Rosalie stimuleert de economie
Afgelopen zaterdag dacht ik: 'Amaai, laat ik eens de economie stimuleren!'Ja, zo ben ik dan, h?.
Alles voor de economie.
Dus ik pakte mijn portemonnee en struinde Nijmegen binnenstad in.
Kijk, ik weet dat er betere plekken zijn om de economie te stimuleren.
Zoals Maastricht. Of Parijs.
Maar ja, het is niet altijd feest.
Nijmegen binnenstad, dus. Ik huppelde naar de Espritwinkel, want ik had daar een toffe jurk gezien.
Ik greep de jurk uit het rek en pakte er ook maar meteen een jeans bij, stimuleringsactiviteiten moet je namelijk grondig aanpakken. Ik sloot mij op in mijn hukske en begon te passen. De jurk zat als een vuilniszak, werkelijk waar. Wel een vuilniszak met een kek patroontje, maar toch onmiskenbaar een vuilniszak. Toen de broek maatje 30 mij niet paste dacht ik: 'hmmm, da's raar. Ik weeg toch al 15 jaar 55 kilo?'
Maar dat zal dan wel niet meer.
Nou ja, bummer. Zoals ik al zei, het is niet altijd feest.
Mismoedig strompelde ik de Espritwinkel uit. Het was weer zo'n dag. Zo'n Dag Dat Niets Past Of Alles Lelijk Staat. Ik begaf mij tegen beter weten in naar de Steps, maar daar stonk het naar zweetvoeten, dus even later vond ik mijzelf terug in de H&M. Eigenlijk had ik besloten de H&M af te zweren, want het probleem van de H&M is dat iedereen-dat-altijd-heeft. Dan loop je over straat en dan denk je: 'Huh, hebben ze hier nou een grote spiegel neergezet?', maar dat zijn dan dus al die mensen die je tegenkomt die hetzelfde aanhebben als jij. En ik weet het niet, maar dat is dus eigenlijk niks voor mij. Orginaliteit is ??n van mijn grondbeginselen.
Ik liep dus de H&M uit met twee jurken, een onderjurk, een rok en een sjaal.
Pomtiedom.
Toen kocht ik nog een wit bolerootje bij Didi. Goede winkel, hoor. Didi. Maar je moet er altijd wel maar ??n ding kopen. En dat niet in combinatie dragen met een ander Dididing, want dan bega je echt een kapitale fout. Tenzij het bijna Carnaval is en je wilt er raar uitzien of zo. Ja sorry als u dat niet vindt, maar dat is gewoon zo. Bij Didi hoort eigenlijk het bordje: 'Geniet, maar koop met mate.'
Niet huilen, ja. En doe er uw voordeel mee, Dyanne vraagt namelijk veul meer voor een evil kledingadvies dan ik, pottedomme!
En toen! Toen! Zag ik ze! De Grote Menschen Schoenen bij de Manfield. Met Heul Hoge Hak. En ik kocht ze, hoor. Die Grote Menschen Schoenen.
'Passen ze?' informeerde de verkoopster.
'Wuhuhuh,' zei ik krampachtig.
Kijk, ik had het natuurlijk veel te druk met niet op mijn bek vallen.
Maar ik heb talent, hoor. Want 's avonds huppelde ik al vrolijk op De Grote Menschen Schoenen door het centrum van Utrecht.
Naar het feestje van vriend S. met z'n Prosecco en z'n Gew?rztraminer.
Vriend S. is cool.
tien reacties
Virg: Na ja. Moet je de mythe weer doorbreken? ‘t Is ook wat. Laten we het er maar op houden dat dit hierboven mijn manier van ‘Yeuy, ik ben niet op m’n bek geflikkerd’ is.
Het zijn geen schoenen voor oude steden, neen.
Oh ja, de Didi. Ik word altijd naar binnen gezogen door de aparte jurken in de etalage maar eenmaal binnen word ik helemaal waus van de rare kleuren, drollenvangers en pailletten.
Het fijne van H&M is de lage prijs, zodat je veel voor weinig geld kunt kopen, het fijne van Didi is dat ze alles in 5 maten hebben, alleen ‘t is duur dus dat is meer voor mij een reden om er niet veel te kopen. Hoge hakken vind ik niet fijn!
Zweren doe ik alleen bij H&M. En soms bij The Sting. En trouwens: shoppen doet gij niet in die prutstad van een Nijmegen. Niet fatsoenlijk te minste.
Oc: Ja, je moet er even doorheen en dan hangt er soms wat tussen. Maar ‘t blijft inderdaad een moeilijke winkel…
Aukje: Ja, wat prijs betreft is H&M inderdaad geweldig, maar ik ben eigenlijk echt van de duur en duurzaam. In theorie, h?? Want in de praktijk komt daar dan weer weinig van.
Rutger: Helemaal mee eens, maar soms heb je maar ??n gaatje in je agenda en dan is in je eigen stad winkelen toch wel makkelijk. 
Cyriel: Jij bent een He-man. Echt wel.
De etalages zijn aantrekkelijk, maar eenmaal binnen is er misschien 1 kledingstuk dat eventueel naar de kassa gedragen zou kunnen worden.
Ik weet dan weer niet of ik het direct als ‘vrolijk huppelend’ zou typeren, maar goed. Dichterlijke vrijheid, zeggen we dan maar