ik uit de auto en liepen naar een Memorial Center. Daar zagen we een veteraan in een kilt. Vermoedelijk een Schot, dus.
'Dat is nou een held,' zei mijn zus zachtjes.
'Ja, dat vind ik nou ook,' was ik het met haar eens.
We liepen weer naar buiten en gingen naar het strand. Daar zagen we een bordje.
'Les sanglots longs des violins de l'automne blessent mon coeur d'une langueur monotone,' zei 't bordje.
Het was een versregel uit een gedicht van Verlaine, het signaal waarmee D-Day aangekondigd werd.
'Bah, wat naar,' zei ik.
'Wat staat daar dan?' wilde mijn zus weten.
'Dat kan ik niet precies vertalen,' zei ik, 'maar ik snap het wel helemaal. 't Is ??n grote triestigheid. Kijk naar die grijze troep boven die zee en wat je dan voelt, ook omdat je weet wat hier gebeurd is: nou, dat staat daar.'
En we zwegen en keken.
En voelden wat op 't bordje stond.
Naarmate de dag vorderde werd ik steeds depressiever. Tegen de tijd dat we aankwamen bij het Amerikaanse kerkhof bij Omaha Beach was ik chagerijniger dan ooit tevoren.
'Weet je wat?' zei ik tegen mijn zus, 'Ik blijf wel in de auto.'
'Watte?' zei mijn zus boos, 'Doe even normaal. Je gaat gewoon mee.'
'Nee, ik ben te chagerijnig,' beet ik haar toe.
Na een kleine tien minuten bekvechten verliet mijn zus de auto, pakte een paraplu en stampte boos door de regen op weg naar de kruisjes. Ik heb nog vaak gedacht aan hoe ze daar waarschijnlijk in d'r eentje een beetje heeft staan snotteren en het werkelijk toch echt te belachelijk vond dat ik niet even een groet wilde brengen aan de gesneuvelde soldaten. Omdat ik chagerijnig was. Mijn zus en ik kunnen heel erg zijn, hoor. Eigenlijk hebben we onszelf gewoon lekker lopen kwellen, die dag. Met onze bedevaart naar de invasiestranden.
Vandaag keek ik dus de herdenking van D-Day. Gelukkig was het weer beter vandaag. En ze waren er allemaal. Sarkozy-het-gekke-mannetje, Brown-het-vormeloze-mannetje en Obama-die-niet-echt-een-mannetje-is-maar-gewoon-Obama. Oh ja, en Sjarel met de flaporen, die was er ook. De mannetjes spraken mooie woorden en ik snoot herhaaldelijk mijn neus in een kanten zakdoekje. Ik dacht nog een beetje na over lange snikken van herfstviolen en dergelijke en realiseerde me dat sommige oorlogsverhalen opgeschreven moeten worden, zodat we ze nog eens kunnen lezen als we de behoefte voelen. Zoals het verhaal van mijn overgrootoma en de Duitser die haar man op kwam halen. Of het verhaal van G. die mijn oma en haar zus achter een muurtje of iets dergelijks trok, waarmee hij hun leven redde. Of de verhalen van G. zelf, die van Normandi? naar Duitsland rende. Of het verhaal van mijn oma die door het veld naar familie liep en daar op een Engels spionagevliegtuig stuitte. Of over de door mijnwerkers gebouwde schuilkelders. 'De beste van de hele stad,' zegt mijn oma altijd. Of het verhaal van soldaat Roman Kasprzyk, wiens graf mijn oma in Margraten geadopteerd heeft. Een verhaal dat ik vastbesloten ben te gaan reconstrueren.
Dus de komende tijd kunt u af en toe een oorlogsverhaal verwachten. Maar eerst moet ik mevrouw mijn grootmoeder nog uithoren over het verleden en wat heftig internetonderzoek doen en rapporten opvragen bij het Amerikaanse leger en zo. Dat wordt interessant, wat ik u brom. Maar eerst ga ik nog wat spelletjes op neopets spelen, hoor. Ik heb vandaag namelijk wel weer genoeg moeilijke gedachten gehad.
elf reacties
Misschien doe ik wel mee. Een coproductie zeg maar. Maar dat weet ik nog niet zeker. Na de zwangerschap misschien.
Gelukkig zijn veel van die verhalen al opgetekend! Zoals het prachtige verhaal over de vriendschap tussen M en O, die zonder de oorlog nooit tot stand zou zijn gekomen, en waaruit uiteindelijk Q op aarde kwam… of dat mooie verhaal over A die zijn hele leven met de oorlog worstelt omdat K en haar vader een lijk verplaatsten… of dat pareltje over N, de tandarts die een oorlogsmisdadiger blijkt te zijn en nu voor het eerst teruggaat naar D… of… of… of…
Oc: Ik heb echt een heel wild plan, maar daarvoor moet ik eerst veel uitzoeken en daar heb ik nu toch nog geen tijd voor. Dus komt wel, allemaal. 
R: Mijn verhalen zijn veul cooler. Want die zijn met rare vrouwen en zo. Weet je wel, van die types zoals ik.
Cyriel: Ja, djiez. En wat gaat ie hard, h?? Boh.
Rosalie: Ik ken een verhaal over L en S, twee rare vrouwen en ook erg cool. Dat verhaal heeft dan weer niet zo veel met de oorlog te maken… niet die waarover wij het hier hebben in elk geval.
Cyriel: Sinds wanneer is de Tweede Wereldoorlog (ken nog een mooi verhaal daarover trouwens… over RH die het bestaan van S weet te achterhalen) een stokpaardje van mij??
En nu een serieuze reactie:
ik ben benieuwd naar de oorlogsverhalen. Ze worden vast indrukwekkend, aan je laatste logjes te zien.
Maar ik wil ook weer iets vrolijks (misschien is neopets vrolijk – geen idee wat dat is).
Want zoals wij allen weten hebben het overlijden van Nietzsche en de verwekking van Adolf Hitler alles met elkaar te maken…
Pieter: Oh, maar sommige oorlogsverhalen zijn ook erg grappig, hoor. En neopets is hartstikke vrolijk. Zo vrolijk dat je er maar beter ver vandaan kunt blijven, want ‘t best verslavend, zo’n blije virtuele wereld. Wat jij, Virg? 
Nietzsche: Ja, tuurlijk ga jij meedoen in het onderzoek. We moeten maar eens samen achter de computer kruipen als ik thuis ben of jij hier.
Rosalie, het is weer een briljant stukje. En ik kijk met smart uit naar je oorlogsverhalen.