Rosalie hallucineert
Slapeloosheid tart mij.Ik kan dus niet tegen hitte.
Dan lig ik te draaien.
En nog eens te draaien.
Of te zuchten.
En nog eens te zuchten.
Moeilijk, hoor.
Gisteren bereikte mijn slapeloosheid een hoogtepunt.
Ik schoof het gordijn bij mijn kussen opzij en staarde naar buiten.
En toen zag ik het: mijn venster zat ingeklemd tussen de buitenmuur en de steiger en kon dus niet gesloten worden.
'Wohohoho,' zei ik slaapdronken, 'Dit is niet goed.'
Waarom het niet helemaal goed was, dat had ik nog niet bedacht.
Het grote draaien begon en ik droomde van zware onweders, bolbliksems en Rosalie?n die uit hun bedje dreven.
's Ochtends zat mijn raam nog steeds ingeklemd tussen de buitenmuur en de steiger.
'Hee kut,' dacht ik chagerijnig, 'Dat klote raam kan dus niet dicht vandaag en er is niemand thuis!'
Ja hee, luister eens. Ik heb de hele week steeds maar drie tot vier uur geslapen, dat komt de eloquentie niet ten goede.
Dus ik liep naar het balkon waar de steiger stond en duwde er eens aan.
Te zwaar.
'Godverpielekes,' vloekte ik, terwijl ik terug naar boven liep en mijn slaapkamerdeur afsloot en mijn juwelen mee naar beneden nam. Ja, want hee. Die drie ton aan diamanten en robijnen die daar ligt die laat ik daar natuurlijk niet zomaar wat slingeren. Als er dan iemand langs de steiger naar binnen klimt, dan komt ie in ieder geval niet verder dan mijn slaapkamer. Waar niks te halen is als de diamanten en robijnen er niet liggen, zeg maar.
Niet bepaald in mijn hum vertrok ik richting mijn werk.
'Het gaat stormen, hee,' zeiden mijn collega's en ze keken elkaar zorgelijk aan.
Want we hadden een barbecue bij ??n van mijn collega's na afloop van het werk.
Maar ik zag grote donkere wolken samenpakken boven mijn slaapkamerraam en de regen neerklateren en mijn slaapkamer langzaam onderlopen.
Manisch begon ik de buienradar te checken.
'Soooooheeeee!' riep ik om de tien minuten dramatisch uit, 'Een grote rode vlek nadert Nijmegen! Oh nee! Oh nee!'
Kijk, alles wat nat is, dat droogt ook weer en dat weet ik rationeel ook wel. Maar als je al de hele week al als een zombie rondloopt, dan zie je dat allemaal niet meer zo helder.
'Sms L. anders even,' zei B., 'Misschien is ze inmiddels thuis en kan ze je raam dichtdoen!'
Dus schreef ik een onsamenhangende sms in drie delen aan huisgenoot L. waar ze mijn sleutel kon vinden en wat er moest gebeuren.
L. reageerde niet, die was vast mensen aan het opereren of iets anders spannends wat die mensen van ER ook altijd doen.
'L. reageert niet,' zei ik met een trillend lipje.
Ja, ik ben echt eens toe aan een goede nacht slaap, zeg maar.
En dus vertrok ik met grote onrust in mijn hart naar de barbecue.
En ik zuchtte een beetje.
En ik steunde een beetje.
Ik was dus nogal vervelend vandaag.
Toen ik thuis kwam, was de steiger weg en mijn raam dicht. Het bed en omringende meubelstukken waren kurkdroog.
Wederom dank ik de schilders.
En trakteer mezelf op een Hoegaarden, terwijl ik wacht tot de temperatuur wat zakt en mijn slaapkamer goed doorgelucht is.
Want ik weet niet hoe het bij u daar is, maar in Nijmegen is het zalig koel na die rode vlek op de buienradar, zeg maar.
't Werd ook tijd, zeg.
Zomer, tsssk.
Doodziek word ik ervan.
Nee, het is erger.
Ik draai compleet door met al die slapeloze nachten.
Ik zie overal paars met gele doedelzakken.
En roze kamelen.
Hallucinatie heet dat, geloof ik.
Ik ga zo heerlijk slapen.
En dromen van de heerlijk besneeuwde hellingen van de Gornergrath.
Min 15, wat een zaligheid.
En geen doedelzak of kameel te bekennen daar.
vijf reacties
Ja! Die onrust, die ken ik. J. wil ook altijd de ramen openhouden, terwijl ik de inbrekers al via het hekje en de luifel fluks binnen zie schieten. Dus doe ik de ramen altijd dicht, wetend dat de tirade van J. onontkoombaar is.
Maar die hitte, ik vond het een godsgeschenk.
Shake hands! Verschrikkelijk vind ik die hitte! En dan inderdaad vooral vanwege de slapeloze nachten. Gelukkig woon ik nu wel in een huis waar doorluchten mogelijk is, in mijn vorige huisje was dat niet het geval en dat was helemaal een ramp. Overigens toen gister de eerste regendruppels vielen maakten mijn collega’s en ik een dansje. :)
Ghehehe, wat ben je toch een gekke flap.